کتاب اعترافات یک سایه زخمی

کتاب «اعترافات یک سایه زخمی» سرودۀ سحر لطفی است و انتشارات نامه مهر آن را منتشر کرده است. کتاب اعترافات یک سایه زخمی مجموعه شعر سحر لطفی در ۲ سبک س‍‍پید و کلاسیک است.

درباره کتاب اعترافات یک سایه زخمی

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

کتاب اعترافات یک سایه زخمی مجموعه شعر سحر لطفی شاعر جوان ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب اعترافات یک سایه زخمی آمده به ۲ بخش جداگانه تقسیم شده است. سحر لطفی در این کتاب از شیوه‌ای جدید برای صفحه‌آرایی استفاده کرده است. کتاب مجموعه شعر اعترافات یک سایه زخمی از ۲ سو باز می‌شود و خواننده برای مطالعۀ هر بخش باید کتاب را بچرخاند تا بتواند اشعار را مطالعه کند. یک بخش از کتاب اشعاری به سبک شعر سپید را در برمی گیرد و بخش دیگر شامل اشعار کلایسک می‌شود. سحر لطفی در اشعار این مجموعه به مضامین اجتماعی و عاشقانه پرداخته است. کتاب «طعم غمگین شراب» اثر دیگری از سحر لطفی است که انتشارات نامه مهر آن را منتشر کرده است.

خواندن کتاب اعترافات یک سایه زخمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به شعرهای کلاسیک و س‍پید پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اعترافات یک سایه زخمی

«با ماتیک قرمزم

روی لبم خط می‌کشم

و چشم در چشم خودم

روی صورتم

لابه‌لای چین پیشانی‌ام

دروغ‌های زیبا نقش می‌زنم...

من زنم!

فرق دوستت دارم را با «دوستت دارم اما...» خوب بلدم

حیران با پاشنه‌های بلندم

خودم را گز می‌کنم

از قاره ای به قارۀ دیگر

از سرزمینی به سرزمینی دیگر می گردم

من 

زنی هستم با تکه هایی از اندوه و شادی

که هر تکه‌ام زمینی را آباد می‌کند یا سرنوشت جنگی را تغیر می‌دهد

خانه‌ام اما ویرانۀ دیگری است از آبادانی

که تنها تکه‌های هرجایی‌اش به او وفادارند

هر روز با پاشنه‌های بلندم

روی سختی‌ها راه می‌روم

بدون اینکه خستگی از صورتم بیرون بریزد

توی هر نقشی که می‌زنم، من زنم!

انسانی که وجودش را هیچ سرزمینی به رسمیت نمی شناسد.»