کتاب ذهن مکانیکی

کتاب ذهن مکانیکی نوشته تیم کرین و ترجمه توماج همتی، درآمدی فلسفی بر ذهن، ماشین‌ها، و بازنمایش ذهنی است. این کتاب در حقیقت به مباحث مهم پیرامون فلسفه ذهن می‌پردازد. 

درباره کتاب ذهن مکانیکی

تیم کرین، استاد دانشگاه ام آی تی در کتاب ذهن مکانیکی نگاهی به مهم‌ترین مسائلی دارد که پیرامون فلسفه ذهن مطرح شده‌اند. بسیاری از صاحب‌نظران این کتاب را به عنوان یکی از مهم‌ترین منابع در حوزه علوم شناختی و فلسفه ذهن می‌دانند.

این اثر نگاهی به مفاهیم بنیادین در فلسفه ذهن، مبانی هوش مصنوعی و همچنین علم شناختی دارد. در این کتاب با مسائلی آشنا می‌شویم که پیرامون ماهیت ذهن و جسم و دیدگاه‌های مختلف درباره آن مطرح شده‌اند. به عنوان مثال می‌توان به ماهیت و نحوه کارکرد رایانه‌ها و مسئله توانایی اندیشیدن رایانه همانند انسان اشاره کرد. اما پیش نیاز آن آشنایی با ماهیت ذهن و بررسی مسئله امکان وجود فکر و اندیشه در ذهن و رایانه است. 

ذهن مکانیکی کتابی جامع است که نظریات گوناگون متفاوت درباره ذهن را گردآوری کرده است. نظریاتی مانند نظریه دوتاگرا و تقلیل ­گرا و... 

کتاب ذهن مکانیکی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

این اثر کتابی جذاب و مفید برای تمام پژوهشگران، دانشجویان علوم و فناوری‌های شناختی است. اگر به فلسفه ذهن و کارکرد آن علاقه دارید، این کتاب یک گزینه عالی برای شما است. 

بخشی از کتاب ذهن مکانیکی 

دلیل تمایز قائل شدن میان اندیشه و آگاهی بسیار ساده است. بسیاری از اندیشه‌های ما آگاهانه هستند، اما نه همه آنها. برخی از چیزهایی که می‌اندیشیم ناآگاهانه‌اند. پس اگر اندیشه بتواند همچنان بکر باشد (به معنایی که در بالا بیان شد) در حالی آگاهانه نباشد، بنابراین نمی‌تواند به طور کلی برای اندیشه بودن چیزی که آگاهانه است ضرورت داشته باشد. بنابراین ، باید بتوان توضیح داد چه چیزی اندیشه را اندیشه می‌سازد بی آنکه ناگزیر به توضیح آگاهی باشیم

منظور از این گفته‌ام که اندیشه‌ای ناآگاهانه است، چیست؟ تنها همین است: چیزهایی هستند که ما می‌اندیشیم، اما آگاه نیستیم آنها را می‌اندیشیم. بگذارید چند مثال بیاورم، که برخی از آنها اندکی از دیگر مثال ها بحث برانگیزترند.

تصور کنید می‌خواستم شرط ببندم شما فکر می‌کنید رئیس جمهور به طور معمول جوراب می‌پوشد. اگر از شما می‌پرسیدم «آیا رئیس جمهور به طور معمول جوراب می‌پوشد؟» فکر میکنم پاسخ می‌دادید «بله». و آنچه افراد می‌گویند گواه بسیار خوبی است از آنچه می‌اندیشند: بنابراین پاسخ شما را به عنوان گواه خوبی برای این واقعیت در نظر می‌گرفتم که شما فکر می‌کنید رئیس جمهور به طور معمول جوراب می‌پوشد. اما همچنین گمان می‌بردم واژه‌های «رئیس جمهور به طور معمول جوراب می‌پوشد» هرگز پیش از این به ذهن آگاهانه شما نرسیده بود. بسیار محتمل است که مسئله پاپوش رئیس جمهور هرگز به صورت آگاهانه پیش از این به ذهن شما نیامده باشد؛ هرگز از اندیشیدن به آن آگاه نبوده‌اید. و با این حال، هنگامی که از شما سوال شد، گویا آشکار می‌کنید که می‌اندیشید درست است. آیا تنها زمانی شروع به اندیشیدن کردید که از شما پرسیدم؟ آیا واقعاً درست است بگوییم پیش از آنکه از شما بپرسم، هیچ عقیده‌ای درباره این موضوع نداشتید؟

(«بسیار خوب، این پرسشی جالب است، من هرگز به این موضوع در گذشته فکر نکرده بودم، دوست دارم بدانم پاسخ چیست . . . ») آیا منطقی تر نیست بگوییم این اندیشه ناآگاهانه تمام مدت

وجود داشته است؟