کتاب نقش بازی و شبیه سازی در آموزش معلمان

کتاب نقش بازی و شبیه‌سازی در آموزش معلمان نوشتۀ الیزابت بردلی و ترجمۀ ژیلا سرمستی و فرناز ترکی و سید علی شاه طاهری است. این کتاب را انتشارات نمای علم در سال ۱۴۰۰ منتشر کرده است.

درباره کتاب نقش بازی و شبیه‌سازی در آموزش معلمان

آموزش معلمان به دلیل فاصله زمانی میان آموزش و کار عملی همواره مورد انتقاد قرار گرفته است. دارلینگ - هاموند و رمزی معتقدند که در اختیار گذاشتن تجربیات کلاس درس در زمان آموزش تئوری، برای کارآموزان تدریس ناکافی است زیرا در این مرحله آنها معمولاً بیشتر بر روی آماده‌سازی طرح درس تمرکز می‌کنند نه بر روی رفتار و عملکرد دانش‌آموزان. گراند واتر - اسمیت، دیر، شارپ و مارج، کامبورن، کیگینز و فری و همکارانشان نشان داده‌اند که بهترین راه برای آموزش به کارآموزان تدریس این است که آنها مدت زمانی را در کلاس درس شرکت کنند و در تصمیمات دشواری که معلمان هر روز در کلاس درس می‌گیرند، سهیم باشند. ازآنجاکه دستیابی به این امر به دلیل محدودیت بودجه و زمان دشوار است، شبیه‌سازی یک راه‌حل مناسب برای این موضوع ارائه می‌دهد.

آموزش به کارآموزان تدریس در کلاس‌های حضوری نیاز به صبوری این افراد دارد. شبیه‌سازی کلاس درس می‌تواند به کارآموزان تدریس کمک کند تا بدون خطر آسیب رساندن به دانش‌آموزان واقعی، مهارت‌های لازم برای اداره صحیح کلاس درس را بیاموزند.

کارآموزان تدریس از شبیه‌سازی برای تبدیل دانش خود به تجربه واقعی استفاده می‌کنند. شبیه‌سازی به کارآموزان تدریس این فرصت را می‌دهد تا دانش‌آموزان خود را از منظر متفاوتی بینند و بدین ترتیب به بهترین روش‌ها برای مدیریت کلاس درس خود در آینده، دست یابند. شبیه‌سازی همچنین به کارآموزان تدریس کمک می‌کند تا دریابند که با تصمیماتی که در کلاس می‌گیرند، از نظر احساسی و شناختی در چه شرایطی خواهند بود. همچنین می‌توانند پیامدهای مستقیم اقدامات یک معلم را در کلاس درس شاهد باشند، تصحیح و بازخورد در بیشتر برنامه‌های شبیه‌سازی گنجانده شده است و امکان یادگیری بدون پیامدهای واقعی را فراهم می‌کند.

در یادگیری فعال دانشجویان با یکدیگر در گروه‌های مشارکتی مشغول به کار می‌شوند تا به‌جای خواندن، یادداشت‌برداری با گوش‌دادن صرف به سخنرانی‌ها در طول دوره آموزش، در تجربیات، تجزیه‌وتحلیل مسائل، تفکر انتقادی و حل مشکلات پیش‌آمده، مشارکت داشته باشند شبیه‌سازی‌ها فرصت یادگیری فعال و عالی را از طریق نقش‌آفرینی با دانش‌آموزان فراهم می‌کنند، زیرا کاربران با برنامه‌های واقع‌گرایانه روبه‌رو می‌شوند، با دانش‌آموزان گفتگو می‌کشند، بسته به عملکرد خود با انواع پاسخ‌های دانش‌آموزان روبه‌رو می‌شوند و برای اصلاح کار خود بازخورد دریافت می‌کشند. شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای می‌توانند به کارآموزان تدریس و معلمان جدید کمک کنند تا از طریق نقش‌آفرینی، بدون احساس خطر از آسیب‌زدن (و تجربة آسیب) به دانش‌آموزان واقعی، یادگیری فعال و عمیق‌تری را تجربه کنند.

آموزش شبیه‌سازی معلم طی چند دهه گذشته پیشرفت زیادی داشته است. آلن و رایان در سال ۱۹۶۰ آموزش خرده را به‌عنوان راهی برای کمک به کارآموزان تدریس طراحی کردند تا بتوانند مهارت‌های آن‌ها را افزایش دهند. در دهه ۱۹۸۰، یو شی زاکی روش «متوقف کردن ویدئو» را پیشنهاد کرد، روشی که در آن مربی ویدئویی از وضعیت یک کلاس را پخش می‌کند و سپس ویدئو را متوقف می‌کند تا به کارآموزان تدریس فرصت دهد تا به آنچه که می‌بینند پاسخ مناسب دهند. این روش‌های یاد شده در تشویق به برداشتن گام بعدی به سمت شبیه‌سازی رایانه‌ای مؤثر بودند، اما بازخورد واقعی را که یک فراگیر به یک موقعیت می‌دهد را ارائه نمی‌دادند. آن‌ها بیشتر به‌عنوان روشی برای آزمایش و تحقیق درباره رفتار معلمان مورداستفاده قرار گرفتند تا وسیله‌ای برای آموزش آن‌ها. علاوه بر این، شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای اخیر نیازی به استفاده از یک برنامه دیگر به‌عنوان برنامه راهنما ندارند، زیرا برنامة شبیه‌سازی توضیحات و راهنمایی‌های موردنیاز کاربر را خود ارائه می‌دهد.

خواندن کتاب نقش بازی و شبیه‌سازی در آموزش معلمان را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟

علاقه‌مندان به روان‌شناسی کودکان و نوجوانان می‌توانند این کتاب را مطالعه کنند.

بخش‌هایی از کتاب نقش بازی و شبیه‌سازی در آموزش معلمان

مزایای انسان‌های مجازی

یادگیری از طریق نقش‌آفرینی به طور زنده و با مربیان آموزش‌دیده، به طور گسترده در آموزش مهارت‌های ارتباطی به معلمان K12 مورداستفاده قرار گرفته است. هزینه و مدیریت جلسات تمرین و ارزیابی مهارت‌ها با بازیگرانی که برای این کار آموزش‌دیده‌اند، استانداردسازی تجربه و سختی‌هایی که شرکت‌کنندگان اغلب برای نقش‌آفرینی در کارگاه‌های آموزشی که به‌صورت زنده برگزار می‌شوند تجربه می‌کنند، موانع مهمی برای پذیرش و استقبال از این نوع آموزش هستند. انسان‌های مجازی به‌عنوان جایگزینی برای روش‌های سنتی نقش‌آفرینی، فرصت مناسبی را برای ازبین‌بردن بدن بسیاری از این موانع فراهم می‌کنند. این جایگزین همچنین تجربه یک یادگیری مؤثر را فراهم می‌کند.

شخصیت‌های مجازی به‌عنوان عواملی سه‌بعدی و خودکار که قادرند با یکدیگر گفتگو کنند و قدرت درک، استدلال و ابراز احساسات دارند، تعریف می‌شوند استفاده از آن‌ها دارای مزایای آموزشی و اقتصادی بسیاری است که به معلمان اجازه می‌دهد تا نحوه استفاده از تکنیک گفتمان و ایجاد تغییرات هدفمند در رفتار و نگرش دانش‌آموزان را تمرین کنند. نقش‌آفرینی با انسان‌های مجازی احتمال دریافت واکنش‌های منفی با احساس خجالت و قضاوت که اغلب در زمان ایفای نقش به‌صورت زنده و به‌ویژه در حضور همتایان و همکاران اتفاق می‌افتد را در کاربران کاهش می‌دهد.