کتاب راهنمای سلامت روان کودکان؛ پسران حساس

کتاب پسران حساس اثر بتسی دوتیری یکی از کتاب‌های مجموعه راهنمای سلامت روان کودکان است که در نشر پندار تابان به چاپ می‌رسد. موضوع این کتاب سلامت روان پسران حساس است. فاطمه سیفی و پرستو کفایی زاد طهرانی این کتاب را به فارسی برگردانده‌اند.

 درباره کتاب راهنمای سلامت روان کودکان؛ پسران حساس

پسرها گریه می‌کنند، دخترها گریه می‌کنند، در واقع همهٔ بچه‌ها گریه می‌کنند، اما بعضی بچه‌ها بیشتر گریه می‌کنند.

ما در این جامعه با حرف‌هایی مثل اینکه «مرد باش»، یا «مرد که گریه نمی‌کند»، واقعاً در حق پسرها ظلم می‌کنیم. این کتاب بسیاری از این نکات کلیدی را که باید در ذهن داشته باشیم مطرح می‌سازد. پسرها در اغلب موارد تحت فشار قرار می‌گیرند تا احساساتشان را سرکوب کنند و با این روش‌های ناسالم سازگار شوند. این موارد باعث شکست آنها می‌شود و جامعه را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

بتسی دو تیری در کتابش دقیقاً همان نکاتی را مطرح می‌کند که پسرها و دخترها به آنها واقعاً نیاز دارند. بعضی بچه‌ها نسبت به بقیه حساس‌تر هستند، اما این تفاوت در حساسیت لزوماً برآمده از جنسیت نیست.

وقت آن رسیده است که یک بار دیگر به جامعهٔ خود فکر کنیم و بتسی دو تیری به عنوان مادر چهار بچه و کسی که با پسرانی کار کرده که تجارب آسیب‌زای خود را در رفتارشان نشان می‌دهند، برای ما پیام‌های روشنگری دارد.

بتسی دو تیری با استفاده از سؤالاتی که مطرح می‌کند، ما را به‌طور فعال‌تری درگیر نیاز پسرانی می‌کند که حساس‌ترند. او روش‌هایی را معرفی می‌کند تا فرآیندهای شناخته‌نشدهٔ مردانه‌ای را که پسران مورد استفاده قرار می‌دهند، مورد توجه قرار دهیم.

بدیهی است که ما ناخواسته با تحت فشار قرار دادن پسران برای پنهان کردن احساساتشان، آنها را دچار استرس می‌کنیم و در برابر بیماری‌های جسمی و روانی آسیب‌پذیر می‌سازیم. همهٔ اینها منجر به سوق پیدا کردن افراد به سمت روش‌های خوددرمانی پذیرفته‌شده در جامعه می‌شوند، که گاهی اعتیادآور و بی‌حس‌کننده هستند و چالش‌هایی در خانه، کار و ارتباط در اجتماع را به وجود می‌آورند (مثل الکل، غذا و رسانه‌های صوتی و تصویری).

 خواندن کتاب راهنمای سلامت روان کودکان؛ پسران حساس ا به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 این کتاب هدیه‌ای است برای خانواده‌هایی که صاحب پسر شده‌اند.

 بخشی از کتاب راهنمای سلامت روان کودکان؛ پسران حساس

من به واسطهٔ تربیت چهار پسر کاملاً متفاوت و به عنوان درمانگر و کار با بسیاری از پسران در همه سن و سال، تعجب می‌کنم که افراد انتظارات زیادی از رفتار یک پسر طبیعی و نرمال دارند.

به نظر می‌رسد که این باور عمیق هنوز وجود دارد که یک مرد واقعی ورزشکار، علاقه‌مند به فوتبال است و عمیقاً به قدرت و سرعت خود اهمیت می‌دهد. من متوجه شده‌ام که پسران مدارس ابتدایی هنوز خودشان را از لحاظ سرعت عمل و ورزشکار بودن با دیگران مقایسه می‌کنند. از نظر پسران ابتدایی هرچه سریع‌تر و قوی‌تر باشی، محبوب‌تر و موفق‌تر هستی.

پسرانی که اشتیاقی به ورزش نشان نمی‌دهند، در سن کم احساس گیجی و سردرگمی را تجربه می‌کنند. پسران کوچک وقتی نتوانند در مکالمه‌ای راجع به بازی فوتبال اخیر نظر دهند و اشتیاقی به آن نشان ندهند، ممکن است سریع احساس کنند از نظر اجتماعی منزوی هستند. خیلی از آنها وانمود می‌کنند که مشتاق ورزش هستند و بعضی هم سعی می‌کنند به آن علاقه‌مند شوند. از طرفی پسرانی هم هستند که همهٔ احساس گیجی و اضطراب مربوط به هویت خود را درونی‌سازی می‌کنند و این کار را از همسالان خود در سنین پائین یاد گرفته‌اند.

در واقع، با اینکه بسیاری از پسران از کشتی گرفتن با هم لذت می‌برند، یادمان باشد بعضی‌ها این طور نیستند. بعضی از آنها علاقه نشان ندادن به چنین کاری را دردناک، مهیب و خطرناک می‌دانند و حتی گاهی فرهنگ ما هم به‌طور ضمنی به این پسران می‌گوید اشتباه می‌کنند و باید حتماً کشتی گرفتن و بازی‌های خشن را یاد بگیرند.