کتاب آن سوی تپه های خاکی

کتاب آن سوی تپه های خاکی نوشته عبدالعظیم عامریان و رمانی درمورد آغاز معلمیِ جوانی است که با ابلاغی دیررس راهی روستایی دورافتاده می‌شود؛ جایی که مسیر رسیدن به مدرسه از جاده‌های خاکی، بیابان، تشنگی و تنهایی می‌گذرد. این کتاب فقط شرح یک مأموریت اداری نیست؛ بلکه تصویری از برخورد یک معلم کم‌تجربه با فقر، مهمان‌نوازی، غربت و دگرگونی درونی است. رمان حاضر را نشر سنجاق منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آن سوی تپه های خاکی

کتاب آن سوی تپه های خاکی، نوشته‌ی عبدالعظیم عامریان، بر پایه‌ی خاطره و تجربه‌ی زیسته نوشته شده و فضای جنوب، جاده، ترمینال، اداره‌های شلوغ و روستاهای دور از مرکز را با جزئیات فراوان پیش چشم ما گذاشته است. راوی در آستانه‌ی ورود به شغل معلمی است و هنوز میان شوق، تردید و خستگی سرگردان. از یک‌سو امید به شروع کاری تازه دیده می‌شود و از سوی دیگر ترس از ناشناخته‌ها، بی‌پناهی و فشار شرایط. رمان حاضر حرکت از شهر به روستا را عبور از یک جهان آشنا به جهانی سخت‌تر و خاموش‌تر تصویر کرده است.

رمان آن سوی تپه های خاکی در کنار توصیف محیط، به روابط انسانی توجه کرده است؛ استقبال کودکان از معلم تازه‌وارد، کنجکاوی اهالی، مهمان‌نوازی ملا جاسم و گفت‌وگوهای شبانه در مضیف، لایه‌ای انسانی به رمان داده است. در این میان، ترس، دلتنگی، خجالت، شوخ‌طبعی و حس تعلقی که به‌تدریج شکل می‌گیرد، کنار هم قرار می‌گیرند. عبدالعظیم عامریان با تمرکز بر جزئیات، تصویری از معلمی در نقطه‌ای دورافتاده ارائه کرده است.

خلاصه داستان آن سوی تپه های خاکی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی پس از هفته‌ها رفت‌وآمد میان اداره‌ها سرانجام ابلاغ معلمی‌اش را می‌گیرد و به منطقه باوی فرستاده می‌شود. مقصد او روستای حنیری است؛ جایی دور از شهر که رسیدن به آن عبور از جاده‌ای خاکی و بیابانی ساکت را می‌طلبد. او در این مسیر با چند معلم دیگر همراه می‌شود و بعد از جداشدن از آن‌ها به روستا می‌رسد. ورودش با استقبال بچه‌ها و نگاه کنجکاو اهالی همراه است، اما خیلی زود با واقعیت زندگی در روستا روبه‌رو می‌شود؛ مدرسه‌ای ساده، نبود امکانات، شب‌های تاریک و دلتنگی شدید. رفتار گرم مردم روستا در کنار این دشواری‌ها کم‌کم جای خود را در ذهن راوی باز می‌کند.

چرا باید کتاب آن سوی تپه های خاکی را بخوانیم؟

دلایل خواندن رمان آن سوی تپه های خاکی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تصویری دقیق از آغاز معلمی در روستایی دورافتاده ارائه و فشارهای واقعی این موقعیت را نشان می‌دهد.
• جزئیات محیطیِ فراوان، فضای جاده، روستا، مدرسه و زندگی روزمره را ملموس می‌کند.
• رابطه‌ی میان معلم جوان و اهالی روستا را به‌عنوان بخشی مهم از تجربه‌ی آموزش نشان می‌دهد.
• احساساتی مثل غربت، اضطراب، خستگی و خوگرفتن تدریجی با محیط تازه را تبیین می‌کند.
• برای شناخت بخشی از زیست اجتماعی و آموزشی در مناطق محروم ایران، نمونه‌ای عینی و نزدیک به واقعیت در اختیار ما می‌گذارد.

خواندن کتاب آن سوی تپه های خاکی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب آن سوی تپه های خاکی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که بر تجربه‌های واقعی زندگی در ایران تکیه دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند با دشواری‌های معلمی در روستاهای دورافتاده آشنا شوند.
• کسانی که به فضاهای بومی جنوب ایران، زندگی روستایی و جزئیات فرهنگی آن علاقه دارند.
• مخاطبانی که از مطالعه‌ی رمان درباره‌ی رشد، ترس و سازگاری لذت می‌برند.
• دانشجویان و فعالان حوزه‌ی آموزش که می‌خواهند تصویری از شرایط مدرسه در مناطق کم‌برخوردار ایران داشته باشند.

بخشی از کتاب آن سوی تپه های خاکی

«ملاثانی شهر کوچکی بود از شهرهای بین‌راهی که توی مسیر اهواز به مسجدسلیمان و شوشتر قرار گرفته بود با مردمی صمیمی و خون‌گرم. جمعیت غالب، عرب‌ها و بومی‌های همان منطقه بودند که با شوشتری‌ها و تعداد کمی از بختیاری‌های ساکن، زندگی مسالمت‌آمیزی داشتند. از اهواز چهل‌کیلومتری توی راه بودم تا رسیدم ملاثانی. توی ورودی شهر بلواری بود به طول یکی دو کیلومتر که انتهای بلوار منتهی می‌شد به پلیس‌راهی که سر دوراهی قرار داشت. سمت راست می‌رفت تا مسجدسلیمان و سمت چپ از روستای ندافیه و پل بندقیر و روستاها و مزارع مجاور می‌گذشت تا می‌رسید به شوشتر.

ابتدای ورودی، ساختمان بخشداری باوی بود. ساختمانی نسبتاً بزرگ و موجه و لایق بخشداری با پرچم‌ها و پارچه‌نوشته‌ها و ریسه چراغ‌های رنگی که - به جز ایام عزا و سوگواری - از سر و کول ساختمان آویزان بودند. توی مسیر بلوار سمت راست و چپ مغازه‌ها و دکه‌ها و یکی دو تا مطب پزشک بود که از کنار مغازه‌ها، کوچه‌ها و خیابان‌هایی با خانه‌هایی محقر و توسری‌خورده و کوچه‌هایی بودند که هنوز رنگ آسفالت به خودشان ندیده بودند. روبه‌روی بخشداری تنها پارک سرسبز شهر بود با تعداد اندکی وسایل بازی که مکانی برای استراحت موقت دست‌فروشان و مسافران و رانندگان عبوری بود که ساعتی زیر سایه درختان لم بدهند و بیاسایند.»