کتاب تا میقات

کتاب تا میقات نوشتهٔ محمدمهدی ریاحی در موسسه آموزشی تالیفی ارشدان چاپ شده است. این کتاب شرح سفر حج نویسنده است. نویسنده دربارهٔ اثر خود می‌گوید: مدت‌ها بود که تمایل داشتم خاطراتی از یک سفر معنوی را قبل اینکه در ذهنم پاک و محو گردد، در قالب یک سفرنامه به رشتهٔ تحریر درآورم. ۶ ماه و یا اندکی بیشتر قبل اینکه این سفر آغاز شود؛ این سفر پررمز و راز که نویسندگان بسیاری در قالب شاهکارهای ادبیات فارسی و عربی به آن پرداخته‌اند و پیرامون آن داستان‌ها نوشته‌اند؛ داستان‌های واقعی و مقاله‌های راستین نگاشته‌اند و شعرهای صادق گفته‌اند؛ و من هم از این قاعده مستثنی نیستم. این شد که امروز بعد سال‌ها انتظار و بعد از سال‌ها فرصت که مدام از دست می‌رفت، دست‌به‌قلم شدم. خاطرات آن را مرور کردم، تجسم نمودم، به روی کاغذ یا بهتر بگویم در صفحهٔ ورد، تایپ کرده و به رشتهٔ تحریر درآوردم.

در یکی از بهترین روزهای هفته، یعنی «جمعه» و ایام گران‌قدر ذی‌القعده که با ولادت خجسته و با سرسعادت امام مهربانی‌ها شمس‌الشموس خراسان هم‌زمان و مصادف شده بود، در مشهد آقا علی‌ابن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام نوشتن را آغاز کردم.

دوست داشتم و دوست دارم که متن را به محضر حضرت ولی‌عصر (عج) تقدیم و هدیه کنم که با عنایات خاص آن امام، این سفر به انجام رسید؛ و بعد هم به ولی‌نعمت خودم در شهر مشهد که هرچه دارم، از توجهات ویژهٔ امام علی‌ابن‌موسی‌الرضا (ع) داریم؛ چراکه چیزی ندارم جز آنچه می‌نویسم و آنچه نگارش می‌کنم.

درباره کتاب تا میقات

ابتدا قبل اینکه به اصل ماجرا پرداخته شود، باید توضیحاتی کوتاه عرض کنم تا ذهن خوانندگان متوجه مقدمات و اصل ماجرا گردد.

برای این سفر که بیشتر از یک ماه طول می‌کشد، باید در قالب یک فیش نقدی به‌صورت علی‌الحساب در ابتدابه‌ساکن یک ثبت‌نام اولیه صورت بگیرد؛ که این امر، ۶ یا ۷ سال قبل حرکت به این سفر، در بانک ملی به‌صورت واریز سه میلیون تومان وجه نقدی در ۳ فیش جداگانه (شامل خودم، همسر و مادر همسرم) صورت پذیرفته بود و مراحل اداری آن در طی چند روز به پایان رسید.

هر سال به تناوب اعزام، تعدادی از حجاج به سرزمین وحی فراخوان می‌شوند و با توجه به میزان سهمیه از سوی بعثه رهبری، شمارهٔ فیش اعزامی اعلام می‌شود تا در صورت توانایی، افراد ثبت‌نام‌شده خود را آماده کنند و به کاروان‌های هر شهر با توجه به درجهٔ کاروان‌ها از یک تا درجه ۴ میزان افراد باقی‌مانده در هر کاروان که مشخص شده است، ثبت‌نام قطعی انجام دهند.

برای این سفر روحانی و معنوی باید حساب جداگانه‌ای باز کرد. این سفری عادی و معمولی و نیز تنها یک سفر ظاهری دنیوی نیست. در این مسافرت، روح ارزش بیشتری نسبت به تن پیدا می‌کند. این روح و روان آدمی است که پالایش و ویرایش پیدا می‌کند. در این سفر، جسم است که روح را کمک و یاری بسیاری می‌کند تا بتواند از فرازوفرودها سربلند و باافتخار بیرون آید.

و من می‌دانستم که در این مسافرت، تنها جسم نیست که تعالی می‌یابد، بلکه روان و کالبد جسم و تن آدمی باید خود را برای تولدی دیگر آماده کند؛ تولدی که او را از هرگونه گناه و معصیت دور و پاک می‌کند. آری من برای این‌چنین سفری خود را آماده می‌کردم؛ سفری که چندین ماه قبل حرکت، به آن آگاه و اشراف پیدا کرده و باخبر گردیدم.

این مسافرت پررمزوراز، جدا از هر مسافرتی بود که تاکنون بارها و بارها آن را آزموده بودم. سفرم حج تمتع بود. سفرم حج واجب بود که در احکام اسلام برای آن تعریف خاصی آورده‌اند؛ باید استطاعت مالی و مادی و جسمی داشته باشی تا بتوانی پس از انجام معاینات کامل پزشکی، اعزام شوی. چه‌بسا سفر عمره به‌دفعات مکرر رفته باشی؛ اما این عمره نیست که چه‌بسا سیاحتی هم تلقی می‌شود. با این سفر، وقتی برگردی، تو را حاجی می‌خوانند و این مسئولیت آدمی را در ادامهٔ حیات دنیایی حساس‌تر می‌کند و من راهی این سفر شدم.

کتاب تا میقات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به آثار خاطره‌نویسی با محتوای مذهبی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تا میقات

اتاقی که من به اتفاق سه نفر دیگر در آن جای داشتیم، بر اساس مدارک تحصیلی تقسیم‌بندی شده بود؛ به‌طوری که حداقل مدرک ما کارشناسی بود و این نقطه‌ی قوتی بود که با این نوع تفکر و ارتباط باید در طول یک ماه شب و روز در کنار هم باشیم؛ با هم گفت‌وگو کنیم، زیارت برویم، برای صبحانه، ناهار و شام رستوران برویم و بیشتر از همه همدیگر را درک کنیم، حرف بزنیم و تحمل کنیم. این از همه مهمتر بود. شاید برای تشکر آن دوستان خود، وقت آن باشد آنها را معرفی کنم و از آنها یاد کنم. آقای نعمتی، مهندسی برق و کارمند یکی از نیروگاه‌های مشهد؛ آقای حاجیان، کارمند بانک مشهد؛ و بالاخره حسن آقا فرخانی، فارغالتحصیل رشتهی برق که به نیابت از پدر مرحوم خود مشرف شده بود. دوستی ما ۲ نفر روزبه‌روز بیشتر و بیشتر می‌شد. روزهای اول با احتیاط برخورد می‌کردیم؛ اما چون خصلت آدمی خوی گرفتن و انس داشتن است، دوستانی صمیمی شدیم که حتی در شهر مدینه هم ترجیح دادیم با هم باشیم و این نشانه‌ی خوبی بود که در سه هفته اقامت در شهر مکه، با هم کنار می‌آمدیم.