نظرات کاربران درباره کتاب عامه پسند

(۵-۲۸-[۱۰۴]) به عقیده ی من کتاب پیچیدگی خاصی نداره و همین ساده بودنش مخاطب رو جذب میکنه؛ داستانش معمولیه، شخصیت اصلی با وجود آگاهی از پوچی و بیهودگی زندگی و اینکه در نهایت همه چیز تبدیل به ملال میشه، همچنان تقلا میکنه تا به زندگیش ادامه بده و معنایی براش پیدا کنه (شاید هم داره وقت کشی میکنه)، مرگ نقش مهمی در داستان داره و بر خلاف بقیه چیزهای زندگی، زیبا و در خور توصیفه و در همه جا هم حضور داره؛ تخیل عنصر کلیدی دیگه ایه‌ که در داستان بهش توجه شده و شاید هدف نویسنده این بوده که هر چیزی که انسان رو از جهان واقعیت دور کنه با ارزشه همونطور که بلان در جای جای داستان هنگام رویارویی با مشکلات به مشروبات متوسل میشه و در نگاه او انسان ها احمق هایی هستن که خودشون رو با چیزهای بیخود سرگرم میکنن (از جمله خودش) و روز به روز هم به تعدادشون افزوده میشه و از معمای اصلی غافلن، همون معمایی که بلان در نهایت حلش میکنه.

نمیدونم شایدم من خیلی برداشت درستی نکردم ازش اما تو ذهنم از این کتاب یه چیز خفن بود اما با یه داستان تخیلی بی سر و ته و بی مفهوم مواجه شدم! فان داشت با مزه بود گاهی اما خیلی سطحی و بی مفهوم بود! تعجبم از اینه چرا انقدر معروفه و آیا من درکش نکردم؟؟؟؟

نثر بوکوفسکی نثر خاصیه که باید باهاش ارتباط برقرار کنی تا خوشت بیاد عامه پسند شاید بهترین کتابش باشه. کتابی که اواخر زنده بودنش منتشر شد با این حال داستان از یک سوم نهایی تخیلی میشه و معماهای مطرح شده به شکل سطحی ای حل میشه و در نهایت با پایان بندی نه چندان جالبی رمان به انتها میرسه

کتاب عامه پسند اخرین کتاب بوکوفسکی قبل از مرگش میباشد اگر با زندگی بوکوفسکی اشنا شوید میبینید او در طول زندگی بارها به دلیل بیماری تا پای مرگ رفته وعاقبت به دلیل سرطان و ذات الریه مرده است کتاب عامه پسند که نام اصلی ان پالپ است و به معنای بیمعنی و مزخرف است و نوشته ی اول کتاب که نوشته (به بد نوشتن) درواقع به نوعی اعتراض به هجو نویسی در ادبیات است و بوکوفسکی به شیوه ای غیرمعمول درباره ی مفهوم زندگی و مرگ قلم فرسایی کرده

این کتاب کاملا سانسور شده! هیچ نشانی از قلم بوکفسکی در متن داستان نمیبینم. فقط کافیه که چند صفحه از کتاب رو با نسخه انگلیسی مقایسه کنید. دلیل اینکه ساده و پوچ بنظر میاد همینه. در این نسخه ما شاهد یه داستان کاراگاهی معمولی و بدون نقطه عطف هستیم در حالی که هدف این کتاب یه چیز دیگه بوده. اگه میخواین عامه پسند واقعی چارلز بوکفسکی رو بخونید نسخه زیر زمینی این کتاب رو تهیه کنید با نام "پالپ".

عامه پسند است دیگر.

بنظر من خیلی بزرگ کردن این کتاب رو‌... خوب هست؛ اما نه به اندازه این شهرتی که الان داره!

خیلی کتاب عجیبی بود... نیروی داره که باعث می‌شه میخ کوب بشینی پاش. داستان هم اصلا بی سر و ته نبود. یک کاراگاه بازنده و چند پرونده عجیب و غریب. پایانش هم خیلی خوب تموم شد. پ.ن: ترجمه عالی بود. سانسوری من ندیدم و روان بود. عالی

این کتاب شبیه ادم هایی هست که ظاهر خیلی زیبایی دارن اما وقتی چند کلمه باهاشون حرف میزنی متوجه میشی هیچ جذابیتی ندارن... صرفا به خاطر اون جمله که میگفت « من ادم با استعدادی بودم و ...» کتاب رو با ذوق شروع کردم به خوندن و تا نیمه به زور خوندم اما دیدم واقعا نمیتونم بیش از این ادامه اش بدم!

اوایل کتاب خیلی جالب بود و تونست نظرمو جلب کنه ولی هرچی جلوتر میرفت دیگه نمیتونستم باهاش ارتباط بگیرم... از آخرش اصلا خوشم نیومد. به نظرم خیلی سلیقه‌ایه ولی خب من پیشنهادش نمیکنم.

با احترام به همه کسایی که این کتابو دوست داشتن ولی بنظر من واقعا کتاب بی سر و ته و پوچی بود🫠 اتفاق های کتاب خیلی غیر واقعی و درهم برهم نوشته شدن، معلوم نیست چه ژانری داریم میخونیم حتی توی ژانر فانتزی هم بالاخره یه ذره منطق وجود داره ولی تو این کتاب… من تو دسته کتابهایی که بیخودی معروف شدن طبقه بندیش میکنم🚶🏻‍♂️

قبل از این کتاب تهوع سارتر رو خونده بودم دقیقا چند روز پیش گفتم این کتاب میتونه یکم کتاب سخت تهوع رو هضم کنه شاید بعد تهوع نباید این اثر رو اینو میخوندم برام بچگانه آمد از یه جا به بعد صرفا جهت ادا احترام به نویسنده خوندمش😅

این اولین کتابی بود که من از این نویسنده خوندم و آخرین کتابی هم بود که نوشته بود و فکر کنم بخاطر همین زیاد نتونستم باهاش ارتباط بگیرم کتاب خوبی بود ولی خیلی معمولی و سطحی و ساده چیزی که از این کتاب دوست داشتم این بود که نویسنده آدم رو وادار می‌کرد که ادامش رو بخونه و مخاطب رو جذب می‌کرد.. تو چند ساعت تمومش کردم ولی دوست داشتم پایانش جوری بود که بهش پنج ستاره رو بدم زندگی برای شخصیت اصلی خیلی بیهوده و پوچ بود ولی با این حال ادامه می‌داد و خودشو با یه سری چیزا سرگرم میکرد جوری نوشته شده بود که تو منتظر پایان فوق العادش بودی ولی اونجوری که انتظارش رو داشتی نبود بنظرم بخونید ولی انتظار زیادی ازش نداشته باشید و سعی کنید با نویسنده انس بگیرید البته اگه کتاب های دیگه ای هم ازش خوندید و خوشتون اومده

با خوندن درباره کتاب عامه پسند، نظرات خوانندگان کتاب و نمونه های ارایه شده بنظر میرسه یه جور پوچ گرایی و بدبینی و ناخوشی ناشی از بدگمانی نسبت به هستی و ادامه آن در این کتاب نقش بسته که نه تنها برای من جالب و خواندنی نیست که برای افرادی هم که آماده بدبینی به هویت خود هستند نخواندنش بهتر از مطالعه آن است نمی دانم شاید هم اشتباه میکنم ول به هرحال فعلا در اولویت های خواندنی هایم نیست.

اولین تجربه‌م از بوکوفسکی بود؛ پس ذهنم این بود که این نویسنده خیلی موده و الحق که بود! ولی دلیل کافی برای ترغیب شدن به خوندن نبود! تا زمانی که جز از کل تموم شد و من میخواستم قلم آقای خاکسار رو ببلعم، دست دراز کردم و چنگک شانسم انگشتش خورد به "عامه‌پسند" و من تنهای اون روز، بابت این اتفاق، خودم رو خوش شانس دونستم! بخونیدش و کیف کنین. از اسپویل کردنم خوشم نمیاد، مخصوصا که کتاب کوتاهه و قرار نیست خیلی وقتتون رو بگیره. الان که دارم این نظر رو می نویسم، سه تا کتاب شعر و یادداشت از بوکوفسکی خوندم ولی دوباره دلم هوای عامه‌پسند رو کرد :)

خیلی تخیلی و عجیب شد. پیشنهاد نمیکنم.

بی سر و ته👽🫤

معمولی بود! شاید به خاطر سنگینی زیاد اسم بوکفسکی انتظار زیادی داشتم. واقعا یک قصه‌ی معمولی بود که شاید به زودی فراموشش کنم!

سلام به همه دوستان کتاب خوان من نصف کتاب رو خوندم از سبکش زیاد خوشم نیومد نسبت به تعریف وتمجید هایی که ازش شنیده بودم برای من زیا جالب توجه نبود

این نظر دو بخشه (نظری از روی یادداشت‌های پراکنده حین خوندن) بخش اول: آدم فکر می‌کنه که خاطرات روزانه‌س و با ادبیاتش هم ارتباطی نگرفتم. هدف من از مطالعه، خوندن فحش و بد و بیراه نیست. چندبار تصمیم گرفتم دیگه ادامه ندم و وقت تلف نکنم. این اثر حتی اگه برای بهترین نویسنده هم باشه، قشنگ نیست. بخش دوم (وقتی ادامه دادم): - بلان مثل همه، یه روز حس می‌کنه صده تو زندگی و یه روز پر احساس پوچی و بیهودگی. - فکر کنم چون آخرین رمان نویسنده‌س و تو زمان پیریش نوشته شده، روحیه و جهان‌بینیش تاثیر داشته روش. - ازش کلی بریده میشه گذاشت که: حرف‌های عمیق از آدمی نه چندان عمیق و تازه خیلی بددهن! - انتهای کتاب، هم خیلی شوکه‌م کرد و هم نه! انتظارشو نداشتم؛ ولی از طرف دیگه، دیدم که نویسنده تو کل کتاب داشته راجع بهش صحبت می‌کرده. - بعد از چرخیدن با بلان تو داستان، فهمیدم اسم کتاب هوشمندانه‌ترینه؛ (زندگی معمولیِ یک آدم معمولی که عامه‌پسنده و خب مگه همین چیز کمیه؟!) - و اینکه: _ زندگی آدمی مگه موهبت کمیه که جدیش نگیریم؟ _ زندگی آدمی مگه ارزش این همه جدی گرفتنو داره؟ و در آخر: زندگی رو زندگی کنید فقط، همونطور که هست.

برخلاف نامی که در جلد نقش‌ بسته است، داستان به هیچ وجه عامه‌پسند نیست، من هم عادت ندارم بیخود و بی‌جهت و صرفا به خاطر شهرت نویسنده از کتاب تمجید کنم. (از قضا در جلد نیز نام بوکوفسکی پررنگ و بزرگ‌تر از عنوان اصلی کتاب به چشم می‌آید) بنابراین ترجیحم گزینه پیشنهاد نمی‌کنم بود. داستان مشوش است، با خواندن چند صفحه اول، روایت زندگی کارآگاهی را پی می‌گیرید که با پرونده‌های عجیب و خارج از معمول سر و کار دارد. داستان نیز از زبان همین کارآگاه روایت می‌شود و جمله‌های درهم، گاهی بی‌ربط و در هشتاد درصد مواقع پوچ و بیهوده، شما را با ذهن بوکوفسکی آشنا می‌کند؛ اما مشخص نبودن ژانر داستان، عدم پیروی از خط فکری مشخص و ورود/خروج شخصیت‌های عجیب و غریب به داستان ذهنتان را آشفته خواهد کرد و این عادت بوکوفسکی در نوشتن است. شاید انتظارم از این شخص باعث شد عامه‌پسند را نپسندم، کتاب برای من غمگین نشوید، به بهترین شکل ممکن افکار بوکوفسکی را به نمایش می‌گذارد: بی‌پروا، رک، تلخ و پوچ! احتمالا همین مسئله باعث می‌شد در سرتاسر عامه‌پسند فکر کنم که بهتر بود بوکوفسکی فقط در محدود شعر گفتن (چنانچه در کتاب برای من غمگین نشوید، انجام داده است) پرسه می‌زد، اما این تنها نظر من است و قطعا ستایش‌کنندگان این کتاب دلایل قانع‌کننده زیادی برای توجیه نظر خود در آستین دارند که قطعا شنیدنی خواهند بود. در نهایت، فکر می‌کنم عامه‌پسند در عین اینکه داستان ساده‌ای دارد، به راحتی قابل خواندن نیست؛ زیرا احتمال اینکه با داستان درهم و ذهن پیچیده بوکوفسکی ارتباط نگیرید بسیار بالاست، اما این سبک مختص به همین نویسنده است و راستش را بخواهید برای بوکوفسکی مهم نیست خواننده ارتباط بگیرد یا نه، او سبک خودش را دنبال می‌کند!

کلی جملات برگزیده داره کتاب و تخیلیه بیشتر تا واقعی🙄 ولی جملات برگزیده اشو‌ ک توی بریده هام هست دوست دارم من بخاطر جلسات نقد کتابمون خوندمش و خوندنش برام راحت و روون بو‌د!

بغیر از چند صفحه پایانی بقیه‌ش خیلی برام جالب و خنده‌دار بود. آخرش زیادی تخیلی شد.

من کمالگرام . چیزی به من اضافه نکرد . معنای بیشتری رو توی این کتاب می‌جستم . در حالیکه یه داستان ساده بود . یه کاراگاه خصوصی که دنبال یه سری اشخاص و اشیا میگشت . البته ناگفته نمونه که میگن هر کدوم از این پارامترهای داستان رمز و نماد یه چیز دیگرند . ولی من هیچ نمادی رو متوجه نشدم. با تشکر .

انتظار داشتم اتفاقاتی که در داستان رخ میده پیچیدگی بیشتری داشته باشه. توصیف راوی از زندگی شخصیش رو دوست داشتم اما متوجه وجود هر کدام از پرونده ها و اینکه چه هدفی رو دنبال میکنن نشدم

عااااالی بود. الحق که همه جوره سنت شکنی کرد: روش نوشتنش، داستان و همه چی. کسایی هم که درک نکردنش برای اینه که مفهوم های عمیق رو در قالب نثر سطحی آورده و خب این برای همه قابل فهم نیست. خیلی کتاب قابل تاملیه.

بوکوفسکی بی نظیره و من بشخصه نویسنده و شاعر دیگری رو با این خصوصیات نمی شناسم و هر بار که بهش برمیگردم و چیزی ازش میخونم ناامیدم نمیکنه. عامه پسند در عین خنده دار بودن غمگینه و درعین ساده و سطحی بودن پیچیده ست. چون شخصیت اصلی داستان کارآگاهه سعی نکنید با منطق پلیسی/کاراگاهی جلو برید. در عوض سعی کنید جهانش رو درکش کنید، اونوقت خیلی جذاب میشه و شمام مثل من از تمام شدن داستان ناراحت میشید.

نیمی از کتاب رو خوندم و متاسفانه نیم دیگرش رو هنوز نتونستم ولی همون نیم اولش هم واقعا خوب بود

اولین کتابی بود که از بوکفسکی میخوندم بی نهایت لذت بردم بسیار روون و قابل درک و بود و همزاد پنداری زیادی با نیک کردم

داستان جاذبه ای داشت که تو چند ساعت میتونی تمومش کنی و دنمی‌تونی کتاب رو زمین بزاری، بنظرم فضای داستان سورئال و یچیزی شبیه بوف کور بود. ادمی رو نشون می‌داد که به پوچی رسیده ولی هنوز کار و تلاش می‌کرد مرگ هم تو این داستان خیلی پررنگ بود. در کل جالب بود دوستش داشتم

عامه‌پسند شاید بشه گفت آینه‌ای از زندگی خود بوکوفسکی باشه؛ حتی در جاهایی خودش (چیناسکی) وارد داستان می‌کنه. بوکوفسکی ساده می‌نویسه نه قلمش خسته می‌کنه نه ذهن مخاطب؛ ولی طوری می‌نویسه که نمی‌تونید کتاب بذارید زمین. فلسفه زیستن در دنیای معاصر با لایه‌های عمقی پشتِ نثر روزمره ، ساده و روون؛ هنر خلاقانه یعنی همین.بنظر من یکی از شاهکارهای بوکوفسکی بود. یکی از دیالوگ های کلیدی هم می‌تونه همین بخش باشه. گفتگوی بلان با خانمِ مرگ - آدم‌ها با اوهامشون زندگی می‌کنن - مگه چیزی غیر از وهم هم وجود داره؟ - به پایان رسیدنِ اوهام

به تازگی سینمایی عامه پسند تارانتینو رو دوباره دیدم و وقتی این کتاب رو بین کتاب‌های کتابخونه دیدم اصلا نتونستم جلوی خودم رو بگیرم برش داشتم ‌و با سرعت خوندم کتاب جملات قشنگ داشت و یک جاهایی اگر عمیقی فکر می‌کردی پر مفهوم بود ولی خب اینا باعث نمی‌شن کتاب خیلی جذاب باشه و آدم دوباره رغبت پیدا کنه برای خوندن یکبار خوندنش کافیه و بنظرم از اون دست کتاب‌هایی حساب می‌شه‌ که با نخوندنش ضرر نکردی و چیزی رو از دست ندادی البته بعضی ها اشاره کردن که ترجمه خیلی سانسور داشته شاید اگر زبان اصلی خوندن بشه داستان منسجم تر بنظر برسه کاملا بی‌سر و ته نبود ولی آنچنان هم تو چارچوب نبود که خب بنظرم سبک این نویسنده‌اس

کتاب متن روان و ترجمه خوبی داره و داستانش برای گیرایی و جذابیت داشت.

برای من بوکوفسکی همون جایگاهی در نویسندگی داره که لو رید در موسیقی. هر دو ساده می‌گیرن، وارد بازی "کی از همه پرفکت‌تره" نمی‌شن و تعمدا بد و شلخته خلق می‌کنن. اما همین سادگی و غریزی و خالص بودن اثر، چنان‌که خالق خیلی هم کاری نداره که مخاطب کارشو دوست داشته باشه یا نداشته باشه، اون رو دوست‌داشتنی می‌کنه. خلاصه اینکه همیشه هم لازم نیست کامل و بی‌نقص و فوق‌العاده باشیم.

واقعا کتاب قشنگی بود، بنظرم اگه قبل مطالعه این کتاب یکم با مفاهیم اگزیستانسیال آشنایی نسبی پیدا کنید خیلی راحت تر متوجه چیزهایی که شخصیت اصلی ( بلان ) میگه، میشین. ریشه های ترس از مرگ رو میشد در شخصیت دید ترجمه با سانسورهایی مواجه بوده طبیعتا، اما از بامزه و خنده دار بودنش کم نکرده در نهایتم اینکه بوکوفسکی این کتاب رو زمانی نوشته که احتمالا خودش با بحران اگزیستانسیالیستی همراه بوده پس شما قراره شاهد یه اثر جالب از این حیث باشین.

عامه پسند دقیقا مثل اسمش بود ، یک کتاب ساده با روندی مشخص و سر راست ، داستانش دل نشین بود و به طور کلی یک کتاب متوسط بود ، من خودم به کسانی که میخوان برای اولین بار یک کتاب کاراگاهی - جنایی بخونن توصیه میکنم

حوصله سر بر بود

اصلا توصیه نمیکنم من اصلا نپسندیدم حتی حس میکنم وقت با ارزشم را بابت خواندن این کتاب هدر دادم

واقعا دلیل معروفیتش رو درک نکردم ، برای من کتاب سطحی، ناکارآمد و وقت تلف کنی بود. ارزش وقت گذاشتن نذاشت. پرصاد

عجب کتابی بود یک کمدی سیاه ترجمه پیمان خاکسار واقعا محشر بود خیلی خوشم اومد

همانطور که از اسم کتاب مشخصه کتاب کاملا عامیانه نوشته شده و پیچیدگی خاصی نداره من به شخصه خیلی کتاب رو دوست نداشتم

ترجمه‌ی بهتر اسم کتاب می‌تونست "مبتذل" باشه اولین کتابی بود که از بوکوفسکی خوندم و توقع بیشتری داشتم بیشتر هجویات بود

برای کسی که اطلاعی از زندگی چارلز بوکوفسکی نداشته باشد،کتاب گیج کننده و صرفا نوعی هجویات است. اما کتاب تقریبا حالتی شبیه یک نوع زندگینامه یا اتوبیوگرافی ست که خود نویسنده آن رو با ته مایه طنز و یا قصه ی کاراگاهی خودش درآمیخته. کتاب جالبی بود ، نگاه طنز آمیزی که به زندگی خودش داشت برایم جالب بود . و گه گاهی هم دلم برایش سوخت.

کتاب گیرایی داره و و میل به خوندن و ادامه دادن رو افزایش میده ،شخصیت داستان دوست داشتنیه،پیچیدگی داره اما به طور کل داستان براساس یک چیز پوچ ساخته شده و اوج اتفاقات داستان هم براساس چیزهای پوچ تری ادامه پیدا میکند. دوستش نداشتم.

من‌ خیلی دوستش داشتم سبک نوشتاری جالبی داشت

کوتاه و جذاب، حتما یبار بخونید 🐋

ژانر کتاب علمی تخیلی و جنایی بود ، از خوندنش لذت بردم با نثر نویسنده بخوبی تونستم ارتباط برقرار کنم کتاب خوب و سرگرم کننده‌ایه فقط پایانبندی زیاد جالبی نداشت..

خوب بود از فوشهای زیادی که بین افرار رد بدل میشد خوشم اومد

دوسش نداشتم

سلام کتاب نثر روان و زیبایی داشت و با ادبیات ساده اش و حضور افرادی که اکثرا مست و عصبی و به نوعی بازنده بودن داستان رو از جنبه پیچیدگی خارج کرده بود ، فرار های کاراگاه بلان از مرگ و سادگی راه حل های پرونده هاش برای بنده جالب به نظر می‌رسید، درکل کتاب بدی نیست.