کتاب گذرگاه های پنهان

کتاب گذرگاه های پنهان با عنوان اصلی Secret passages نوشتهٔ استفانو بولونینی و ترجمهٔ مهرداد افتخار و شبنم نوحه سرا و توفان گرگانی و ویراستهٔ تینا حمیدی است. انتشارات ارجمند این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب نظریه و تکنیک روابط بیناروانی است. نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گذرگاه های پنهان

اگر اقلیم روان‌کاوی همانا سرزمین ناخودآگاه است، استفانو بولونینی ما را با کتاب گذرگاه‌های پنهان و به قولی کوچه باغ‌های ناشناخته آن آشنا می‌کند. او همچون «آن دیگری بزرگتر» راهنمای ما می‌شود و در طول این کتاب با سخاوتمندی تمام هر چه را از این اقلیم می‌‎داند و تجربه کرده است با ما در میان می‌گذارد؛ گویی کلیدهای رمزگشایی را که از راه کلنجار با نظریه و تجربه و رویارویی نظریه با تجربه به دست آورده است به سادگی در اختیار ما می‌گذارد. بولونینی، خستگی‌ناپذیر، همهٔ ما را تشویق به تبادل نظر و تجربه می‌کند و از ما می‌خواهد که پنجره‌ها را به روی رابطه با «دِگر فرهنگی» یا «فرهنگ غیر خودی» باز نگاه داریم. در همین راستا، او با نگاهی طنزآمیز، زبان بیش از اندازه تخصصی تحلیلگران را به نوعی پول رایج محلی تشبیه می‌کند و می‌پرسد که آیا در تحلیلگران توانایی تبدیل این پول محلی به پولی بین‌المللی وجود دارد که افراد بیشتری بتوانند به آن دسترسی پیدا کنند؛ از سوی دیگر، بولونینی «شرایط انسانی» را در این اقلیم ندیده نمی‌گیرد. مترجمان این اثر دکتر مهرداد افتخار، دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران و دکتر شبنم نوحه‌‌‌سرا، دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران هستند. «گلن اُ. گابارد» پیشگفتاری و دکتر «گهر همایون‌پور» مقدمهٔ ایناثر را نوشته‌اند. مجوز رسمی کپی‌رایت ترجمهٔ فارسی این کتاب از سوی انتشارات بولاتی (ناشر ایتالیایی) به کتاب ارجمند واگذار شده است.

در این سیر مطالعاتی در روانکاوی معاصر، بولونینی همچون یک مرشد آگاه با دانشی فراگیر ظاهر می‌شود. هر خواننده‌ای از دیدگاه‌های او نکته‌ای خواهد آموخت و به درکی روشن‌تر دست خواهد یافت. همچنین، خواننده قدردان رویکرد محترمانه نویسنده و اشتیاق او برای فهمیدن دیدگاه‌های متفاوت، به جای تحقیر آن‌ها، خواهد بود. خوشبختانه، این کتاب در دورانی در دسترس قرار گرفته است که اصوات ناهنجار ممکن است آزاردهنده و مانع گفت‌وگوهای سازنده شوند. ما همگی باید از استفانو بولونینی سپاسگزار باشیم که پیشگام مسیری است که ما در آن قدم خواهیم گذاشت. او

خواندن کتاب گذرگاه های پنهان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

استفانو بولونینی افق‌های تازه‌ای در باب روان‌کاوی در کتاب حاضر گشوده است و اکنون وظیفه ماست که راه خود را در این مسیر بیابیم و در عرصه نوین روانکاوی جهانی به او بپیوندیم. این کتاب را به دوستداران حوزهٔ روان‌کاوی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گذرگاه های پنهان

«لوچیانا محقق دانشگاهی ۳۵ ساله‌ای، در سال پنجم درمان بود که با مشکل جدایی روبرو شد. تحلیل در دورانی صورت می‌گرفت که لازم بود لوچیانا برای کسب شرایط لازم جهت ارتقا به مقام دانشیاری برای مطالعه و تحقیق به خارج برود.

ما به توافقی قراردادی رسیدیم که به او اجازهٔ شش ماه غیبت می‌داد و بعد از آن می‌توانست جلساتش را دوباره شروع کند (او به شکل نمادین از هر چهار جلسه، یک جلسه را پرداخت می‌کرد و من در عوض وقتش را تا هنگامی که بازمی‌گشت برایش نگه می‌داشتم؛ و هر دوی ما از این راه حل راضی بودیم). اما لوچیانا با تصمیمش به توافق درونی نرسیده بود. گناه و ترسی که با آغازگری دردناک شخصی او گره خورده بود، با اشتیاق او به رشد در کشمکشی آشکار بود.

در آن هنگام مشکل عاطفی حیاتی نیز به این وضع افزوده شد: تخیل درونی‌اش، برای رقیبان جاودانه‌اش، برادر و خواهری که به ترتیب ۲ و ۵ سال از او کوچکتر بودند، "میدان را خالی می‌کرد". لوچیانا به شدت نسبت به توجه والدینش به آنها حسادت می‌کرد؛ درست از زمان شروع تحلیل، بر پایهٔ این "انتقال" عصبانیت و درد نسبت به علاقهٔ احتمالی تحلیل‌گر به دیگر بیماران نمود داشت.

در رؤیایی در آخر هفته، لوچیانا در تردید بود که با توجه به ترس از این که همکار رقیب ممکن است جای فعلی‌اش را بگیرد از نیمکت برخیزد- جایی که او در یک میهمانی نشسته بود و با استاد بسیار مورد علاقه و احترامش صحبت می‍کرد- و به بوفه برود یا نه. برایش واضح بود که رؤیا برایش اهمیتی سازمانی دارد اما آن را به تحلیلش مربوط نمی‌کرد.

در انتهای جلسه‌ای در وسط هفته، او تصویری از یک رؤیا را که برایش خیلی رنج‌آور، بود مطرح کرد: هشت برگ کوچک به شکلی منظم بر درختی قرار گرفته بودند؛ یکی از آنها خود را جدا کرد و لوچیانا سوگ شدیدی احساس کرد. این را به لمس سوگ عزیمت قریب‌الوقوع‌اش در رؤیا تعبیر کردم، چرا که هشت برگ/ بیمار دیگر (او بارها در جلسات گفته بود که هر تحلیل‌گر باید کم و بیش، به‌طور متوسط هشت بیمار داشته باشد) به درخت/ تحلیل‌گر متصل مانده بودند در حالی که او جدا شده بود.»