کتاب آرزوهای کبود

کتاب آرزوهای کبود مجموعه شعری سرودهٔ زهره عرب سالاری است و انتشارات نظری آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب آرزوهای کبود

شعر یکی از راه‌های انتقال احساسات است. شاعر برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمه روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند و شعر همین زبان است. با شعر از زندگی ماشینی و شلوغ روزمره فاصله می‌گیرید و گمشده وجودتان را پیدا می‌کنید. این احساس گمشده عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی و چیزهای دیگری است که قرن‌ها شاعران در شعرشان بازگو کرده‌اند.

شعر معاصر در بند وزن و قافیه نیست و زبان انسان معاصر است. انسان معاصری که احساساتش را فراموش کرده‌ است و به زمانی برای استراحت روحش نیاز دارد. شاعر در این کتاب با احساسات خالصش شما را از زندگی روزمره دور می‌کند و کمک می‌کند خودتان را بهتر بشناسید. این کتاب زبانی روان و ساده دارد و آیینه‌ای از طبیعتی است که شاید بشر امروز فرصت نداشته باشد با آن خلوت کند. نویسنده به زبان فارسی مسلط است و از این توانایی برای درک حس مشترک انسانی استفاده کرده است. 

خواندن کتاب آرزوهای کبود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آرزوهای کبود

«فراموشم نکن حتی برای آخرین بار فصل انتظار در باور ماست

غنچه‌های ریز خندان چون پناهی لا به لای شب بوهاست

باورم هنوز هم سبز است گر چه گلدان عشق خشکیده

باد می‌آید و می‌رقصد گلِ همیشه بهارم تنهاست

به پای بهار نمی‌رسد عشقی که باورش پائیز باشد

لبخند سبز نارنجی روی بال کبوترهاست

قفست را بشکن ای تنها بهانه‌ٔ سرودن من

اینجا شهر در انتظار پایش و پریدن‌هاست

سرخ می‌کشم تو را روی دیوار زمان

سبز می‌شوی اکنون لحظه‌ی پریدن ماست

تو مرا از یاد بُردی امّا خاطرت هنوز هم پریشان است

می‌دانم که اکنون خیالت بی دریغ تنها و پشیمان است

قصه‌ٔ عشقمان کوتاست می‌دانم

لحظه‌های سبز آن حیران است

شُر شُر باران روی احساسم

نه فقط اینجا حس باران هست

من نمی‌توانم بگویم که برو

خاموش پائیز در شهر ما هم احساس هست 

کلاف ژولیده احساس

کـلاف ژولیـده احـسـاس

شعـر هنرمنـدانـه‌ای می‌بافت

سـبــز و آبــی و قـرمــز

فـرشـی از شعـر مـی‌بـافت

روی دلشوره ظهر تابستان

نقش‌های بهاری می‌انداخت

بـا نسیـم و تلنگـر بـادها

حس سـرودن را مـی‌بـافت

مـثـل اسبـی در میــدان

چون غـزال تیز پا می‌تاخت

با تمـام وجود مـی‌گویـم

شعر هنرمندانه‌ای می‌بافت»