کتاب آمد و رفت مشعل ها

کتاب آمد و رفت مشعل‌ ها سروده علیرضا عباسی که توسط نشر حکمت کلمه منتشر شده، مجموعه‌ای از شعرهای معاصر فارسی است که در دو دفتر تنظیم شده‌اند. این اثر با محوریت مضامین عاشقانه، اجتماعی و تأملات فردی، به دغدغه‌های انسان معاصر و تجربه‌های زیسته در بستر تاریخ و جامعه می‌پردازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آمد و رفت مشعل ها

کتاب آمدورفت مشعل‌ها، مجموعه‌ای از شعرهای علیرضا عباسی است. این کتاب در دو دفتر با عناوین زیبایی‌ات را گره می‌زنند و پیش‌زمینه‌ها همه‌جا را اشغال کرده‌اند گرد آمده و شعرهایی با مضامین عاشقانه، اجتماعی و فلسفی را در برمی‌گیرد. عباسی در این مجموعه، با زبانی تصویری و گاه تلخ، به تجربه‌های زیسته‌ی فردی و جمعی می‌پردازد، از عشق و جدایی تا جنگ، مرگ، خاطره و تنهایی. فضای شعرها اغلب متأثر از زیست شهری و دغدغه‌های انسان معاصر است و نشانه‌هایی از تأثیر وقایع اجتماعی و سیاسی در آن‌ها دیده می‌شود. کتاب با نگاهی به درون و بیرون، پیوند میان فرد و جامعه را جست‌وجو می‌کند و درعین‌حال، به بازنمایی رنج‌ها و امیدهای انسانی می‌پردازد.

چرا باید کتاب آمد و رفت مشعل ها را خواند؟

مجموعه شعر آمدورفت مشعل‌ها، تصویری از زیست معاصر و تجربه‌های انسانی را در قالب زبان شاعرانه و گاه روایت‌محور ارائه می‌دهد. شعرهای آمدورفت مشعل‌ها با پرداختن به موضوعاتی مانند عشق، جدایی، جنگ، مرگ و خاطره، امکان هم‌ذات‌پنداری و تأمل را برای خواننده فراهم می‌کنند. عباسی در این کتاب، با بهره‌گیری از تصاویر ملموس و فضاسازی‌های خاص، احساسات و دغدغه‌های فردی و جمعی را به هم پیوند می‌زند و مخاطب را به تماشای جهان از زاویه‌ای تازه دعوت می‌کند.

خواندن کتاب آمد و رفت مشعل ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به شعر معاصر فارسی، دوستداران ادبیات اجتماعی و کسانی که به‌دنبال بازتاب تجربه‌های زیسته و دغدغه‌های انسانی در قالب شعر هستند، مناسب است؛ همچنین می‌تواند برای کسانی که با موضوعاتی چون تنهایی، عشق، جنگ و تأملات فلسفی درگیرند، خواندنی باشد.

بخشی از کتاب آمد و رفت مشعل ها

«با هر باد 

خاکستری بر خونم 

از هر سو 

سوزی با زبانم 

خودم را بر سال‌های سوخته می‌کشم 

بر شروعم از مرگ‌های بی‌هنگام در سال‌های جوانی 

ماندن در تنهایی به جرم تنها ماندن 

و پنهان کردن خود چون شب‌نامه‌ای در سطرها 

پشت نام‌های دیگری 

و سوختن در خاموشی 

گر گرفتن و شعله‌ها را در «پاس‌ها از شب گذشته». به خون خود ریختن 

بر شروعم از کلمات که در باد رهایم کردند 

از آتش و تیمارستان 

سال‌های برهنه در عکس‌های سیاه‌وسفید. 

خودم را بر نام‌های دیگرم 

بر نوشتن و پشیمانی 

گفتن و استغفار.»