کتاب سایکودرام و سلامت روان

کتاب سایکودرام و سلامت روان نوشته سیده نفیسه مقیم‌نژاد حسینی است. این کتاب تاثیر روان‌نمایشگری بر بهداشت روانی افراد را بررسی می‌کند.

درباره کتاب سایکودرام و سلامت روان

هنردرمانی در واقع به عنوان نوعی روان درمانی، تلاشی سازمان یافته برای کمک به افراد است تا ارتباط انطباقی و سازگاری بهتری میان خود و جهان بیرون پیدا کنند. شیوه‌‌‌های هنردرمانی براساس رویکردهای گوناگون سیستمی، تحلیل روانی، شناختی و رفتارگرایی بنا شده و در مسائل مختلف روانی، اجتماعی و عاطفی کاربرد اصولی پیدا کرده است. هنردرمانی، درمان ناشی از خود فرآیند آفرینش هنری است. به عبارت دیگر، فرآیند خلاقیت از خود اثر هنری (رهنما،1383)

روان‌نمایشگری یک روش سیستماتیک و ارادی استفاده از درام و نمایش جهت کمک به رشد عواطف و منسجم سازی روانشناختی است. به مانند سایر هنر تراپی‌ها، تئاتر نیز یک مدیوم خلاق برای روان درمانی است. این یک شیوه پر تحرک، فعال و قدرتمند است که برای افراد آشفته و با ناتوانی‌های مختلف موثر شناخته شده است و برای کشف رشد شخصیتی همه آدم‌ها، به یک نسبت کاربرد دارد. تئاتر درمانی ممکن است که در جلسات گوناگونی، از قبیل انجمن‌های کمک به بیماران ذهنی، بیمارستان‌ها، مدارس، زندان‌ها، مراکز عالی رتبه، صنایع خصوصی، تمرینات خصوصی، به عنوان یک وجه الحاقی یا ابتدایی، مورد استفاده قرار گیرد. تئاتر درمانی از جمله روش‌های روان درمانی است که دارای جذابیت‌هایی برای متخصصان روان درمانی است. تئاتر درمانی در رشد و توسعه درمانگری نقش قابل توجهی دارد. همچنین در درمان گروهی خانواده درمانی و حتی درمان انفرادی نیز یکی از انواع روان درمانی‌های پیشرو، خلاق و مفید است.

در زمینه اثربخشی روان‌نمایشگری بر جنبه‌‌‌های مختلف سلامت روان، تا کنون پژوهش‌‌‌های بسیاری انجام شده است این کتاب پژوهشی کوتاه و جامع است.

خواندن کتاب سایکودرام و سلامت روان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دانشجویان روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب سایکودرام و سلامت روان

روان‌نمایشگری مکتب فکری مستقلی نیست، بلکه مجموعه‌ای از اصول و روش‌ها است که تکمیل کننده رویکرد چندوجهی روان‌درمانی یا رشد و توسعه فردی است. سایکودرام در موقعیت‌های غیربالینی نیز کاربرد دارد. چنانکه اجرای نقش در تعلیم و تربیت، مشاغل و صنعت و در برنامه‌های پرورش روحی یا اصلاح ساختار جامعه و حتی پیدا کردن راه حل مسأله یا فقط برای تفریح در زندگی روزمره مناسب است. هرچند که روان‌نمایشگری در موقعیت‌های گروهی و گروه درمانی بیشترین تأثیر را دارد، اما با انطباق روش‌های آن در فرایندهای درمانی تحلیل خانواده، زوج، درمانی و حتی درمان انفرادی نیز به کار می‌آید. (حق شناس، ۱۳۸۶)

اولین ویژگی سایکودرام (روان‌نمایشگری) این است که ابعاد مشکلات فرد برای خودش روشن می‌شود و نسبت به مشکلاتی که وجود دارد آگاهی پیدا می‌کند همچنین مهارت‌های افراد در رویارویی با اتفاقات و مشکلات را افزایش می‌دهد. سایکودرام دو کار متفاوت انجام می‌دهد یکی اینکه فرد را از احساسات آزاردهنده خود جدا می‌کند، دیگر اینکه او را به احساساتی که می‌خواهد می‌رساند. (محمدی، ۱۳۹۱) 

روان‌نمایشگری می‌تواند بر هر یک یا همه قلمروهای رفتاری، هیجانی، افکار و روابط بین فردی با توجه به آنچه که مراجعان نیاز به تجربه کردن دارند، متمرکز شوند. به عبارت دیگر آسیب شناسی روانی و بهداشت روان بر مبنای سه عنصر هیجان، تفکر و رفتار بنا شده است که روش روان‌نمایشگری در حیطه‌ای که نیاز به آشکارسازی ابعاد روانشناختی مسئله‌ای مطرح باشد، به کار می‌رود. (بلانتر۸، ۲۰۰۳)

کودکان از سال‌های آغاز تولد در برابر صداهایی چون سرود و موسیقی به هیجان می‌آیند و اغلب نسبت به آنها واکنش نشان می‌دهند. این واکنش اغلب با حرکت‌های موزون بدنی همراه است. کودک از همان هنگام که لب به سخن می‌گشاید، از تکرار کلام موزون لذت می‌برد. نمایش نیز از سال‌های اولیه در زندگی کودک نقشی آشکار دارد. کودک از طریق بازی و نمایش و بازسازی صحنه‌های مورد نظر در افزایش مهارت‌ها و تکوین شخصیت خویش و رشد ابعاد مختلف آن نقشی فعال به عهده می‌گیرد. (ثنایی، ۱۳۸۷)