کتاب محله کران

کتاب محله‌ی کران نوشته‌ی مرضیه کهرانی مجموعه‌ای از چندین روایت و داستان به‌هم‌پیوسته درباره‌ی یک محله‌ی قدیمی در اصفهان و آدم‌هایش است که نشر نامه مهر آن را منتشر کرده است. نویسنده با تکیه‌بر خاطره، سوگواری، شوخی‌های خانوادگی و جزئیات زندگی روزمره، تصویری زنده از محله‌ی کهران و ساکنانش ساخته است؛ از مسجد حاج آقا منیر و شاه‌توت‌های حیاط عمو تا خاله‌جان، بزرگ، عمه و عمو رمضان. این کتاب در قالب داستان‌های کوتاه، رفت‌وآمد میان کودکی و میانسالی را دنبال کرده است و نشان می‌دهد چگونه یک محله می‌تواند به زیارتگاه شخصی تبدیل شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب محله کران

کتاب محله‌ی کران با تمرکز بر محله‌ای به نام کهران/کران در اصفهان، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که در کنار هم یک جهان واحد می‌سازند. مرضیه کهرانی در این کتاب از زاویه‌ی دید اول‌شخص، زندگی یک خانواده‌ی گسترده و همسایه‌ها را در طول چند دهه دنبال کرده است؛ از سال‌های کودکی راوی تا میانسالی او که دوباره برای «زیارت» به محله برمی‌گردد. هر داستان روی یک نقطه‌ی عاطفی یا یک شخصیت متمرکز است؛ مثل «محله‌ی کران» که با تابلو زنگ‌زده‌ی سر کوچه و افسانه‌ی «محله‌ی کران/کهران» شروع می‌شود و به مسجد حاج آقا منیر و خاطره‌ی روضه‌ها و عزاداری‌ها می‌رسد. در ادامه‌ی کتاب محله‌ی کران، داستان‌هایی مثل «لحاف خاله‌جان»، «شاه‌توت‌ها»، «خونه‌باغی‌ها»، «خارسوی پوست‌نشین»، «عامو رمضون»، «عمو مرده» و «سفید و سرخ و مشکی» هر بار بخشی از این جهان را روشن می‌کنند. محور مشترک همه‌ی این روایت‌ها، پیوند عمیق با محله، خانه‌های قدیمی، درخت‌ها، حوض‌ها و آدم‌هایی است که با مرگ، مهاجرت یا پیری از صحنه کنار رفته‌اند اما در ذهن راوی هنوز «هستیم، همین‌جاییم». نویسنده در این کتاب با رفت‌وآمد میان زمان حال و گذشته، نشان داده است که چگونه خاطره، زبان محلی، شوخی‌ها و سوگواری‌ها، هویت یک محله و یک نسل را شکل می‌دهد. کتاب محله‌ی کران در عین کوتاه‌بودن هر داستان، شبکه‌ای از ارجاع‌های درونی دارد؛ شخصیت‌ها از متنی به متن دیگر می‌آیند، روابط خانوادگی لایه‌لایه می‌شود و خواننده به‌تدریج نقشه‌ی عاطفی محله را در ذهن خود کامل می‌کند.

خلاصه داستان محله کران

در محله‌ی کران، راوی در آستانه‌ی میانسالی به محله‌ی کودکی‌اش برمی‌گردد؛ جایی که تابلو زنگ‌زده‌ی «محله‌ی کران»، مسجد حاج آقا منیر، حوض‌ها، درخت‌های شاه‌توت و خانه‌های فامیل هنوز ردّی از گذشته را نگه داشته‌اند. متن، تکه‌تکه از دل این بازگشت شکل می‌گیرد: در «محله‌ی کران» افسانه‌ی نام محله و نرفتن مردم به «پیغمبرسوزان» روایت می‌شود؛ در «لحاف خاله‌جان» اتاق تنگ، عکس‌های زیر پلاستیک و لحاف سنگین، تاریخ یک زندگی بی‌فرزند را حمل می‌کند؛ «شاه‌توت‌ها» و «خونه‌باغی‌ها» از درخت‌ها، میوه‌ها و پسرهایی می‌گویند که بعضی‌شان در جنگ «بالای درخت» می‌مانند. در «خارسوی پوست‌نشین» و «سفید و سرخ و مشکی» رابطه‌ی عمه با مادرشوهر سخت‌گیرش و رنگ زیرپوش‌ها، لایه‌ی پنهان خشم و رهایی را نشان می‌دهد و در «عامو رمضون» و «عمو مرده» مرگ عموها، آخرین رشته‌های وصل به محله را کم‌رنگ می‌کند. دغدغه‌ی اصلی کتاب، حفظ و بازخوانی حافظه‌ی جمعی یک محله و خانواده است.

چرا باید کتاب محله کران را بخوانیم؟

محله‌ی کران تصویری جزئی‌نگر و زنده از یک محله‌ی قدیمی و یک خانواده‌ی گسترده ارائه کرده است؛ جایی که مرگ، شوخی، خشم، عشق و خجالت در کنار هم جریان دارند. خواندن این کتاب کمک می‌کند تجربه‌ی زیسته‌ی نسل‌های مختلف در یک محله، از کودکی تا میانسالی، از دل جزئیات روزمره و زبان محاوره‌ای، دوباره دیده و فهمیده شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شهری، خاطره‌محور و خانوادگی علاقه دارند، برایشان محله و خانه‌ی قدیمی معنا دارد یا دوست دارند از خلال روایت‌های کوتاه، تغییرات نسلی و عاطفی در یک محله‌ی ایرانی را دنبال کنند.