کتاب پشت آیینه قدیمی

«پشت آیینه قدیمی» مجموعه داستان کوتاهی از نوشته سهیلا فکور(-۱۳۴۲)، نویسنده معاصر ایرانی است. در بخشی از «پشت آیینه قدیمی» از این کتاب می‌خوانیم: ته اون کوچۀ بن‌بست و باریک، یه خونۀ کوچولو داشتیم که یه در کوچیک آبی با پنجره‌های هلالی و شیشه‌های رنگی‌رنگی داشت. تو راه پله‌های خنک پشت‌بومش، پر از گلدون‌های گندمی ‌و پیچک بود. یه حیاط کوچیک با یه درخت انار و دو تا اتاق رو به آفتاب داشت و یه خرپشته کوچیک که زمستون‌ها ذغال و پیاز و سیب‌زمینی توش می‌ذاشتیم و تابستون‌ها، هندونه و خربزه. یه صندوق قدیمی‌ هم گوشه‌ش بود که لباس‌های زمستونیمون، بقچه‌های مخمل جهیزیۀ مامان و یادگاری‌های نامزدی و شب عروسیش رو تو دلش جا داده بود. همیشه هم بوی نفتالین می‌داد اون خرپشته. پشت‌بوم اما یه صفای دیگه داشت، ظهرها که مامان و بابا خواب بودن و در کوچه قفل بود، می‌رفتیم رو پشت‌بوم و زیر آفتاب داغ تابستون شروع می‌کردیم به دویدن و پریدن از روی دیوارهای کوتاه سیمانی که خونه‌ها رو از هم جدا می‌کرد. بعد از گذشتن از پشت‌بوم تر و تمیز خانم مقدم، می‌رسیدیم به خونۀ احترام خانم و غوره‌های درخت مو که سرش به پشت‌بوم رسیده بود رو می‌کندیم و می‌رفتیم رو پشت‌بوم خانم شیرزاد. خونۀ خانم شیرزاد تنها خونه‌ای بود که روی پشت‌بومش شیر آب داشت. غوره‌ها رو زیر آب داغ می‌شستیم و بعد می‌رفتیم رو پشت‌بوم اصغر آقا اینا و روی تخت فنری شکسته و زنگ‌زده‌اش می‌نشستیم و غوره‌های گرم و گس رو می‌خوردیم. گاهی وقت‌ها که آفتاب زیاد تند نبود و کف پامون رو نمی‌سوزوند، شروع می‌کردیم به بالا و پایین پریدن روی تخت فنری. امان از وقتی‌که اصغر آقا خونه بود. از تو حیاط چنان دادی می‌زد که صداش تا هفت محله اونورتر هم می‌رفت.