کتاب می خواهم در پاریس بمیرم

کتاب می‌خواهم در پاریس بمیرم نوشته‌ی کوجیرو سری ساوا با ترجمه‌ی محسن هنریار، روایتی از زندگی، خاطرات و روابط انسانی در بستر مهاجرت و تقابل فرهنگ‌هاست. این اثر توسط نشر امیرکبیر منتشر شده است و در قالب داستانی بلند، به پیچیدگی‌های عاطفی و روانی شخصیت‌هایش می‌پردازد. داستان با حضور راوی در جشن ازدواج دختر دوست قدیمی‌اش آغاز می‌شود و به تدریج لایه‌های پنهان روابط خانوادگی، رازهای گذشته و دغدغه‌های هویتی را آشکار می‌کند. محوریت روایت بر خانواده‌ای ژاپنی است که بخشی از زندگی خود را در اروپا، به‌ویژه پاریس، سپری کرده‌اند و اکنون با گذشته، خاطرات و انتخاب‌های خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب می خواهم در پاریس بمیرم

کتاب می‌خواهم در پاریس بمیرم اثر کوجیرو سری ساوا، داستانی است که در بستر روابط خانوادگی، مهاجرت و مواجهه با فرهنگ‌های متفاوت شکل گرفته است. روایت با حضور راوی در ضیافت ازدواج دختر دکتر میامورا، دوست قدیمی‌اش، آغاز می‌شود و به تدریج به گذشته‌های دور و خاطرات مشترک شخصیت‌ها بازمی‌گردد. ساختار کتاب بر پایه‌ی بازگویی خاطرات، نامه‌ها و یادداشت‌هایی است که میان اعضای خانواده و دوستان ردوبدل شده و هرکدام بخشی از حقیقت زندگی شخصیت‌ها را روشن می‌کند. نویسنده با بهره‌گیری از جزئیات دقیق، فضای ژاپن و اروپا را به تصویر کشیده و تضادها و شباهت‌های فرهنگی را در زندگی شخصیت‌ها برجسته کرده است. دغدغه‌های هویتی، حسرت‌ها، رازهای خانوادگی و تلاش برای یافتن معنای زندگی در سرزمینی بیگانه، از محورهای اصلی این کتاب به‌شمار می‌آید. کوجیرو سری ساوا در این اثر، با نگاهی موشکافانه به روابط انسانی، تأثیر گذشته بر حال و نقش خاطرات در شکل‌گیری هویت فردی و جمعی پرداخته است.

خلاصه داستان می خواهم در پاریس بمیرم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! داستان می‌خواهم در پاریس بمیرم با دعوت راوی به جشن ازدواج دختر دکتر میامورا آغاز می‌شود؛ جشنی مجلل که در آن روابط قدیمی و خاطرات مشترک دوباره زنده می‌شوند. راوی که خود نویسنده است، به واسطه‌ی دوستی دیرینه با دکتر و علاقه‌ی دختر او به آثارش، در این مراسم حضور دارد. پس از جشن، دکتر میامورا بسته‌ای حاوی یادداشت‌های همسر فقیدش را به راوی می‌سپارد و از او می‌خواهد درباره‌ی مناسب بودن این یادداشت‌ها برای دخترش نظر دهد. این یادداشت‌ها، که سال‌ها لاک و مهر شده باقی مانده‌اند، حاوی خاطرات، آرزوها و دغدغه‌های مادر برای دخترش هستند. در ادامه، روایت به گذشته بازمی‌گردد و زندگی دکتر میامورا و همسرش شینکو را در پاریس دنبال می‌کند. خاطرات سفر، مواجهه با فرهنگ غربی، حسرت‌ها و رقابت‌های خانوادگی، و همچنین نامه‌هایی که میان شخصیت‌ها ردوبدل می‌شود، بخش عمده‌ای از داستان را شکل می‌دهد. در این میان، رازهایی درباره‌ی روابط گذشته، حسادت‌ها و ناکامی‌های عشقی آشکار می‌شود. شخصیت‌ها با گذشته‌ی خود، انتخاب‌هایشان و تأثیر آن بر نسل جدید روبه‌رو می‌شوند. کتاب با بازگویی صادقانه‌ی احساسات، تردیدها و امیدهای شخصیت‌ها، تصویری چندلایه از زندگی مهاجران ژاپنی در اروپا ارائه می‌دهد.

چرا باید کتاب می خواهم در پاریس بمیرم را بخوانیم؟

می‌خواهم در پاریس بمیرم اثری است که با نگاهی عمیق به روابط انسانی، مهاجرت و هویت می‌پردازد. روایت چندلایه و استفاده از نامه‌ها و یادداشت‌ها، امکان همذات‌پنداری با شخصیت‌ها را فراهم می‌کند و خواننده را به تأمل درباره‌ی نقش گذشته، خانواده و فرهنگ در شکل‌گیری شخصیت و سرنوشت افراد وا می‌دارد. این کتاب با پرداختن به تضادها و پیوندهای فرهنگی میان ژاپن و اروپا، تجربه‌ی زیستن در سرزمین بیگانه و چالش‌های عاطفی مهاجران را به‌تصویر کشیده است. همچنین، بازنمایی صادقانه‌ی احساسات و تردیدهای شخصیت‌ها، فرصتی برای درک بهتر پیچیدگی‌های روابط خانوادگی و فردی فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان داستان‌های خانوادگی، مهاجرت، روابط میان‌فرهنگی و کسانی که دغدغه‌ی هویت و گذشته را دارند پیشنهاد می‌شود. همچنین برای کسانی که به روایت‌های چندلایه و شخصیت‌پردازی عمیق علاقه‌مندند، این اثر انتخاب مناسبی است.

بخشی از کتاب می خواهم در پاریس بمیرم

«در حقیقت من و پدر او از رفقای قدیمی دانشگاهی بودیم، لیکن او حرفه پزشکی و من رشتهٔ حقوق را انتخاب کردم گو اینکه من پنج سال از او پایین‌تر بودم، روی همین اصل روابط مرتب و نزدیک را حفظ نکردیم، فقط در شهر پاریس آن‌هم به‌طور اتفاقی روابط ما با یکدیگر مستحکم گردید زیرا ما هر دو یک دبیرستان را دیدیم و از آن خاطرات مشترکی داشتیم. پس از مراجعت به ژاپن روابط ما نزدیک‌تر شد برای اینکه دکتر یکی از خویشان مرا به‌عنوان همسر دوم اختیار کرده بود. اما فعالیت‌های مختلف ما خصوصاً هنگامی‌که من به نوشتن رمان پرداختم دوباره بین ما فاصله انداخت زیرا آقای دکتر به‌عکس اکثر ژاپنی‌ها از انتریک‌هایی که سایر مردم با برقراری رابطه با شخص نویسندهٔ رمان مسرور می‌شدند خشنود نمی‌گردید و همچنین از شهرت مشکوکی که لازمه این شغل است گریزان بود. ازاین‌رو دعوت شدن به این جشن از نظر من خالی از تعجب نبود. مع‌ذالک این شگفتی از وجد و سروری که از شرکت در جشن ازدواج یک دختر خانم زیبا و جوان در من ایجاد شده بود به‌هیچ‌وجه کم نمی‌کرد. مخصوصاً وقتی‌که دختر، یکی از خوانندگان با پشتکار کتاب‌های من بود.»