کتاب ارزیابی و درمان همی پلژی بزرگسالان

کتاب ارزیابی و درمان همی پلژی بزرگسالان نوشتهٔ برتا بوبات با ترجمهٔ نورالدین نخستین انصاری و صوفیا نقدی دورباطی در انتشارات ارجمند چاپ شده است. در این روش، بیمار کنترل حرکاتی را می‌آموزد که برای فعالیت‌های عملکردی لازم هستند و در نتیجه کیفیت انجام این فعالیت‌ها بهبود می‌یابد. این چاپ جدید، دانشجویان و اساتید را قادر خواهد ساخت که آگاهی‌شان از مشکلات و نیازهای بیماران و بنابراین توانایی‌شان برای فراهم‌کردن بیشترین کمک ممکن را افزایش دهند.

درباره کتاب ارزیابی و درمان همی پلژی بزرگسالان

روش بوبات در ضایعات نورولوژیک از جمله همی پلژی بزرگسالان به طور گسترده‌ای در سطح جهان مورد پذیرش قرار گرفته و استفاده می‌شود. دو چاپ قبلی این کتاب، پرفروش‌ترین کتاب در دنیا بوده و به زبان‌های اصلی ترجمه شده‌اند. در چاپ سوم کتاب، درمان به روش کلاسیک بوبات، ادامه و توسعه‌یافته ولی پایهٔ نظری درمان تغییری نکرده است. در این کتاب، بر مشارکت فعال بیمار برای همکاری با درمانگر و در یک رویکرد کلی به مشکلات فردی بیمار، تأکید بیشتری شده است. به‌علاوه، درمان دیگر محدود به تمرینات آکادمیک که جدا از زندگی روزمره بودند، نیست، بلکه از وسایل آشنای زندگی روزمره مثل تخت، میز، دیوار و پله‌ها استفاده می‌شود؛ به‌طوری‌که بیمار می‌تواند جلسات درمانی را به فعالیت‌های روزمره، مربوط کند. بدین طریق بیمار این درس مهم را می‌آموزد که آنچه او در جلسات درمانی انجام می‌دهد فقط مجموعه‌ای از تمرینات نیست بلکه بخشی از فعالیت روزمره‌اش است. 

کتاب ارزیابی و درمان همی پلژی بزرگسالان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای روان شناسان و روانکاوان سودمند خواهد بود.

بخشی از کتاب ارزیابی و درمان همی پلژی بزرگسالان

«ارزیابی الگوهای حرکتی برای ارزیابی اولیه، طرح درمان و پیشرفت درمان اختلال حسی و اثر آن روی فعالیت حرکتی در همه موارد همی‌پلژی، تست حسی اهمیت دارد تا مشخص گردد چه میزان از اختلال حرکتی بیمار یعنی اختلال الگوهای حرکتی یا ضعف عضلات، ناشی از اختلال حسی است. تکرار تست‌های حسی نیز اهمیت دارد تا مشخص شود تحریک حسی داده شده در طی درمان، تغییری ایجاد کرده است یا نه. در این بیماران، اختلال حسی و میزان آن متغیر می‌باشد. اختلال حسی می‌تواند به‌صورت جزئی و ناقص تا فقدان کامل حس اندام‌های مبتلا باشد. بیمار ممکن است حس وضعی را از دست داده و قادر به درک حرکات غیرفعال نباشد. بیمار ممکن است قادر به شناخت اشیایی که در دست مبتلا گذاشته می‌شود، یا اندازه، شکل و جنس آنها نباشد. بیمار ممکن است قادر به تعیین موضع لمس، فشار یا درد نباشد، درحالی‌که ممکن است از اختلاف بین سرما و گرما آگاه بوده ولی نتواند بین درجات سرما و گرما تمایز قائل شود. همان گونه که قبلاً ذکر شد، در بسیاری از بیماران همی‌پلژی، اختلالات حرکتی با نقص حسی تشدید می‌شود. بیمارانی که اختلال حسی دارند، در زمینه حرکت و چگونگی حرکت اندام‌ها یا قطعات اندام‌ها مشکل دارند زیرا احساس صحیحی ندارند. نکته جالب توجه در این بیماران آن است که بسیاری از آنها در مقایسه با اندام فوقانی و دست، تمایز حسی صحیح‌تری در اندام تحتانی و پادارند. یک علت این امر آن است که در مراحل اولیه از اندام تحتانی در ایستادن و راه‌رفتن استفاده می‌شود اما از دست هرگز استفاده نمی‌شود. عامل دیگری که به رابطه بین بهبودی حسی و حرکتی اشاره دارد آن است که تعیین موضع صحیح‌تر لمس دقیق و تمایز دو نقطه در قسمت‌های پروگزیمال اندام‌ها پیدا می‌شود تا قسمت‌های دیستال.»