کتاب ۳۶۵ روز با سعدی

کتاب ۳۶۵ روز با سعدی نوشته حسین الهی قمشه‌ای است. این کتاب را انتشارات سخن منتشر کرده است و به خوانندگان کمک می کند درک بهتری از شیخ اجل سعدی شیرازی داشته باشند.

درباره کتاب ۳۶۵ روز با سعدی

در این کتاب ۳۶۵ قطعه از گلستان، بوستان، غزلیات، قصاید و قطعات سعدی برگزیده شده، تا علاقه‌مندان بتوانند هر روز دقایقی چند در صحبت این شاعر آسمانی و عارف ربانی و معلم فضایل و مکارم انسانی و عاشق و شیدای آفریدگار جهان و جمله آفریدگان به سر برند و کلمهٔ حکمتی از او بخوانند. متون منتخب را از نسخه شادروان فروغی گرفته شده و در موارد ضرورت با مراجعه به نسخه بدل‌های همان نسخه یا نسخ دیگر اصلاحاتی به عمل آورده شده است.

اگرچه زبان سعدی بسیار فصیح و روشن است و چندان نیازی به تعبیر و تفسیر ندارد، چون اغلب ترکیبات عربی از امثال عرب و به‌خصوص آیات قرآنی و احادیث نبوی در آن آمده و معانی پاره‌ای لغات در گذر زمان تغییر یافته و بعضی لغات مهجور افتاده است. در پایان کتاب مجموعه‌ای از این‌گونه لغات و تعبیرات را به ترتیب الفبایی همراه با معانی آنها و مثال‌هایی از خود سعدی و شاعران دیگر در کاربرد آن کلمات درج شده است.

خواندن کتاب ۳۶۵ روز با سعدی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره حسین الهی قمشه‌ای

حسین محی‌الدین الهی قمشه‌ای، دی ماه ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد. او فارغ التحصیل دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران است و تحصیلات حوزوی و سنتی را نزد پدرش، استاد مهدی الهی قمشه‌ای و استادان دیگر دنبال کرد. سپس به کار تدریس در دانشگاه تهران و سایر مراکز آموزش عالی در ایران و بعدها در خارج کشور پرداخت و در کنار تدریس به تالیف و ترجمه آثار در زمینه عرفان، ادبیات و هنر مشغول شد. قریب یک سال رئیس کتابخانه ملی ایران بود. الهی قمشه‌ای تعداد زیادی سخنرانی به زبان‌های فارسی و انگلیسی در دانشگاه‌ها و سازمان‌های مختلف داخل و خارج از کشور ایراد کرده، که به صورت لوح فشرده و فایل صوتی در دسترس است. مشخصات آثار مکتوب و صوتی تصویری در سایت رسمی ایشان آمده است.

بخشی از کتاب ۳۶۵ روز با سعدی

و به یاد آوریم آن هنگام را که دربهشت، روی در روی هم می‌نشستیم و هیچ سخن لغو و بیهوده نمیگفتیم؛ مگر سلام و درود، مگر درود و وسلام. و از خود بپرسیم این چه حالت است که اکنون با هم به نزاع و مخاصمت برخاسته‌ایم؛ و سخنان تلخ می‌گوییم و از عالم صلح و سلام به عرصهٔ جنگ و دشنام درافتاده‌ایم...

به یاد آوریم که دروغ را نخستین بار شیطان گفت که در لباس دوست بر ما درآمد وبا سوگندهای مؤکد گفت: من هرآینه بی هیچ گمان شما را از نیک خواهانم. چقدر کار شیطان در نظر ما زشت آمد؛ آن لحظه که دانستیم ما را به دروغ فریفته است، چگونه است که اینجا خود بدین کار زشت مبتلا شده‌ایم. اینها و هزاران خاطره تلخ و شیرین دیگر را به یاد آوریم در صحبت جان میلتون انگلیسی، که داستان ما را به الهام الهه شعر از آغاز بر ما حکایت کرد، یا در صحبت مولانا که همین خاطرات را در قصه‌های کوتاه و اشارات گاه و بیگاه در دل ما زنده میکند که: جانهای خلق پیش از دست و پا می‌پریدند از وفا سوی صفا چون به امر «اهبطوا» بندی شدند حبس خشم و حرص و خورسندی شدند مولانا

و باز ما را به یاد می‌آورد از آن روز که خداوند با فرشتگان در کار خلقت ما مشورت کرد که می‌خواهم در روی زمین خلیفه‌ای قرار دهم. فرشتگان گفتند: آیا می‌خواهی موجودی در روی زمین خلق کنی که فساد و خونریزی کند. خداوند فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید. فرشتگان گمان می‌کردند که هنوزآدم را خلق نکرده است، ولی ما آدمیان در پشت پرده غیب حاضر بودیم و اعتراض فرشتگان را می‌شنیدیم و بر سادگی آنها می‌خندیدیم و از شادی دستک می‌زدیم و دست می‌افشاندیم.