کتاب معمای عشق ۲

کتاب معمای عشق ۲ نوشتهٔ فرح فریما است. نشر بید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر مجموعه شعری از این شاعر معاصر ایرانی را در بر گرفته است.

درباره کتاب معمای عشق ۲

کتاب معمای عشق ۲ بیشتر از ۲۰ قطعه شعر نو را از فرح فریما در بر گرفته است.

عنوان برخی از این اشعار عبارت‌اند از «وقتی کسی به یادت هست»، «دستم هایم را بگیر»، «لحظه ها را قدم بزن»، «در خوابم گلی رویید»، «کاشکی خواب مرا هم می برد» و «کسی می خواندم انگار».

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است.

معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندریاری) می‌دانند.

احمد شاملو، فروغ فرخ‌زاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

شعرهای کوتاه کتاب معمای عشق ۲ نوشتهٔ فرح فریما در قالب شعر نو سروده و نوشته شده‌اند.

خواندن کتاب معمای عشق ۲ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب معمای عشق ۲

«غریوِ کدامین روحِ سرگزدان

این چنین بی تاب، در دهلیزِ کورِ شب

گرفتار آمده است؟

باران قطره قطره، دانه هایِ عشق را

در رگ هایِ هوس آلودهٔ تنِ عریان

و بی تابِ زمین، می کارد

از عشق هوس درو می کند

در خرمنی از شورش و عصیان

مرغِ شب در سکوت مرده است

در عزایِ دردِ خانه بدوشانِ

آواره و خفته

در گورهایِ بی آغوش

مرغِ شب؛ در سکوت مرده است

باران یکریز؛ ترانه می شود

و شِکوِه و بغضِ فروخفتهٔ

زمین را در گوشِ

درختانِ جنگل، نجوا می کند

جنگل

وحشت زده، از شکمِ تبدارِ زمین

درختان را دار می زند

و خاک از غصّه می میرد

و باران آبستنِ عشق می شود

و هوس را می بوسد

و تردید می میرد

و آهنگِ

حماسهٔ عشقی نجیب

در دهلیزهایِ قلب ام

نواخته می شود

و مرغِ شب، چه غمگینانه

سازِی دگر کوک می کند

گویی می خراشد، روحِ درد را

و اسرارِ نهفتهٔ چشمانِ

گسیختهٔ شب را؛ می سراید

باران

بغضِ نی لبکی می شَود

بر لب هایِ مردهٔ اندوه

و بر زخمِ کهنهٔ شب

غریبانه می گرید!»

***

«صدایِ " ربّنا " در شب

مرا تا آسمان ها برد

نگاهِ عشق جادو کرد مرا

تا بیکران ها برد

سکوتِ مرغکی عاشق

به شوقِ وصل

در اندوه و ماتم مرد

ندایِ " آتنا "

تا عرش می آید

مرا هم برد ...!»