کتاب زندگی کن!

کتاب زندگی کن! گردآوری‌شده توسط امیررضا آرمیون و ویراستهٔ شهلا ارژنگ است و انتشارات ذهن آویز آن را منتشر کرده است. این کتاب دارای داستان‌های کوتاه و شگفت‌انگیز و نکته‌های زیبای زندگی است.

درباره کتاب زندگی کن!

کتاب زندگی کن! مجموعه داستان‌ها و نکته‌های بسیار کوتاه از حکیمان و نویسندگان معروف است. گردآورندهٔ این داستان‌ها سعی کرده قطعاتی را انتخاب کند که هرکدام حاوی درس‌هایی برای زندگی ما هستند.

خواندن کتاب زندگی کن! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ داستان‌های بسیار کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب زندگی کن!

«آدم‌های دوست‌داشتنی

آدم‌هایی هستند که:

هر وقت از آنها بپرسی «چطوری؟»، می‌گویند «خوبم».

وقتی می‌بینند یک گنجشک دارد روی زمین دنبال غذا می‌گردد، راهشان را کج می‌کنند و از طرف دیگر می‌روند که مبادا آن حیوانکی بپرد.

اگر یخ هم بزنند، دستتان را ول نمی‌کنند که بگذارند توی جیب‌شان.

وقتی از کنارشان رد می‌شوی، بوی عطرشان در هوا مانده...

وقتی باران می‌بارد، دستانشان رو به آسمان بلند است...

وقتی به آنها زنگ می‌زنی، حتی اگر تازه خوابیده باشند، باز با خوشرویی جواب می‌دهند و می‌گویند «خوب شد که زنگ زدی، باید بیدار می‌شدم».

وقتی که یک بچه می‌بینند، سرشار از شور و شوق می‌شوند و با او شروع می‌کنند به بازی کردن.

آری ــ اینها فرشته‌اند...

مثل دوستی که همیشه موقع دست دادنِ خداحافظی، آن لحظه قبل از رها کردن دست، با نوک انگشت‌هایش، به دست‌هایت یک فشار کوچک می‌دهد... چیزی شبیه یک بوسه مثلا.

راننده تاکسی‌ای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی، بلند می‌گوید «روز خوبی داشته باشی».

آدم‌هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می‌شوی، دستپاچه رو برنمی‌گردانند؛ لبخند می‌زنند و هنوز نگاهت می‌کنند.

آدم‌هایی که حواسشان به بچه‌های خسته توی مترو هست، بهشان جا می‌دهند و حتی گاهی بغلشان می‌کنند.

آنهایی که هر دستی جلویشان دراز شد به تراکت دادن، دست را رد نمی‌کنند. هر چه باشد با لبخند می‌گیرند و یادشان نمی‌رود همیشه چند متر جلوتر سطلی هست؛ سطلی هم نبود، کاغذ را می‌شود تا کرد و گذاشت توی کیف.

دوست‌هایی که بدون مناسبت، کادو می‌خرند؛ مثلا می‌گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود... یا گاهی کتابی، دفتر یادداشتی...

آدم‌هایی که از سر چهارراه، گل نرگس نوبرانه می‌خرند و با گل می‌روند خانه.

آدم‌هایی که یادشان نمی‌رود گاهی قبل از خواب، با پیامکی به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند.

آدم‌هایی که هر چند وقت یک‌بار، ایمیل پرمحبتی می‌زنند که مثلا تو را می‌خوانم و بعد هر یادداشت غمگین، چند خطی می‌نویسند که یعنی هستند کسانی که غم هیچ‌کس را تاب نمی‌آورند.

آدم‌هایی که حواسشان به گربه‌ها و پرنده‌ها هست.

آدم‌هایی که اگر توی کلاس تازه‌وارد باشی، زود صندلی کنارشان را با لبخند تعارف می‌کنند که احساس غریبی نکنی.

آدم‌هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی‌کنند، توی پیاده‌رو بستنی چوبی لیس می‌زنند و روی جدول لِی‌لِی می‌کنند.

آری ــ اینها آدم‌های نازنینی هستند... همین آدم‌ها هستند که هم دنیا را زیبا می‌کنند برای زندگی کردن و هم زندگی را لذت‌بخش‌تر می‌کنند برای زیستن...

***

آرام زندگی کن!

متن کوتاه و زیبای زیر برگرفته از کتاب «تائو تِ چینگ»، نوشته «لائوتسه» است:

هیچ چیز در این جهان چون آب، نرم و انعطاف‌پذیر نیست؛ با این حال برای حل کردن آنچه سخت است، چیز دیگری یارای مقابله با آب را ندارد!

نرمی بر سختی غلبه می‌کند و لطافت بر خشونت. همه این را می‌دانند، ولی کمتر کسی به آن عمل می‌کند!

انسان، نرم و لطیف زاده می‌شود و به هنگام مرگ، خشک و سخت می‌شود.

گیاهان هنگامی که سر از خاک بیرون می‌آورند، نرم و انعطاف‌پذیرند و به هنگام مرگ، خشک و شکننده؛ پس هر که سخت و خشک است، مرگش نزدیک شده و هر که نرم و انعطاف‌پذیر، سرشار از زندگی است.

آرام زندگی کن! هرگز با طبیعت یا همنوعان خود ستیزه مکن و گزند را با مهربانی تلافی کن.»