کتاب رمان و فیلم نامه گریز

کتاب رمان و فیلم نامه گریز نوشتهٔ جیم تامسون و والتر هیل و ترجمهٔ شاهپور عظیمی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی همراه با تحلیل ادبی و سینمایی.

درباره کتاب رمان و فیلم نامه گریز

کتاب رمان و فیلم نامه گریز با این باور نوشته و ترجمه شده است که سینما و ادبیات باید بتوانند به تعامل با یکدیگر بپردازند. در درازمدت، این به سود هر دو نوع روایت خواهد بود. کتاب حاضر ترجمۀ رمان و فیلم‌نامه‌ای را که بر اساس آن رمان به رشتۀ تحریر درآمده، در بر گرفته است. این کتاب به نگارش تحلیلی دربارۀ فیلم‌نامه و رمان (اشاره به شباهت‌ها و تفاوت‌ها) نیز پرداخته است. این اثر می‌تواند برای فیلم‌نامه‌نویسانی مفید باشد که بر آن هستند تا بر اساس رمان یا داستان، دست به نگارش فیلم‌نامه بزنند. اثر حاضر در دسته‌بندی کتاب‌های منتشرشده، هم می‌تواند در طبقه‌بندی کتاب‌های سینمایی و هم کتاب‌های ادبی قرار گیرد؛ زیرا هم شامل یک رمان ادبی است و هم فیلم‌نامه‌ای سینمایی. کتاب حاضر شش بخش دارد.

خواندن کتاب رمان و فیلم نامه گریز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب سینما و ادبیات پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رمان و فیلم نامه گریز

«دیوید ساموئل پکین‌پا، کارگردان شناخته‌شدۀ سینما (متولد فوریۀ ۱۹۲۵)، پس از موفقیت فیلم دارودستۀ وحشی محصول ۱۹۶۹ (که در کشور ما با نام این گروه خشن به‌نمایش درآمد)، موردتوجه قرار گرفت. نام او از این جهت در تاریخ سینما اهمیت دارد که خشونت را به‌شکلی ابتکاری به‌تصویر کشید و برخی عنوان متناقض «شاعر خشونت» را به او داده‌اند. نکتۀ دیگر این است که پکین‌پا رویکردی تجدیدنظرطلبانه دربارۀ نوع وسترن اتخاذ کرده است؛ به این معنا که این نوع سینمایی تقریباً از دهۀ ۱۹۵۰، دیگر فروغی نداشت. اوج سینمای وسترن در ده‌های سی و چهل میلادی بود و به‌تدریج پس از آن، کمتر به این نوع توجهی نشان داده شد. پکین‌پا با کارگردانی بخش‌هایی از سریال تلویزیونی دود اسلحه در دهۀ ۱۹۵۰ و ساختن آثاری مانند بر ارتفاعات بتاز محصول ۱۹۶۲، سرگرد دندی در ۱۹۶۵ و سرانجام این گروه خشن، توجه خاصی به آثار وسترن از خود نشان داد. همان‌طور که اشاره شد، موفقیت این گروه خشن باعث شد تا نگاه‌ها بار دیگر به این نوع سینمایی معطوف شود. قهرمانانی که او سراغشان می‌رود، آدم‌هایی هستند که همواره میان ارزش‌هایی که به آن‌ها اعتقاد دارند و ایدئال‌هایشان، تفاوت‌هایی وجود دارد. پکین‌پا در آثارش به خشونت جاری در جامعه‌اش می‌پردازد و برای همین، برخی او را به‌دلیل خشونتی که در آثارش موج می‌زند، «سام خونین» نامیده‌اند. شخصیت‌هایی که او سراغشان رفته است، آدم‌های تنها و کسانی هستند که در زندگی بد آورده‌اند، اما دلشان می‌خواهد محترم شمرده شوند؛ با این حال، مجبورند که در جهانی سرشار از بی‌رحمی و تباهی و فساد، برای زنده ماندن تن به مصالحه بدهند. پکین‌پا تقریباً در تمام مدت فیلم‌سازی‌اش، همواره با تهیه‌کنندگان آثارش دچار سوءتفاهم بود که این بر روی کارنامۀ سینمایی او اثر گذاشت.

او کارش را با کارگردانی تئاتر شروع کرد و سپس به تلویزیون راه یافت. در ۱۹۵۴، به‌عنوان مسئول آماده‌سازی دیالوگ‌های آشوب در بند زندانیان ۱۱، ساختۀ دان سیگل، مشغول به کار شد، اما کارش به بازی در این فیلم و دستیاری سیگل رسید. او همچنان سِمَت مسئول آماده‌سازی دیالوگ‌ها در چهار فیلم دیگر دان سیگل را برعهده داشت که شناخته‌شده‌ترین آن‌ها حملۀ ربایندگان جسد محصول ۱۹۵۵ است. پکین‌پا در این فیلم، نقشی کوتاه نیز داشت. به سفارش دان سیگل توانست در دهۀ ۱۹۵۰، فیلم‌نامۀ چندین قسمت از سریال‌های دود اسلحه، سفر با اسلحه، تیرانداز و تیر شکسته را بنویسد. او در ۱۹۶۱، یک نسخه از فیلم‌نامۀ سربازهای یک چشم را برای مارلون براندو نوشت. نویسندگی او منجر به کارگردانی شد و در ۱۹۵۸، یک قسمت از تیر شکسته و چندین قسمت از کلوندایک را کارگردانی کرد. در ۱۹۵۸، فیلم‌نامه‌ای برای سریال دود اسلحه نوشت که به‌دلیل محتوایش، رد شد. او آن را بازنویسی کرد که با نام تیرانداز چابک در سریال تیرانداز، با بازی چاک کانرز ساخته شد و به‌شدت مورداستقبال قرار گرفت. در همین دوران، سریال وسترنر را با بازی برایان کیت ساخت. او در ۱۹۶۲، دو قسمت یک‌ساعته از سریالی به نام بازنده‌ها را با بازی لی ماروین ساخت که در آن‌ها حرکت آهسته را با حرکت سریع و نماهای ثابت درهم آمیخت تا خشونت را به‌تصویر بکشد. این تکنیکی است که در این گروه خشن به‌کار گرفت و بسیار مشهور شد.»