کتاب خاطرات خیس

کتاب خاطرات خیس نوشتهٔ هانیه عرب است. انتشارات نظری این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر یک مجموعه جستار با موضوعات گوناگون عمومی را در بر گرفته است.

درباره کتاب خاطرات خیس

کتاب خاطرات خیس یا یادداشتی تحت‌عنوان «کتاب ستون فرهنگ جامعه است» آغاز شده است. هانیه عرب در ادامه ۲ فصل را در کتاب خود گنجانده است: «فصل اول: (ویترین ذهن)» و «فصل دوم: (خارهای کاکتوس)». در این کتاب با اندیشه‌های نویسنده که در بخش‌های مختلفی نوشته شده، آشنا می‌شویم. این کتاب را می‌توان یک مجموعهٔ ناداستان یا جستار دانست.

در یک تقسیم‌بندی می‌توان ادبیات را به ۲ گونهٔ داستانی و غیرداستانی تقسیم کرد. ناداستان (nonfiction) معمولاً به مجموعه نوشته‌هایی که باید جزو ادبیات غیرداستانی قرار بگیرند، اطلاق می‌شود. در این گونه، نویسنده با نیت خیر، برای توسعهٔ حقیقت، تشریح وقایع، معرفی اشخاص، یا ارائهٔ اطلاعات و به دلایلی دیگر شروع به نوشتن می‌کند. در مقابل، در نوشته‌های غیرواقعیت‌محور (داستان)، خالق اثر صریحاً یا تلویحاً از واقعیت سر باز می‌زند و این گونه به‌عنوان ادبیات داستانی (غیرواقعیت‌محور) طبقه‌بندی می‌شود. هدف ادبیات غیرداستانی تعلیم عامهٔ مردم است (البته نه به‌معنای آموزش کلاسیک و کاملاً علمی و تخصصی که عاری از ملاحظات زیباشناختی است)؛ همچنین تغییر و اصلاح نگرش، رشد افکار، ترغیب، یا بیان تجارب و واقعیات از طریق مکاشفهٔ «مبتنی بر واقعیت» از هدف‌های دیگر ناداستان‌نویسی هستند. ژانر ادبیات غیرداستانی به مضمون‌های بی‌شماری می‌پردازد و فرم‌های گوناگونی دارد. انواع ادبی غیرداستانی می‌توانند شامل موارد فهرست زیر باشند:

جستارها، زندگی‌نامه‌ها، کتاب‌های تاریخی، کتاب‌های علمی - آموزشی، گزارش‌های ویژه، یادداشت‌ها، گفت‌وگوها، یادداشت‌های روزانه، سفرنامه‌ها، نامه‌ها، سندها، خاطره‌ها، نقدهای ادبی.

خواندن کتاب خاطرات خیس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ناداستان و جستار با موضوعات عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب خاطرات خیس

«یک روز ساجده با اشتیاق فروان وارد آشپزخانه کوچک خود شد سپس آهسته به سمت یخچال سفیدش که لیموی زردی روی آن چسبانده بود رفت در ِآن را باز کرد چند تخم مرغ را از درون کاسه چینی بنفش خود برداشت و قلم مویش را به رنگ قرمز آغشته کرد بعد از لحظه‌ای مکث طرح ماهی قرمز را روی تخم مرغ سالمی نقاشی کرد و آن را در ظرفی که شبیه برگ، بود قرار داد دقایقی بعد با هنرمندی و دقت چند تخم مرغ دیگر را برداشت روی هر کدامشان تصاویری مثل سبزه و کاسه سَمنو را کشید.

سپس تخم مرغ ها را با ذوق در ظرفهایی که شکل توت فرنگی داشت چید و روی سفره زرشکی که روی میز چوبی انداخته بود گذاشت.

ساجده ریشه این ذوق هنری خود را در دوران پاک کودکیش می دانست و خدای مهربان را به خاطر داشتن نعمت تفکر خلاق شکر کرد.»

*

«تفکر خلاق به قلم حُرمت و قداست می بخشد

قلم ِتوا نمندم بنویس از دردها و رنج های زندگیم، از تجربه هایی که در طوفان حوادث عمر بر من گذشته، بنویس از فراز و نشیب‌های زندگی، از تنهایی ها و دل شکستگی‌هایم، از سوز و گداز درونم از سنگ صبوری که جز خدای هستی بخش نداشته ام.

قلم زیبایم بگذار ذهنم نفسی تازه کند، کاش می‌شد خاطرات تلخ و شیرین، زشت وزیبا، محنت و آرامش، یأس و امید را در گُلدان می کاشتم و آن را روی میزِ انتظار ِنگاهم قرار می دادم و با صبر و تأمل آن را آبیاری می کردم و رویش گُل های گذشت، صداقت، صبر، تأمل، استقامت و ایمان را نظاره گر می شدم تا عطر آن سراسر وجودم را فرا می گرفت و به جانم امیدی تازه می بخشید و می توانستم همچون پرستویی سَبُکبال به اوج آسمان پروازی عارفانه داشته باشم و هم نشین ا برهای آسمانی گردم.

قلم تنهایم زیبا فکر کن و زیبا بنویس؛ ماتم و اندوه را به شادی و خشنودی تبدیل کن، تقدیرم را به بهترین شکل آذین بِبَند، تنهاییم را با انبوهی از سبد امید و اعتماد به نَفس پُر کن، رازهای نگفته ام را در درون خودت چون لوح محفوظ نگه دار.

بگذار آنچه دیگران از من می بینند فقط نشاط، سر زندگی و امید باشد تا شاید به همراهی تو، یار دیرینِ من، کور سوی امیدی برای دیگران باشم.

هر چند که در درونم غوغایی بر پاست ولی از چهره من جز (امید وامید) چیزی دیده نشود.

قلم دوست داشتنی من همراه همیشگی، تا ابد با منِ تنها بمان و از من محافظت کن.»