باب وودوارد

باب وودوارد که در ۲۶ مارس ۱۹۴۳ در ایلینوی آمریکا به دنیا آمد، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی برجسته‌ی حوزه‌ی روزنامه‌نگاری تحقیقی است. او از سال ۱۹۷۱ کار خود را در روزنامه‌ی واشینگتن پست آغاز کرد و با وجود اینکه امروز دیگر به‌صورت رسمی در این روزنامه فعالیت ندارد، همچنان عنوان افتخاری سردبیر همکار را در آن داراست.

شهرت جهانی وودوارد بیش از هر چیز مدیون همکاری تاریخی او با کارل برنستین در افشای ماجرای واترگیت در سال ۱۹۷۲ است؛ پرونده‌ای که در نهایت به استعفای رئیس‌جمهور وقت آمریکا، ریچارد نیکسون، انجامید. تلاش مشترک این دو خبرنگار، به گفته‌ی برخی منتقدان، بزرگ‌ترین کار روزنامه‌نگاری قرن بیستم است. کتاب آن‌ها با عنوان همه‌ی مردان رئیس‌جمهور به پرفروش‌ترین اثر سال تبدیل شد و بعدها فیلمی موفق با بازی رابرت ردفورد و داستین هافمن از روی آن ساخته شد.

وودوارد پس از واترگیت نیز در واشینگتن پست ماند و بیش از ۲۰ کتاب درباره‌ی سیاست و قدرت در آمریکا نوشت که ۱۴ عنوان از آن‌ها در صدر فهرست پرفروش‌ترین آثار غیرداستانی قرار گرفته‌اند.

او در شهر ژنو، ایالت ایلینوی، به دنیا آمد. پدرش، آلفرد وودوارد، قاضی عالی‌رتبه بود. پس از جدایی والدینش در ۱۲سالگی، با پدرش زندگی کرد. وودوارد در سال ۱۹۶۱ وارد دانشگاه ییل شد و در رشته‌ی تاریخ و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد. او در دوران دانشجویی عضو انجمن‌های نخبه‌ی دانشگاهی بود و در سال ۱۹۶۵ فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، پنج سال در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرد و به‌عنوان افسر ارتباطات در ناوهای فرماندهی ویژه مشغول بود. پس از پایان خدمت، قصد ورود به دانشکده‌ی حقوق هاروارد را داشت، اما از آن صرف‌نظر کرد و به‌جایش به‌سمت روزنامه‌نگاری رفت. ابتدا در نشریه‌ای محلی فعالیت کرد و در سال ۱۹۷۱ به‌طور رسمی به واشینگتن پست پیوست.

در ژوئن ۱۹۷۲، وودوارد و برنستین مأمور پوشش خبری سرقتی از ستاد حزب دموکرات در ساختمان واترگیت شدند. تحقیقات آن‌ها پرده از فساد گسترده‌ی دولت نیکسون برداشت و به استعفای او در سال ۱۹۷۴ انجامید. بعدها هویت منبع محرمانه‌ی وودوارد، که با اسم رمز گلوی عمیق (Deep Throat) شناخته می‌شد، فاش شد؛ او مارک فلت، معاون وقت اف‌بی‌آی، بود.

وودوارد در چهار کتاب درباره‌ی دولت جورج بوش پسر (از جمله جنگ درون کاخ سفید و وضعیت انکار) جزئیات تصمیم‌گیری‌ها درباره‌ی جنگ عراق و افغانستان را شرح داده است. او همچنین در دوره‌ی ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، چند کتاب پرفروش منتشر کرد که به پشت‌صحنه‌ی قدرت در کاخ سفید نگاهی موشکافانه داشتند.

با وجود شهرت و اعتبارش، برخی منتقدان از جمله جوان دیدیون، سبک او را بیش از حد به روایت مقام‌های رسمی وابسته دانسته‌اند و گفته‌اند او گاه به منشی قدرت شباهت دارد تا منتقد آن. بااین‌حال بسیاری از چهره‌های سیاسی و روزنامه‌نگاران برجسته او را دقیق‌ترین و مؤثرترین گزارشگر عصر مدرن می‌دانند.

وودوارد در دوران فعالیتش در واشینگتن پست، در دو جایزه‌ی پولیتزر سهیم بود: یکی برای گزارش‌های واترگیت (۱۹۷۳) و دیگری برای پوشش حملات ۱۱ سپتامبر (۲۰۰۲). او همچنین برنده‌ی جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی جرج پولک، مدال ویلیام الن وایت، جایزه‌ی فورد برای گزارشگری ریاست‌جمهوری و جایزه‌ی لاوجوی برای شجاعت روزنامه‌نگاری شده است.