کتاب بیمار خاموش

کتاب بیمار خاموش (The Silent Patient) نوشته الکس میخائلیدس، از جایی شروع می‌شود که آلیشیا برنسون پس از قتل شوهرش دیگر حتی یک کلمه هم بر زبان نمی‌آورد. همین سکوت، ماجرا را از یک پرونده‌ی جنایی ساده به معمایی پیچیده تبدیل می‌کند. در کنار این سکوت، یک نقاشی با عنوان آلکستیس هم به‌ عنوان تنها نشانه‌ی او باقی می‌ماند و مسیر روایت را به‌ سوی لایه‌های پنهان ذهن، خاطره و حقیقت می‌برد. نشر هیرمند این رمان پرفروش و تحسین‌شده را با ترجمه مهرآیین اخوت منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بیمار خاموش

کتاب بیمار خاموش نوشته‌ی الکس میخائلیدس بر محور یک قتل، یک سکوت طولانی و تلاشی وسواس‌گونه برای فهمیدن حقیقت شکل گرفته است. آلیشیا برنسون، هنرمند نقاش شناخته‌شده، متهم به قتل همسرش گابریل است؛ اما چیزی که این پرونده را از یک خبر جنایی معمولی جدا می‌کند، امتناع کامل او از حرف‌زدن است. او پس از آن شب، نه از خود دفاع می‌کند، نه توضیحی می‌دهد و نه حتی انگیزه‌ای برای کارش مطرح می‌شود.

داستان فقط بر معمای «چه کسی» یا «چرا» تکیه ندارد. روایت به‌تدریج نشان می‌دهد که مسئله فقط کشف یک واقعیت بیرونی نیست، بلکه ورود به ذهن شخصیت‌ها و دیدن شکاف‌های درونی آن‌هاست. تئو فابر، روان‌درمانگری که به آلیشیا علاقه‌مند می‌شود، نقش مهمی در پیشبرد داستان دارد. او می‌خواهد سکوت آلیشیا را بشکند و از خلال پرونده، خاطرات، نقاشی‌ها و رفتارهای او به معنای پنهان ماجرا برسد. در همین مسیر، رمان از فضای بیمارستان روانی، جلسات درمان، پرونده‌های پزشکی و رابطه‌ی درمانگر و بیمار استفاده می‌کند تا تنش داستان را فقط در بیرون نگه ندارد و آن را به درون شخصیت‌ها هم بکشاند.

کتاب بیمار خاموش از چند مسیر همزمان پیش می‌رود: روایت تئو، دفترچه‌ی آلیشیا و اطلاعاتی که کم‌کم از گذشته‌ی هر دو آشکار می‌شود. این جابه‌جایی زاویه‌ها باعث می‌شود خواننده مدام برداشت خود را بازبینی کند. درون‌مایه‌هایی مثل تروما، عشق، حسادت، تصویر بیرونی آدم‌ها و فاصله‌ی آن با واقعیت درونی‌شان در سراسر اثر حضور دارند. فضای رمان الکس میخائلیدس سرد، پرتنش و گاهی خفه‌کننده است و همین حال‌وهوا با سکوت مرکزی داستان پیوندی محکم پیدا می‌کند.

خلاصه داستان بیمار خاموش

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

آلیشیا برنسون، نقاشی جوان، پس از شلیک به صورت شوهرش گابریل در خانه پیدا می‌شود؛ اما بعد از آن حادثه دیگر حرف نمی‌زند. سال‌ها بعد تئو فابر، روان‌درمانگری که از مدت‌ها پیش درگیر این پرونده بوده، به مرکزی درمانی می‌رود تا با او کار کند. تئو می‌کوشد از خلال سکوت آلیشیا، نقاشی مشهورش با عنوان آلکستیس، پرونده‌های پزشکی و گفت‌وگو با اطرافیانش بفهمد در زندگی مشترک آن دو چه گذشته است. هر چه او بیشتر پیش می‌رود، ماجرا از یک قتل ساده دورتر می‌شود و به شبکه‌ای از ترس، خاطره، زخم‌های قدیمی و حقیقت‌های پنهان می‌رسد.

چرا باید کتاب بیمار خاموش را بخوانیم؟

رمان بیمار خاموش را به دلایل زیر می‌توان انتخاب کرد:

• این کتاب یک معمای جنایی را با فضای روان‌درمانی و بررسی ذهن شخصیت‌ها ترکیب می‌کند.
• خواننده با پرونده‌ای روبه‌رو می‌شود که سکوت یک شخصیت، مهم‌ترین سرنخ و همزمان بزرگ‌ترین مانع آن است.
• رمان نشان می‌دهد که گذشته، تروما و رابطه‌های عاطفی چطور می‌توانند درک واقعیت را پیچیده کنند.
• حضور دفترچه‌ی آلیشیا و روایت تئو، زاویه‌های متفاوتی از ماجرا می‌سازد و قضاوت شتاب‌زده را دشوار می‌کند.

خواندن کتاب بیمار خاموش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

اگر جزو افراد زیر هستید، خواندن بیمار خاموش به شما پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و روان‌شناختی که بر یک راز مرکزی بنا شده‌اند.
• کسانی که به روایت‌های مرتبط با روان‌درمانی، بیمارستان روانی و رابطه‌ی درمانگر و بیمار علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند در طول داستان مدام برداشت خود را از شخصیت‌ها و حقیقت ماجرا بازبینی کنند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که نشانه‌ها، خاطرات و جزئیات ظاهراً کوچک را به بخش مهمی از پیشبرد داستان تبدیل می‌کنند.

درباره الکس میخائلیدس

الکس میخائلیدس (Alex Michaelides) (متولد ۱۹۷۷)، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس و تریلرنویس بریتانیایی‌قبرسی است. او که دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی ادبیات انگلیسی از کالج ترینیتی کمبریج است، پیش از ورود حرفه‌ای به دنیای رمان‌نویسی، به مدت سه سال در حوزه‌ی روان‌درمانی تحصیل کرد و تجربه‌ی دو سال کار بالینی با نوجوانان مبتلا به اختلالات پیچیده‌ی روانی را در کارنامه‌ی خود ثبت نمود. میخائلیدس فعالیت هنری خود را با سینما و نگارش فیلم‌نامه‌هایی چون «شیطانی که می‌شناسی» آغاز کرد. اما در سال ۲۰۱۹ و با انتشار نخستین رمانش، «بیمار خاموش» بود که به شهرتی جهانی دست یافت. او فرمول موفق این رمان - یعنی پیوند زدن روان‌کاوی با غافلگیری‌های داستانی تکان‌دهنده - را در رمان بعدی خود یعنی «دوشیزگان» و تریلر سینماییِ «خشم» نیز تکرار کرد که همگی با استقبال روبه‌رو شدند.

جوایز و افتخارات کتاب بیمار خاموش

• برنده‌ی بهترین داستان تریلر و معمایی در جوایز گودریدز (سال ۲۰۱۹)
• نامزد بهترین رمان اول نویسنده در جوایز گودریدز (سال ۲۰۱۹)
• نامزد جایزه‌ی Barry (سال ۲۰۲۰)
• نامزد جایزه‌ی ادبی دوبلین (سال ۲۰۲۱)
• رتبه‌ی ۱ لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک‌تایمز
• و...

چه نسخه‌های دیگری از کتاب بیمار خاموش منتشر شده است؟

• کتاب بیمار خاموش، ترجمه‌ی مریم حسین نژاد، نشر سنگ
• کتاب بیمار خاموش، ترجمه‌ی ساناز جهان بیگلری، نشر البرز
• کتاب نقاش سکوت، ترجمه‌ی سامان شهرکی، نشر خزه
• کتاب بیمار خاموش، ترجمه‌ی زهرا شکوهی فر، نشر نقش و نگار
• و...

بخشی از کتاب بیمار خاموش

«آلیشیا بِرِنسون سی‌وسه‌ساله بود که شوهرش را کشت.

هفت سال از ازدواج‌شان می‌گذشت. هر دو هنرمند بودند؛ آلیشیا نقاش بود و گابریل عکاس مشهور مُد. گابریل سبکِ خاصی هم داشت و از زنانِ انگار گرسنگی‌کشیده و لاغر و کمابیش بی‌لباس از زاویه‌هایی غریب عکس می‌گرفت که لزوماً جذابیت‌های ظاهریشان را به تصویر نمی‌کشید. قیمت عکس‌های او پس از مرگش سر به فلک گذاشت. صادقانه بگویم به نظر من آثارش معمولی و سطحی بودند. بعضی از آثار خوب آلیشیا کیفیتی غریزی داشت که آثار گابریل فاقدشان بود. البته آن‌قدرها از هنر سر درنمی‌آورم که بگویم آیا کارهای آلیشیا برنسون با گذر زمان هم کیفیت و محبوبیت‌شان را حفظ خواهند کرد یا نه. استعدادش تا ابد تحت‌الشعاع ماجراهای انگشت‌نمای او قرار خواهد گرفت و به همین خاطر سخت است که آدم بی‌طرفانه و عینی نظر بدهد. شما هم ممکن است من را متهم کنید که دیدگاهم جانبدارانه است. من فقط نظرم را می‌گویم، فارغ از اینکه به درد می‌خورد یا نه. از نظر من هم آلیشیا نابغه بود. سوای سواد و مهارت عملی‌اش، نقاشی‌هایش یک‌جور توانایی غریب دارد که توجهِ آدم را جلب کند؛ انگار گلوی آدم را می‌گیرند و رها نمی‌کنند.

گابریل برنسون شش سال پیش به قتل رسید. چهل و چهار سالش بود. در بیست‌وپنجم ماه اوت کشته شد؛ اگر یادتان باشد روز تابستانی عجیب گرمی بود؛ راستش دمای هوا در آن روز جزو بالاترین دماهای ثبت‌شده در تاریخ به حساب می‌آمد. روزی که مُرد گرم‌ترین روز سال بود.»