کتاب راه های رسیدن به خودآگاهی

کتاب راه های رسیدن به خودآگاهی نوشته کاملش دی پاتال است که با ترجمه آزاده صرافی در نشر ترنگ منتشر شده است.

درباره کتاب راه های رسیدن به خودآگاهی

هیچ وقت نمی دانیم زندگی برای ما چه در چنته دارد و چه اتفاقاتی انتظارمان را می کشند. این حقیقتْ قسمتی از رازآلودگی و زیبایی زندگی است. اگر بتوانیم کار مراقبه را با شگفتی و معصومیت کودکانه انجام دهیم، دنیای درون ما به طور طبیعی، در مقابل ما آشکار می شود. در تمرین مراقبۀ قلبی، ما روحمان را که ساده ترین و پاک ترین جنبۀ وجودمان است، کشف می کنیم، زیرا همه چیز آن کاملاً طبیعی و درونی است. تمرین خودآگاهی که در این کتاب آمده است روح های ما را می پروراند، علف های هرز و خاشاکی که روح هایمان را پوشانده اند از میان برمی دارد و آن نور و شگفتی معصومیت کودکانه را که زندگی را معنادار می سازد، در وجود ما به جریان می اندازد.  

خواندن کتاب راه های رسیدن به خودآگاهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که به‌دنبال یک زندگی موفق هستند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب راه های رسیدن به خودآگاهی

در اوت ۲۰۱۵، در دفتر خانگی ام، در چنای هند نشسته بودم که همسرم در حالی که تلفن را در دست داشت، ظاهر شد. با خنده گفت: «کاملش است، از اروپا زنگ زده است.» ظاهراً، دختر دوساله مان تلفن را برداشته بود و قبل از اینکه همسرم متوجه شود، چند دقیقه ای با کاملش حرف زده بود. وقتی تلفن را برداشتم، گفت: «می خواهم کتابی در مورد مراقبه بنویسید.» بلافاصله، موافقت کردم، اما کمی واهمه داشتم.

چون کاملش بیش از چهل سال مراقبه می کرد و مرشد معنوی سالکان بسیاری در تمام دنیا بود، فکر کردم او بیشتر از من برای نوشتن چنین کتابی در مورد مراقبه شایستگی دارد. وقتی چند هفته بعد یکدیگر را ملاقات کردیم، گفتم: «شاید به جای من، شما باید این کتاب را بنویسید.» خندید و گفت: «با هم می نویسیمش.» در طول دو سال، گفت وگوهای گسترده و گوناگونی در جاهای مختلف هند و آمریکا داشتیم. کتاب طریق خودآگاهی شرح آن مکالمات است.

حدود بیست سال پیش، علاقۀ من به کتاب باعث توجهم به موضوع مراقبه شد. بعد از مدتی، خودم را نوجوانی یافتم که به موضوع معنویت علاقۀ وافری داشت. مطمئن بودم که اگر مجموعۀ کتاب های متعدد پدر و مادرم را خوب بگردم، می توانم کتاب سری و محرمانه ای پیدا کنم که تمام رموز دنیا از صفحاتش بتراود.

اولین کتابی که پیدا کردم دائو ده جینگ به قلم لائوتسه، فیلسوف برجسته، بود. آن کتاب مرا با سادگی و عقلانیتش مسحور کرد و بر آتش اشتیاق روحانی ای که از قلبم سرچشمه می گرفت دمید و مرا به سوی کتاب های دیگری راهنمایی کرد. در آثار ادبی بودایی ها، پیروان تائو، صوفی ها، مسیحی ها و دیگران غوطه ور شدم و کتاب های ارسطو، آگوستوس، امرسون و اپیکور را خواندم.

به تدریج، برایم روشن شد که در خلال تمام مطالعاتم، فقط تجربیات و نظرات دیگران را یاد گرفته بودم. پس، نظرات خودم چه می شد؟ تا آن لحظه، تمام اطلاعاتم انتزاعی بودند. با عقاید عرفانی بسیاری آشنا شده بودم، اما آن ها نظرات نویسندۀ کتاب ها بودند. با عبارات بسیاری مانند وارستگی، روشن بینی و اشراق مواجه شده بودم، اما اکنون می خواستم برای خودم مفهوم این عبارات را مشخص کنم و می دانستم که این کار روشی عملی می طلبد.