کتاب بر گستره‌ی تئاتر

«بر گستره‌ی تئاتر» دربردارنده ۷ نوشتار به ترجمه فرزاد تقی‌لر، پیرامون هنر تئاتر است. این نوشتارها به حوزه‌های نمایش در جهان و در کشورهای گوناگون می‌پردازد. در یکی از نوشتاهای این کتاب می‌خوانیم: «تراژدی مدت مدیدی است که یکی از دستاوردهای مهم تمدن اروپایی با آثاری از اشیل، سوفوکل، شکسپیر، راسین و... قلمداد می‌شود. به دلیل موقعیت بالای چنین گونه‌ای، مقایسه آن با تئاتر جدی غیراروپایی مشکل است. جورج اشتاینر ایده اصلی خود را صراحتاً این‌گونه بیان می‌کند: «تمامی انسان‌ها در زندگی از تراژدی آگاهی دارند. اما تراژدی به‌عنوان شکلی از درام، جهانی و همگانی نیست. هنر شرقی از خشونت، اندوه و فجایع طبیعی و ساختگی برخوردار است. تئاتر ژاپنی مملو از خشونت و مرگ براساس آیین‌ها و مراسم است. اما نمایش رنج‌های شخصی و قهرمانی که ما آن را نمایش تراژیک می‌نامیم متمایز از سنت غربی آن است». مقایسه تراژدی غربی با نمایش «نو» و «بن راکو» منجر به چنین نتیجه‌گیری صریحی نمی‌شود. استدلال من بر این است که تراژدی یک تجربه تئاترگونه است نه تجربه‌ای برای خواندن. بیشتر نمایش‌های جدی در سنت ژاپنی ـ نمایش‌های زنان از نمایش «نو» و قطعه‌های سه پرده‌ای از «بن راکو» ـ بر قهرمانانی تمرکز می‌کنند که اگرچه گرفتار یک وضعیت پیچیده هستند، اما آگاهانه مسیری را انتخاب می‌کنند که منجر به رنج بی‌نهایت انسان می‌شود. هنگام شروع نوشتن مقاله‌ای درباره‌ی درام، به ویژه اگر بایستی مفهوم غربی تئاتر درک شود، فرد احساس می‌کند که نیاز به استفاده از رفتارهای تصنعی دارد. در کابوکی سبک زمختی از نمایش «آرا گوتو» وجود دارد که مرتبط است با توکیو و در اواخر قرن ۱۷ توسط فرد مشهوری به نام «ایچیکاوا دانجورو» تأسیس شده است.»