کتاب خودکشی میان مجرمان جنسی کودک

کتاب خودکشی میان مجرمان جنسی کودک نوشتهٔ تیا ای هافر و جوی لین ایی شلتون و ترجمهٔ محسن نیازی و سحر نقی پور است و انتشارات اندیشه احسان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب خودکشی میان مجرمان جنسی کودک

واحد تحلیل رفتاری اداره تحقیقات فدرال، مروری بر جرایم علیه کودکان را انجام دادند و ۱۰۶ مورد از آزار جنسی مردانی‌ که در حین آزار جنسی کودک خودکشی کردند را تحلیل نمودند. از ۱۰۶ مورد ۷۹ درصد از مجموعهٔ کودکان پورنوگرافی (هرزه‌نگاری) و ۴۳ درصد آزار کودکان و ۲۱ درصد مسافر و ۱۸ درصد، تولید کنندگان پورنوگرافی کودک بودند. تجزیه و تحلیل همچنین نشان داد که جامعه آماری مورد بررسی تقریباً همه از نژاد سفید پوست بوده و اکثریت ازدواج کرده و استخدام شده بودند و از طریق شلیک‌گلولهٔ خودشان کشته شدند. نکته قابل توجه این بود که در ۲۶ مورد، مجرمین بعد از ۴۸ ساعت از آگاهی موضوع خودکشی کردند و تقریباً در نیمی از موارد، مجرم دارای خدمات نظامی در گذشته یا حال و یک سابقه جنایی داشته است. به علاوه ۶۸ درصد، یک یادداشت خودکشی باقی نگذاشتند که به طور قابل توجهی بالاتر از خودکشی عمومی می‌باشد. تجزیه و تحلیل یادداشت‌ها نشان داد جنبه‌های مشترک موجود شامل تحریف‌های شناختی، سختی، شرم و خود مقصر دیدن است. اغلب علت خودکشی در این یادداشت شامل تحقیقات جنایی جنس کودک است. آگاهی از وجود این جمعیت بالقوه پرخطر می‌تواند با قانون‌گذاری مناسب‌تر، اصلاحات و ایجاد ارتباط سالم روحی، عوامل خطر منحصربه فرد را میان مجرمان جنسی کودک، آگاهی بخشیده وراه‌حل مؤثرتری را ارائه دهند.

کتاب خودکشی میان مجرمان جنسی کودک در همین راستا، به این موضوع مهم از چند جنبه می‌پردازد.

خواندن کتاب خودکشی میان مجرمان جنسی کودک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به روان‌شناس‌ها و مددکاران اجتماعی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خودکشی میان مجرمان جنسی کودک

«اصطلاح خودکشی در دیکشنری وبستر- مریام اینگونه تعریف شده است که عمل قتل خود، به صورت داوطلبانه و عمدی است (۲۰۰۴. ص ۱۲۴۹). داده‌های مختلف، شیوع خودکشی در میان جمعیت عمومی را گزارش کرده است. ایالات متحده در سال ۲۰۰۷ میزان و شیوع خودکشی و همچنین تأثیر آن بر جامعه را به طور کلی گزارش کرده است (مک اینتوش: ۲۰۱۰). خودکشی یازدهمین علت اصلی مرگ ومیر مردم در ایالات متحده است. در سال ۲۰۰۷، ۳۴۵۹۸ نفر خودکشی کردند (حدود یک مرگ در هر ۱۵.۲ دقیقه). مردان ۳.۶ برابر بیشتر از زنان خودکشی کردندکه به زندگی خود خاتمه داده‌اند. به طور کلی، استفاده از سلاح گرم رایج ترین روش خودکشی است (۱۷۳۵۲ نفر). علاوه بر این، خطر ابتلا به خودکشی در میان جمعیت‌های مختلف نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. طبق تحقیقات انجام شده، میزان خودکشی در میان جوانان ونوجوان، سالمندان و اعضای ارتش بیشتر از جمعیت عمومی است (برین، کوکروویچ، وست و مورو، ۲۰۱۰؛ وینر، ۲۰۱۰؛ کانگ و بولمن، ۲۰۰۸؛ مک اینتوش، ۲۰۰۲).

خودکشی نه تنها بر فامیل و دوستان نزدیک، بلکه حتی کسانی که درباره آن می شنوند هم اثر می‌گذارد. برای هر فردی که خودکشی می‌کند حدود شش بازمانده وجود دارد. در کل ۴.۶ میلیون نفر به عنوان خانواده و دوستان مرحوم توصیف شده‌اند (مک‌اینتوش، ۲۰۱۰). اعضای خانواده و دوستان بازمانده فرد مجرم،‌ اغلب با سوالات مواجه می شوند و می‌خواهند بدانند چرا او خودکشی را انتخاب کرده است. یک یادداشت خودکشی توسط فردخودکشی کننده، اغلب تنها منبع این اطلاعات است. یک تصور غلط و رایج وجود دارد که اکثر مردم یک یادداشت خودکشی را باقی می‌گذارند. جوینر (۲۰۰۵) گزارش می‌دهد که تنها در ۲۵ درصد از خودکشی‌ها، یادداشت باقی می ماند که در میان خودکشی عمومی جمعیت ناچیز است (جوینر، ۲۰۱۰).

حتی در میان افکار خودکشی، مردم مثل همیشه (طبق معمول) به یک اندازه و معمولاً تا حد زیادی برای حفظ زندگی تلاش می‌کنند. این تمایز مهم است،‌ زیرا یک سوم جمعیت ایالات متحده در برخی موارد در زندگی خود احساس خودکشی کرده‌اند. با این حال، تنها یک درصد از جمعیت واقعاً به وسیله خودکشی می میرند (مک‌اینتوش، ۲۰۱۰؛ پایکل، میرز، لیندنسال و تانر، ۱۹۷۴). پس چگونه افراد به پایان زندگی خود می رسند. تحقیق گسترده در مورد خودکشی، تئوری‌های مختلفی را پیرامون عوامل خطر خودکشی ارایه نموده است. این پژوهش‌هایی که از ابتدا با کارهای مؤثر اسنویدمن شروع می‌شود (۱۹۸۷)، مدل مکعبی فاکتورهای مربوط به خودکشی را توضیح می دهد و شامل سه عامل تأثیرگذار بر رفتار خودکشی است: ۱ ـ مطبوعات (به عنوان مثال رویدادهای خارجی که بر فرد تأثیر می گذارد)،‌ ۲ ـ درد (مثلاً نیازهای روانشناختی مثل استقلال که مانع از تحقیر می شود) و ۳ ـ آزردن (مثلاً وضعیت ناراحتی و احتمالاً فشار تنگی شناختی). پس از آن، روانشناسان دیگر درک خود را از نحوه کار و تحقیق بالینی گسترش دادند (بونجار،‌۲۰۰۲؛ جوینر، ۲۰۰۶؛ جوینر، ۲۰۰۵؛ ماریس، برمن و سیلورمن، ۲۰۰۰؛ سیلومن، بونجار، برمن و ماریس، ۱۹۹۹).»