کتاب صوتی کلیله و دمنه (بخش دوم)

کتاب صوتی «کلیله و دمنه (بخش دوم)» به کوشش داوود لطف‌الله و گویندگی علی فروتن در واوخوان منتشر شده است. در این اثر داستان‌های یک فکر بکر، امان از حرف مردم، خرچنگ و مرغ ماهی‌خوار، کلیله و دمنه ـ قسمت اول و کلیله و دمنه ـ قسمت دوم را از کتاب کلیله و دمنه می‌شنویم.

درباره کتاب کلیله و دمنه (بخش دوم)

کلیله و دمنه از جمله کتب باستانی هند و ایرانی است که برای اولین بار به زبان سانسکریت نگارش یافته و « پنچاتنترا » یعنی پنج کتاب یا پنج پند نام داشت. پنجاتنترا خیلی زود جای خود را در ادب عالم باز کرد. در زمان ساسانیان به دستور انوشیروان، برزویه‌ طبیب این کتاب را به پهلوی ترجمه کرد. از ترجمه اخیر در سال ۵۷۰ میلادی کتابی با نام کلیلگ و دمنگ به زبان سریایی برگردانده شد. در قرن هشتم میلادی، ابن‌مقفع آن را به عربی ترجمه کرد و این ترجمه منشاء تمام ترجمه‌های ایرانی، اروپایی و. . . شد. در اوایل سده ۶ هجری ابوالمعالی نصراله منشی بار دیگر ترجمه‌ای بلیغ و منشیانه از این اثر خلق کرد که به کلیله و دمنه‌ بهرام‌شاهی شهرت یافته است. نام کتاب از دو شغال به نام (کلیله) و (دمنه) گرفته شده که قصه‌های کتاب از زبان آن‌ها گفته شده است‌. بخش بزرگی از کتاب به داستان این دو شغال اختصاص دارد. اصل داستان‌های آن در هند و در حدود سال‌های ۱۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد به‌وقوع می‌پیوندند.

کتاب صوتی کلیله و دمنه (بخش دوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که به شنیدن داستان‌های عامیانه و قدیمی علاقه‌ دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب صوتی کلیله و دمنه (بخش دوم)

در دل کوهی روی درختی تنومند کلاغ ها لانه داشتند. وقتی که از دور نگاه می‌کردی برگ‌های درخت سیاه به نظر می‌رسیدند؛ زیرا کلاغ‌ها سبزی برگ‌ها را پوشانده بودند. پایین‌تر از درخت در غاری تاریک جغد‌ها زندگی می‌کردند. آن‌ها روزها در غار می‌ماندند و شب‌ها پرواز می‌کردند و به شکار می‌رفتند. شکار جغد سبب ترس کلاغ‌ها شده بود. آن‌ها هر شب منتظر بودند که جغدها به آن‌ها حمله کنند. سرانجام یک شب این اتفاق افتاد. آن شب آسمان آن‌قدر صاف بود که می‌شد پستی و بلندی‌های ماه را دید. کلاغ‌ها در خواب بودند. نگهبان جوان غرق در خیال و رویا روی شاخه‌ای نشسته بود و به آواز جیرجیرک‌ها گوش می‌داد. همان‌طور که به آسمان نگاه می‌کرد لکه‌ای ابر سیاه را دید که در حال حرکت بود. تعجب کرد. مگر می‌شود در آسمان صاف و مهتابی ابری سیاه و بزرگ پیدا بشود؟ لکه ابر همین طور حرکت می‌کرد و جلو می‌آمد. در یک لحظه ترس سراپای کلاغ را گرفت. آنچه را می‌دید باور نمی‌کرد. آن لکه سیاه تکه ابر نبود؛ جغد‌ها بودند که پرواز کنان به سوی آن‌ها می‌آمدند. غافلگیر شده بود. باید کاری می‌کرد. در حالی که صدایش می‌لرزید فریاد زد: «آمدند! جغدها آمدند!»