کتاب طبقه حاکم

کتاب طبقه حاکم؛ خاستگاه ناکامی‌های ما نوشتهٔ ایزابل ویلکرسون و ترجمهٔ پیام درخشان فرد است و نشر معارف آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب طبقه حاکم

طی یکصد سال گذشته، صدها عنوان کتاب و مقاله دربارهٔ برده‌داری نگاشته شده‌ است. بیشتر این آثار، با زاویه‌ای تاریخی، به ظلم‌هایی که بر بردگان آفریقایی رفته‌است پرداخته‌اند. کتاب طبقهٔ حاکم؛ خاستگاه ناکامی‌های ما یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های سال ۲۰۲۰ میلادی بوده که ده‌ها جایزه را به خود اختصاص داده‌ است. نگارش این کتاب پانزده سال به طول انجامیده و نویسنده برای جمع‌آوری مطالب، ده‌ها سفر به هند و اروپا انجام داده‌ است. این کتاب به چند دلیل با بیشترِ کتاب‌های این حوزه متفاوت است و بر آن‌ها ارجحیت دارد:

مهم‌ترین عنصر متمایزکنندهٔ این کتابْ نگاه عمیق جامعه‌شناختی به مسئلهٔ برده‌داری و تبعیض نژادی است. نویسندهٔ این کتاب تلاش کرده تا لایه‌های زیرین و نیمه‌پنهان سیاست و فرهنگ جامعهٔ آمریکا را آشکار کند. این کتاب جزو معدود کتاب‌هایی است که در آن‌ها از نظام طبقاتی در ایالات متحده صحبت شده و به جزئیات آن پرداخته شده‌ است.

نویسنده توانسته‌ است با استفاده از وقایع تاریخی مستند یا تجربیات خودش، فهم مباحث جامعه‌شناسانهٔ کتاب را آسان‌تر کند. ازاین‌رو، خواندن و فهم آن به اطلاعات تخصصی نیاز ندارد و افراد با هر تحصیلاتی می‌توانند از آن بهره ببرند.

این کتاب در زمرهٔ کتاب‌های سفارشی نیست و نویسنده با جان‌ودل این کتاب را نگاشته‌ است. موضوع کتاب دغدغهٔ ذهنی و قلبی او بوده و از عوامل اصلیِ تأثیرگذار بودنِ آن است.

خواندن کتاب طبقه حاکم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

محتوای کتاب دربردارندهٔ دیدگاه‌های علمیِ پژوهشگران و متخصصانِ مطرح رشته‌های مختلف دانشگاهی است. استنتاج‌های نویسنده به حجم زیاد استنادها به آثار تاریخ‌نگاران، جامعه‌شناسان، روان‌شناسان، و اقتصاددانان متکی است. کتاب طبقهٔ حاکم، به‌رغم سادگی نسبی متن و همه‌فهم بودنش، ازلحاظ علمی و آکادمیک، کتابی است وزین و منبعی مناسب برای تحقیق و پژوهش‌های دانشگاهی.

بخشی از کتاب طبقه حاکم

«تصویر سیاه‌وسفید مشهوری از دوران آلمان نازی وجود دارد که حدود یکصد نفر کارگر در یک کارخانهٔ کشتی‌سازی در هامبورگ در سال ۱۹۳۶ را نشان می‌دهد. همهٔ کارگران به یک سمت ایستاده‌اند و به نشانهٔ وفاداری به هیتلر، دست راستشان را محکم به‌سمت بالا کشیده‌اند. اما اگر با دقت به عکس نگاه کنید، در گوشهٔ بالای سمت راست عکس، مردی ایستاده‌است با چهره‌ای آرام، اما تسخیرناپذیر، و دستانی که برخلاف سایرین برروی سینه‌اش به هم گره خورده‌اند، به نام «آگوست لَندمِسِر». اطراف او را همکارانی احاطه کرده‌اند که تحت نفوذ نازی‌ها هستند و فقط اوست که «درود بر هیتلر» نمی‌گوید؛ مردی تنها در برابر سیلی از جمعیت، مردی درحال شنا برخلاف جریان آب. درحقیقت، در این صحنه، فقط این مرد در جبههٔ درست تاریخ ایستاده‌است و متأسفانه بقیه در سمت غلط.

در آن لحظه، فقط او بود که عاقبت تلخ آن جبهه را می‌دید. او قطعاً نمی‌توانست همهٔ آیندهٔ خونین و اسفباری که این اشتباه تاریخی رقم زد را ببیند، اما می‌فهمید که این مسیر به کجا منتهی می‌شود. او خود آریایی‌ای بود که سال‌ها قبل به عضویت حزب نازی درآمده بود و به همین سبب، خوب می‌دانست که نازی‌ها از همان ابتدا باعث ایجاد ترس و وحشت و اخلال اجتماعی شده بودند. او می‌دانست آنچه نازی‌ها (طبقهٔ حاکم) دربارهٔ مردم عادی یهودی (طبقهٔ مطرود و منفور در آن زمان) می‌گویند دروغ است. او که عاشق یک زن یهودی شده بود می‌دانست که یهودیان شهروندان معمولی آلمان هستند، مانند بقیهٔ شهروندان آلمان. اما قوانین نورمبرگ ازدواج او با یک یهودی را غیرممکن و غیرقانونی می‌شمرد و نازی‌ها چنین ازدواجی را «ننگ نژادی» می‌نامیدند. با وجود اینکه او خود آریایی بود و متعلق به طبقهٔ غالب، ارتباط نزدیکش با طبقهٔ پست آن جامعه باعث شده بود آنچه را که اکثریت مردم باور کرده بودند نپذیرد. او چیزی را می‌دید که هم‌وطنانش نمی‌خواستند ببینند.»