کتاب پیا

چاپ نخست رمان «پیا، داستان بقا در همه‌گیری آنفلوانزا ۱۹۱۸» نوشته الن ماری وایزمن با ترجمه ابوالفضل نصری و سید علی رضایی از سوی انتشارات سروش منتشر و روانه بازار نشر شد.

درباره کتاب پیا

در پاییز ۱۹۱۸، پیا لانگ، سیزده‌ساله مهاجر آلمانی، آرزوی دوری از زاغه‌های شلوغ فیلادلفیا و احساسات ضدمهاجرتی که پدرش را وادار به ثبت‌نام در ارتش ایالات متحده کرد، دارد. اما درحالی‌که شهر او پایان جنگ را جشن می‌گیرد، یک تهدید حتی فوری تر از راه می‌رسد: آنفولانزای اسپانیایی. درحالی‌که قربانیان در خیابان‌ها مرده می‌افتند و بازماندگان ناامید برای جلوگیری از بیماری، ماسک‌های سفید می‌پوشند، تابلوهای تشییع جنازه و قرنطینه روی درها ظاهر می‌شوند. هنگامی که غذا در خانه مسکونی تنگی که او آن را خانه می‌خواند تمام می‌شود، پیا باید به‌تنهایی به شهر قرنطینه شده در جست‌وجوی آذوقه برود و برادران نوزادش را پشت سر بگذارد.

خواندن کتاب پیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به رمان‌های خارجی می‌توانند از خواندن این کتاب لذت ببرند.

درباره الن ماری وایزمن

الن ماری وایزمن در نیویورک، متولد شده است. او نویسنده پرفروشی است که رمان‌هایش به هفده زبان ترجمه شده است. اولین رمان او، درخت آلو، توسط Bookbub به‌عنوان یکی از سیزده کتاب برای خواندن نام‌گذاری شد و آنچه که او پشت سر گذاشت، در بهترین کتاب‌های تابستان ۲۰۱۵ هافینگتون‌پست قرار گرفت.

بخشی از کتاب پیا

ویروس مرگبار در یکی از روزهای آفتابی سپتامبر، آرام و خاموش در خیابان‌های سنگ‌فرش‌شده و مملو از جمعیت فیلادلفیا پخش می‌شد و در میان تب‌وتاب رژه بزرگ لیبرتی لونر و مارش‌های میهن‌پرستانه جان فیلیپ سوسا توجه کسی را به خودش جلب نمی‌کرد. بیش از دویست هزار مرد، زن و کودک که پرچم آمریکا را تکان می‌دادند، یکدیگر را با آرنج کنار می‌زدند تا دید بهتری نسبت به مسیر حدود دو مایلی رژه داشته باشند، درحالی‌که نفرات پشتی از کنار شانه‌ها و صورت‌های دیگران برای گروه‌های موسیقی، پیشاهنگ‌ها، یگان‌های امدادی بانوان، تفنگ‌داران دریایی، ملوانان و سربازهایی که در خیابان پیش می‌رفتند، فریاد تشویق سر می‌دادند. هواپیماها از بالای سر جمعیت پرواز می‌کردند، اسب‌های بارکش توپ‌های هویتزر ۲۳ میلی‌متری را می‌کشیدند، گروه‌های نظامی مشغول اجرای نمایش مبارزه با سرنیزه بودند، سروصدای ناقوس کلیساها همه‌جا به گوش می‌رسید و پلیس‌ها در سوت‌های خود می‌دمیدند؛ دوستان قدیمی دستان هم را گرفته با یکدیگر را به آغوش کشیده بودند، زوج‌ها مشغول بوسیدن هم بودند و بچه‌ها سر آب‌نبات و سودا باهم سروکله می‌زدند. هیچ‌کدام از این تماشاگران مشتاق، خبر نداشتند که یک بیماری مرگبار راه گریز خود را از اسکله نیروی دریایی پیدا کرده و اصلاً فکرش را هم نمی‌کردند که روز قبل بیمارستان‌های محلی بیش از دویست بیمار را بستری کرده‌اند و تعداد زیادی از متخصصان بیماری‌های عفونی، شهردار را تحت‌فشار قرار داده‌اند که این برنامه را لغو کند.

البته دانستن یا ندانستن این موضوع فرقی در اصل قضیه ایجاد نمی‌کرد. آنها به‌هرحال برای حمایت از نیروهای نظامی، خرید اوراق قرضه جنگی و به‌رخ‌کشیدن روحیه میهن‌پرستی خود در زمان جنگ به آنجا می‌رفتند. آنها فقط و فقط به پیروزی در اروپا و دور نگه‌داشتن آن‌ها از آمریکا فکر می‌کردند.