کتاب تصویر دوریان گری

«خلاصه‌سازی» در سراسر جهان پیشینه‌ای بسیار طولانی دارد و مهم‌ترین آثار ادبی جهان به دست نویسندگان و پژوهشگران به صورت خلاصه، بازنویسی شده‌اند. امروز نیز در سینما، تئاتر و حتی بسترهای مختلف ادبی می‌توان ردپای تلخیص و اقتباس را به وضوح دید. اما هدف از خلاصه‌سازی چیست؟ چرا باید خلاصه خواند، در حالی‌که آثار اصلی چیره‌دست‌ترین نویسندگان جهان به راحتی قابل دسترس است؟ چرا باید به متون خلاصه و بازنویسی‌شده‌ رجوع کرد، هنگامی که لذت راستین مطالعه را می توان در قلم بزرگ‌ترین نوابغ جهان یافت؟ در میان تمام آثار ادبی تاریخ، کتاب‌هایی وجود دارند که نامشان به گوش همه‌ی ما آشناست؛ کتاب‌هایی که نه تنها در ادبیات از نقشی غیرقابل‌کتمان برخوردارند، بلکه رد پای آن‌ها در جای‌جای زندگی‌مان به چشم می‌خورد. با این حال در شلوغی و ازدحام کنونی، کم‌تر فرصتی برای مطالعه‌ی این آثار پرحجم اما ضروری دست می‌دهد. در مجموعه «خلاصه بهترین رمان‌های جهان» قصد ما این است که با بازنویسی امانت‌دارانه این کتاب‌ها، فرصتی برای مطالعه‌ی این آثار فراهم کنیم تا در مدت‌زمانی کوتاه، لذت مطالعه‌ی مهم‌ترین و زیباترین آثار ادبی جهان برای همه فراهم شود. امید داریم که مطالعه‌ی این متون کوتاه، مخاطبان را به مطالعه‌ی متن اصلی کتاب‌ها تشویق کند. *** «تصویر دوریان گری» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اسکار وایلد(۱۹۰۰-۱۸۵۴)، نویسنده ایرلندی است و اثری فلسفی و عمیق به شمار می‌رود. این کتاب به موضوع اخلاق و نگاه انسان به گذر عمر و زمان می‌پردازد. در بخشی از خلاصه این رمان می‌خوانیم: از پنجره عطر گل‌های تابستانی باغ و همهمه‌ی خیابان‌های لندن به داخل می‌آمد. در وسط اتاق پرتره‌ای از مردی جوان و خوش‌چهره روی سه‌پایه قرار داشت و مقابل آن بسیل هالوارد ایستاده بود. لرد هنری واتون که به پشتی صندلی‌اش تکیه زده بود، با تنبلی دود سیگارش را بیرون داد و گفت: «این بهترین اثری است که تا به حال کشیده‌ای. باید آن را به معروف‌ترین گالری‌های لندن بفرستی.» بسیل سرش را به مخالفت تکان داد. لرد واتون شگفت‌زده پرسید: «چرا بسیل عزیز؟ شما هنرمندان موجودات غریبی هستید. می‌خواهید مشهور شوید، اما دلتان نمی‌خواهد سر زبان‌ها بیافتید.» بسیل پاسخ داد: «می‌دانم حرفم برای‌ات خنده‌دار است، اما نمی‌توانم آن را به هیچ‌کدام از گالری‌های لندن بسپارم. بیش‌تر از آن‌چه باید از خودم در این تصویر مایه گذاشته‌ام.» لرد هنری خندید و پرسید: «از خودت مایه گذاشته‌ای؟ پس چرا کوچک‌ترین شباهتی بین تو و مرد داخل تصویر وجود ندارد؟!» بسیل گفت: «از این‌که بین من و دوریان گری شباهتی وجود ندارد خیلی خوشحالم. زیبایی او برای‌اش گران تمام می‌شود.» لرد هنری پرسید: «نام این مرد دوریان گری است؟» - بله، ولی دلم نمی‌خواست کسی اسمش را بداند. - اما چرا؟ - وقتی مجذوب کسی می‌شوم، دلم می‌خواهد اسمش را مثل راز در سینه حفظ کنم.