کتاب رقص بلور

کتاب رقص بلور نوشتهٔ محمدرضا تابش پور است. نشر بنای دانش این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی مجموعه اشعار بداههٔ سروده‌شده در زمستان ۱۳۹۸ است.

درباره کتاب رقص بلور

کتاب رقص بلور سروده‌های مربوط به زمستان ۱۳۹۸ را در بر گرفته است. همهٔ این شعرها به‌صورت بداهه بر روی تصویر و یا بداهه با واژگان در یک گروه ادبی دوستانه سروده شده‌اند؛ به‌وسیلهٔ محمدرضا تابش پور. «عشق و عقل»، «خسته نشو»، «معلم عشق»، «زیر بارون غزل» و «خانه دوست کجاست؟» عنوان برخی از این بداهه‌ها هستند. برخی از این شعرها آهنگین، موزون و قافیه‌دار هستند و برخی دیگر شعر نو.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب رقص بلور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رقص بلور

«بمیرم الهی!

ز درد تو دلبر!

از اندوه سینه

به یاد تو هستم

همیشه و گاهی!

بمیرم الهی!»