بریده‌هایی از کتاب تو را دوست دارم چون نان و نمک

شاید دور از هم خواهیم مُرد.

زیستن، مشغله‌ای است جدی، درست مانند دوست داشتن تو.

درهایم همه باز در انتظار تو چرا چنین دیر کرده‌ای؟

پیری یعنی جز خود به کسی دل نبستن

کدامیک از ما، اول خواهد مُرد

مغرورانه و سختکوش زندگی ادامه دارد...

بحث بر سر زندانی شدن نیست سخن بر تسلیم نشدن است.

زیستن، مشغله‌ای است جدی، درست مانند دوست داشتن تو.

برای آن که می‌میرد ‫واپسین صدای پیش از مرگ ‫چه طنینی دارد؟ ‫واپسین رنگ؟ ‫و برای آن که می‌ماند ‫نخستین تکان ‫نخستین حرف ‫نخستین غذائی که می‌چشد؟

بسیار خوب، آمدیم و اکنون می‌رویم شاد بمان برادرم، دریا اندکی از صدفهایت گرفتیم اندکی از نمک آبی آبی‌ات از تنهائیت اندکی از روشنائیت اندکی از اندوهت اندکی یک بار دیگر برایمان از سرنوشت دریا بودن گفتی امیدوارتر شدیم انسان‌تر شدیم بسیار خوب، آمدیم و اکنون می‌رویم شاد بمان برادرم دریا.

عمرِ اندوه درقرن بیستم یک سال بیش نیست.

چرا سخن از اعدام می‌گویم؟ هنوز که محاکمه نشده‌ام سر آدم را هم که چون خیاری نمی‌کنند این همه را فراموش کن پول اگر داری برایم گرمکن بگیر سیاتیکم بار دیگر باز گشته زن یک زندانی همیشه به چیزهای خوب باید فکر کند.

زیستن، مشغله‌ای است جدی، درست مانند دوست داشتن تو.

هرکدام که پیشتر بمیریم ‫به هر گونه‌ای ‫در هر کجا ‫تو و من ‫می‌توانیم بگوئیم ‫که همدیگر را دوست داشتیم ‫و برای زیباترین هدف انسانی جنگیدیم ‫می‌توانیم بگوئیم ‫«ما زیستیم.»

ما از چنان روزهای گذشته‌ایم ‫که می‌توانستیم هزار ساله شویم ‫و هنوز کودکانی هستیم ‫با چشمان گشاده از حیرت ‫دست در دست هم ‫پابرهنه ‫در آفتاب می‌دویم.

گفت‌به پیشم بیا گفت برایم بمان گفت به رویم بخند گفت برایم بمیر آمدم ماندم خندیدم مُردم.

مردی عریان در ساحل می‌اندیشد: ابر شوم یا کشتی؟ ماهی شوم یا خزه؟ نه این، نه آن و نه آن یکی دریا شو فرزندم دریا با ابرهایش، با کشتی‌هایش، با ماهیانش، با خزه‌اش.

پلیس در روز روشن به خانه نمی‌ریزد رسم بر این است.

می‌خواهم بسوزانندم ‫خاکسترم را در ظرفی بریزند ‫بر تاقچه اتاق تو. ‫ظرف را ‫از شیشه‌ای شفاف کن ‫تا درونم را ببینی. ‫می‌بینی فداکاریم را؟ ‫از خاک شدن دست می‌کشم ‫از گُل شدن دست می‌کشم ‫تا کنار تو باشم. ‫خاکستر می‌شوم ‫تا با تو زندگی کنم ‫آنگاه، وقتی تو هم مُردی ‫می‌توانی درون شیشه بیائی ‫تا آنجا با هم زندگی کنیم ‫خاکستر تو، خاکستر من.

گفت: برایم شعری بخوان درباره خورشید و دریا درباره نیروگاه اتمی، موشک درباره سترگی انسان.

می‌توانیم بگوئیم «ما زیستیم.» ۱۹۳۹

از ترانه‌ها بیشتر هیچ چیزی سعادتمندم نکرد.

درون پلکهای بسته‌ام هستی محبوبم درون پلکهای بسته‌ام ترانه‌ها. آنجا همه چیزی با تو می‌آغازد با تو جان می‌گیرد با تو می‌زید.

چشمان بانوی من به رنگ میشی است با امواجی سبز در درونشان چون رگه‌های سبز بر طلا یاران! چگونه است این در این نُه سال بی‌آن که دستم به دست او بخورد من در اینجا پیر می‌شوم او در آنجا.

شب را از پشت میله‌ها کنار می‌زنم زیر سنگینی سینه‌ام قلبم هنوز، با دورترین ستاره‌ها می‌تپد.

در آستانه نور ایستاده‌ام دستانم گرسنه، دنیا زیبا چشمانم همه درختان را نمی‌بینند

تو چون تلاطم حسرتی در وجودم.

اما دیگر چنان درهم شده‌ایم که حتی اگر ذرهّای از ما بردارند اتم به اتم پیش هم نشسته‌ایم با هم به روی زمین پخش می‌شویم. روزی اگر گُلی وحشی نَمی برگیرد و سر بیرون زند حتماً دو شکوفه خواهد داشت یکی تو یکی من.

همه چیز تمام شد اما من... هنوز عاشقم، می‌اندیشم، می‌فهمم خشمِ درمانده‌ام هنوز وجودم را می‌خورد

تو دهکده‌ای هستی کوهستانی در آناتولی تو شهر منی زیباترین، غمگین‌ترین. تو فریادی هستی برای کمک تو کشور من من پلّه‌هائی که به تو ختم می‌شود.