کتاب شفای رابطه دختر با مادر

کتاب الکترونیکی «شفای رابطه دختر با مادر» نوشتهٔ اولین سیلتن بازوف با ترجمهٔ سارا کهربایی در بنیاد فرهنگ زندگی به چاپ رسیده است. ایولین بسوف روان‌شناس بالینی و استادیار گروه روان‌شناسی مشاوره در دانشگاه کلرادو در بولدر و یکی از اعضای انجمن روان‌شناسان آمریکا، در کتاب شفای رابطه دختر با مادر به ما نشان می‌دهد که چگونه زنان بالغ می‌توانند چالش‌های رابطه‌ٔ خود و مادرشان را حل‌وفصل کنند. از دیگر آثار او می‌توان به کتاب «مادران و دختران: عشق ورزیدن و رها کردن» اشاره کرد.

درباره کتاب شفای رابطه دختر با مادر

ناکارآمدیِ اولین رابطه‌ای که کودک با اطرافیانش شکل می‌دهد، بعدها تاثیر به‌سزایی بر کیفیت زندگی او خواهد گذاشت. اولین رابطهٔ هر کودکی معمولاً با مادرش است و در واقع بسیاری از مسائل بزرگسالی، از مشکلات ارتباطی گرفته تا افسردگی و اضطراب، ریشه در کیفیت پایین رابطه‌ٔ ما با مادرمان در سال‌های ابتدایی تولد دارد.

کتاب شفای رابطه دختر با مادر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دختران بالغ کمک می‌کند بتوانند در روابط بین خود و مادرانشان بازنگری کنند و نقاط مبهم و تیرهٔ این روابط را شفاف و روشن کنند.

بخشی از کتاب شفای رابطه دختر با مادر

همان‌گونه که کودکان برای هویت‌یابی به مادرشان رجوع می‌کنند زنان بزرگسال نیز مشتاق تأیید و درک شدن از جانب مادران‌شان هستند. وقتی مادران‌مان به‌خاطر ما سر شوق می‌آیند ما بال در می‌آوریم و وقتی به ما بی‌اعتنایی می‌کنند دلسرد می‌شویم.

بث، استادیار دانشگاه در رشته ادبیات است. بث می‌گوید مادرش اغلب راجع به کتابی که او در حال مطالعه آن است می‌پرسد و اینکه آیا او نیز می‌تواند آن کتاب را بخواند. وقتی آنها همدیگر را ملاقات می‌کنند مادر و دختر ساعت‌ها بدون وقفه درباره کار علمی بث صحبت می‌کنند.

مادر من در سن شصت‌وشش سالگی هنوز هم به من و دنیای من خیلی تمایل نشان می‌دهد. وقتی ما یک ایده را با هم پیگیری می‌کنیم من احساس ارزشمندی و هویت داشتن می‌کنم، در حضور او برای یک دقیقه هم به معناداری و هدفمندی زندگی‌ام شک نمی‌کنم.

برخلاف تجربه بث، کارولین می‌گوید: «من هنوز منتظرم که مادرم درباره اینکه که من یک مادر مجرد فوق‌العاده هستم چیزی بگوید. هنوز هم درهم‌شکسته‌ام، زیرا او تأییدش را از من دریغ می‌کند.» باربارا هم چیزی مشابه را با من در میان می‌گذارد:

برای جشن تولد هفتاد سالگی مادرم، لباسی زیبا برای خود خریدم. ده دقیقه قبل از اینکه مهمان‌ها برسند او سر تا پای مرا با آن چشم‌های نقادش ورانداز کرد و گفت: «می‌خواهی این رو بپوشی؟» دوباره او توانست به من احساس زشت و ناقص بودن بدهد. در آن لحظه می‌توانستم او را بکشم اما زمان زیادی نگذشت که عصبانیتم فروکش کرد و دچار افسردگی شدم.

برخلاف کارولین و باربارا، ریوا می‌گوید که مادرش هرگز از او انتقاد نمی‌کند. مشکل این است که مادرش پیوسته در درک دخترش دچار مشکل است.

وقتی من و مادرم با هم حرف می‌زنیم ارتباطی برقرار نمی‌کنیم من چیزی به او می‌گویم و او با اظهارنظر یا سؤالی بی‌ربط به من پاسخ می‌دهد. می‌ترسم مسائل شخصی‌ام را با او در میان بگذارم چرا که او با عدم‌درک موضوع، آن را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد. بنابراین ساکت می‌شوم و حرف‌هایم را پایان می‌دهم زیرا به‌نظرم او هیچ‌وقت نمی‌تواند موضوع را متوجه شود، چون به‌نظرم او احمق است. بعد هم از خودم به‌خاطر اینکه صبور نبودم متنفر می‌شوم.

احساسات متناوب خشم و افسردگی در باربارا و ریوا که ناشی از عدم گرفتن انعکاس از سوی مادر است، در متنی تأثیرگذار از خاطرات ویویان گورنیک به اسم وابستگی‌های شدید نیز بیان شده است.