کتاب اسرائیل و درگیری دائمی

کتاب اسرائیل و درگیری دائمی نوشتۀ ربیع داغر و ترجمۀ فاطمه کاظمی است. انتشارات ساقی این کتاب را روانۀ بازار کرده است.

درباره کتاب اسرائیل و درگیری دائمی

کتاب اسرائیل و درگیری دائمی باتکیه‌بر منابع و مستندات غیرقابل‌انکار، جنبه‌هایی از ماهیت ضدبشری صهیونیسم و ارتباط آن با دولت آمریکا را تحلیل می‌کند. نگارنده ضمن تعریف صهیونیست، اصول، نظریه‌پردازی صهیونیسم، تاریخ پیدایش فلسطین و اسرائیل، حق تاریخی یهودیان فلسطین و واکنش اعراب در برابر تجاوزات رژیم صهیونیستی و مسئلۀ آوارگان فلسطینی را تشریح می‌کند؛ او همچنین اشغالگری، جنگ امروزی و نظامی‌گری، سیاست‌های نژادپرستانه و غیرانسانی، سلطه‌طلبی و نقض پیمان‌های حقوق بشری از جانب صهیونیسم را به‌منظور آشنایی افکار عمومی با توطئه‌های بزرگ صهیونیسم توضیح داده است.

خواندن کتاب اسرائیل و درگیری دائمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای علاقه‌مندان به علوم سیاسی مناسب است.

بخشی از کتاب اسرائیل و درگیری دائمی

«صهیونیسم چیست؟

«صهیونیسم» (۱) جنبش سیاسی سازمان‌یافته‌ای است که روشی نژادپرستانه و استعماری را دنبال می‌کند که دارای برچسب دینی یهودی است و هدف آن نیز ایجاد میهن قومی یهود در فلسطین بود. سازمان صهیونیستی که فعالیت جهانی دارد با این ویژگی متمایز شده است.

از اواخر قرن نوزدهم جنبش صهیونیسم به دو روش فعالیت می‌کرد: ۱. روش سیاسی که نمونهٔ آن جریان تئودور هرتزل و هوادارانش بود. آنها با هدف به‌دست‌آوردن تأیید دولت‌های بزرگ و سازمان‌های بین‌المللی و کسب مشروعیت

 بین‌المللی برای تشکیل و تثبیت وجود وطنی برای یهودیان تلاش می‌کردند. ۲. حزب کار که رهبر آن حاییم وایزمن بود. او صرف‌نظر از مخالفت دولت‌ها یا نقض قانون بین‌المللی اولویت مطلق را به طرح شهرک‌سازی صهیونیستی داد. پس از برگزاری دهمین اجلاس صهیونیستی حزب صهیونیسم کارگری به پیروزی رسید و تا امروز به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این حزب با سازمان صهیونیسم همکاری می‌کند و به‌صورت مستمر با کنگره‌های بین‌المللی یهودیان و بانک یهودی در ارتباط است.

 ریشه‌های تاریخی صهیونیسم

 ریشه‌های این جنبش به مدت‌ها قبل از کنفرانس بال در سال ۱۸۹۷ بر می‌گردد. اروپا در قرون‌وسطا زمین حاصلخیزی محسوب می‌شد و یهودیان به‌منظور ایجاد میهن یهود به آنجا روی آوردند جوامع اروپایی در این دوران، شاهد درگیری‌های، اجتماعی اقتصادی و دینی بسیار بود؛ (۲) طوری که برخی از یهودیان مجبور شدند به شمال آفریقا و شمال آمریکا پناه ببرند. بعد از سقوط غرناطه و کوچ عرب‌ها از اندلس موج گسترده‌ای از آزار و اذیت یهودیان به‌خصوص در اسپانیا پرتغال و اروپا را فراگرفت؛ (۳) به‌این‌ترتیب، نظامی به وجود آمد تا یهودیان در محله‌های خاصی زندگی کنند که دیوار دور آن کشیده بودند گتو و به دنبال آن در عزلت کامل به سر ببرند در خود فرو روند و مطابق با دستورات تلمود در تنگ‌ترین مرزها به انجام آیین دینی خود بپردازند.)۴(انجمن لاتران در سال ۱۲۱۵ یهودیان، جذامی‌ها، بدعت‌گذاران، مسلمانان و بی‌دینان را مجبور می‌کرد تا علامت‌های خاصی روی شانه‌هایشان بگذارند. (ه) در این راستا در سال ۱۶۱۶ کتاب هنری فینش به نام ندای یهود به عرصهٔ ظهور درآمد این کتاب به ایجاد یک میهن قومی برای یهودیان دعوت می‌کرد، اما تفکر صهیونیستی به نتیجه‌ای نرسید و در بین توده‌های یهودی رواج نیافت، بلکه فقط به‌صورت نظریه‌ای در بین تعداد کمی از متفکران یهودی باقی ماند؛ همان‌گونه قبل از قرن نوزدهم نیز تنها در حد یک نظریه بود و هیچ‌گاه به اجرا در نیامد (البته) در این قرن این تفکر به شکل جنبش سیاسی سازمان‌یافته ارائه شد.

 از آن زمان «مسئلهٔ یهودیان» از سوی بسیاری از متفکران یهودی و غیریهودی مطرح شد.

 در دولت عثمانی در سال ۱۵۱۶ م پادشاه عثمانی سلطان سلیم، فرمانی مبنی بر منع مهاجرت یهودیان و اقامت آنها در فلسطین و سینا صادر کرد.»