کتاب ربات آدم کش؛ جلد چهارم

کتاب ربات آدم کش؛ جلد چهارم نوشته مارتا ولز و ترجمه فرزین سوری، استراتژی خروج نام دارد. این داستان درباره ماجراهایی است که برای یک ربات پیش می‌آید. رباتی که موفق شده است تا سیستم کنترل کننده‌اش را هک کند و به خودآگاهی برسد!

این کتاب در سال ۲۰۱۸ نامزد جایزه نبیولا بود و در سال ۲۰۱۹ موفق شد تا جایزه هوگو برای بهترین رمان و جایزه لوکس را از آن خود کند.

انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب ربات آدم کش؛ جلد چهارم

داستان کتاب ربات آدم کش در آینده خیلی دور اتفاق می‌افتد. زمانی که دنیا پیشرفت کرده و به طرز عجیبی عوض شده است و انسان‌ها برای انجام ماموریت‌های بین سیاره‌ای خودشان از ربات‌های هوشمند استفاده می‌کنند. ربات‌هایی که به طور کامل تحت کنترل آدم‌ها هستند. البته به جز یکی.

ربات آدم کش، موفق شده است تا سیستم کنترل کننده‌اش را هک کند و به این ترتیب به نوعی خودآگاهی رسیده است. او که حالا از ماجرا سر درآروده، حسابی از دست انسان‌ها عصبانی است و می‌خواهد از آن‌ها دور باشد. این‌بار همه چیز از یک کشتی شروع می‌شود، داستان جایی شروع می‌شود که ربات منتظر مرگ است. 

کتاب ربات آدم کش؛ جلد چهارم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب ربات آدم کش؛ جلد چهارم برای تمام نوجوانان و جوانانی که از خواندن داستان‌های علمی تخیلی لذت می‌برند، گزینه مناسبی است. اگر جلد‌های قبل را خوانده و دوست داشتید، حالا نوبت استراتژی خروج است.

بخشی از کتاب ربات آدم کش؛ جلد چهارم

کیفم را زیر ژاکتم چپاندم، بعد لباس خروج اضطراری را پوشیدم و فعالش کردم. وقتی کشتی وارد حالت فرود شد و در محلی قرار گرفت که دستور پهلوگیری برایش صادر شده بود، من از هوابند قسمت بار بیرون رفتم. پهپادهای کشتی با کنجکاوی تماشایم کردند که چرا دارم از هوابندِ اشتباه خارج می‌شوم و بیپ‌بیپ‌هایی غم‌زده به راه انداختند. وقتی کشتی کاملاً پهلو گرفت، از هوابند خارج شدم و برای کشتی پیغام فرستادم که دریچه‌اش را ببندد و قفلش کند. روی بدنهٔ خارجی کشتی راه افتادم و آخرین شواهد حضورم را از حافظهٔ کشتی پاک کردم.

بدرود کشتی. وقتی در بد دردسری افتاده بودم، من را تنها نگذاشتی.

اگر حوادث میلو را با کشتی‌ای سریع‌تر به هاوه‌راتون گزارش داده بودند، بدون شک حالا کل ایستگاه منتظرم بودند و راحت دستگیرم می‌کردند. شاید خبردار شده بودند که یونیتی امنیتی خودش را به میلو رسانده و چند نفر از آدم‌ها را نجات داده بود، اما نتوانسته بود ربات آدم‌نمایشان را نجات بدهد و با سه ربات جنگی درگیر شده و حسابشان را کف دستشان گذاشته بود. این کشتی هم تنها کشتی‌ای بود که بعد از همهٔ این اتفاق‌ها از میلو خارج شده بود.

البته اگر موقع گشتن کشتی من سوارش نباشم و هیچ اثری از من پیدا نکنند، اوضاع بهتر می‌شود. من که نه غذا می‌خوردم و نه دست‌شویی می‌رفتم. هوای مصرفی و آب حمامم هم حداقلی بود و اطلاعات مربوط به بازیافت آب‌وهوا را پاک کرده بودم. اگر کشتی را مثل صحنهٔ جرم بررسی می‌کردند، شاید می‌فهمیدند من داخلش بوده‌ام. البته اگر بررسی صحنهٔ جرم همان‌طور باشد که در فیلم‌ها نشان می‌دهند، ولی واقعاً نمی‌دانم بررسی صحنهٔ جرم در جهان واقعی هم مثل سریال‌ها انجام می‌شود یا نه.

(تنظیم یادآور: حتماً بررسی کنم که در واقعیت هم بررسی صحنهٔ جرم دقیق است یا نه.)

به پهلوی ایستگاه که رسیدم، رصدگر فیزیکی‌ام را برای پیدا کردن دوربین‌های امنیتی و پهپاد یا هر چیز دیگری روشن کردم. هم‌زمان داشتم دنبال سیگنال فیدهای اطلاعاتی و ارتباطی می‌گشتم. کشتی‌های دیگری هم در اسکله پهلو گرفته بودند، ولی فقط بدنه و بخش بارگیری یُغورشان رو به من بود و خبری از پنجره‌های شفاف عظیم نبود که آدم‌های متعجب با چشم‌های گردشده از پشتشان به یونیتی امنیتی خیره شوند که لباس محافظ به تن دارد و در فضا سرگردان است. چند سیگنال به تورم خوردند، ولی بیشترشان یا مربوط به حسگرهای تشخیص زبالهٔ فضایی بودند یا راهنمای ربات‌های باربر.