کتاب سرآغاز بی کرانگی

کتاب سرآغاز بی کرانگی نوشتۀ دیوید دویچ و ترجمۀ رامین رامبد است. این کتاب را نشر سیفتال منتشر کرده است.

درباره کتاب سرآغاز بی کرانگی

دوران روشنگری سده هجدهم، از دید دویچ، سرآغاز دنباله‌ای است بی‌کران از دانش‌آفرینی هدفمند. منظور از دانش در این جا، اطلاعات با کار کرد توضیحی خوب است که در برابر ابطال گری دوام می‌آورد. دوران روشنگری با آماده ساختن آفرینش دانش، خواب گران جوامع ایستا را آشفته ساخت، و بشریت را به مرز جهش به بی‌کرانگی فرستاد؛ جهشی که شاید دستیابی به آن چندان دور از دسترس نباشد. در این کتاب با گذری تاریخی از دوران زرین یونان باستان تا به امروز، خواهیم دید که «توضیح خوب» چیست و چه نقش عظیم و متحول سازی در جوامع بشر ایفا کرده است. دویچ در بررسی فلسفی خود از «توضیح» به کمابیش هر زمینه‌ای از هنر گرفته تا مکانیک کوانتومی نگاهی می‌اندازد و به شیوه‌ای کمابیش تازه بر نکات متعددی پرتو «توضیح گر» می‌تاباند.

خواندن کتاب سرآغاز بی کرانگی را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟

علاقه‌مندان به نظریات و مکاتب فلسفی می‌توانند از مخاطبان این کتاب باشند.

درباره دیوید دویچ

دیوید دویچ در سال ۱۹۵۳ متولد شده است. او یک دانشمند اهل بریتانیا است.

بخش‌هایی از کتاب سرآغاز بی کرانگی

بااین‌حال، این مطلب تا میانه سده بیستم با کارهای کارل پوپر فیلسوف به‌خوبی درک نشده بود. پس، از نظر تاریخی این تجربه‌گرایی بود که نخستین دفاع امکان‌پذیر برای علم تجربی، بدین صورتی که آن را اکنون می‌شناسیم، ارائه کرد. فیلسوفان تجربه‌گرا، رهیافت‌های سنتی دانش، مانند دست یازیدن به اقتدار کتاب‌های مقدس و دیگر نوشته‌های باستانی، و نیز اقتدار انسانی مانند کشیشان و استادان، و همچنین باور به آموزه‌های سنتی، قواعد سرانگشتی و دگراندیشی را به باد انتقاد گرفتند و رد کردند. تجربه‌گرایی همچنین با این ایده مخالف و به طرزی تعجب‌آور ماندگار رویارو شد که حواس را با وجود داشتن خطا نمی‌شود نادیده گرفت و بر خلاف تقدیرگرایی قرون‌وسطایی که توقع داشت هر چیز مهمی پیشاپیش مشخص باشد، تجربه‌گرایی خوش‌باورانه بود، و جان کلامش دست‌یافتن به دانش نو. بدین ترتیب با وجود اشتباه کامل در مورد خاستگاه دانش علمی، تجربه‌گرایی گام بزرگی بود روبه‌جلو، هم در فلسفه و هم در تاریخ علم. با وجود این، پرسشی که شکاکان (دوستانه و دشمنانه) از همان آغاز پیش کشیدند همواره برجا ماند: چطور امکان دارد دانش چیزی را که تجربه نشده از چیزی که تجربه شده «به دست آورد»؟ چه نوع اندیشیدنی به‌احتمال می‌تواند سبب به‌دست‌آوردن معتبر یکی از روی دیگری شود؟ هیچ‌کس نیست که انتظار داشته باشد جغرافیای سیاره بهرام را از روی نقشه سیاره زمین نتیجه گرفت، پس چرا باید توقع داشته باشیم که بتوانیم از روی آزمایش‌های انجام‌شده روی زمین در مورد فیزیک بهرام چیزی بیاموزیم؟ آشکار است که استنتاج منطقی به‌تنهایی چاره‌ساز نیست، چون شکافی منطقی هست: هر مقدار استنتاج هم که در مورد گزاره‌های تشریح کننده مجموعه‌ای از تجربیات صورت بگیرد، تنها به نتیجه‌گیری در مورد همان تجربیات می‌تواند دست پیدا کند.