کتاب عبد شکور

عبد شکور تالیف محمدرضا مختاری و سیدجواد بهشتی نگاهی دارد به سیرە‌ی عبادی پیامبر اعظم (ص).  این کتاب در سال ۱۳۸۵ و به مناسبت نام‌گذاری این سال از سوی رهبر انقلاب به سال پیامبر اعظم، منتشر شده بود.

در مقدمه این کتاب که ابتدا با آیه ۱۰۷ سوره انبیاء شروع شده است آمده است که: سال ۱۳۸۵ خورشیدی بر اساس رهنمود رهبر فرزانه انقلاب، حضرت آیت الله خامنه‌ای سال پیامبر اعظم نامیده شد و چه نسیمی خوش تر از خلق خوش محمدی صلی الله علیه و آله و سلم و چه عطری خوش بوتر از عطر گل محمدی، همو که عطر دعوتش جهان گستر خواهد شد و فرزندی از فرازندان او که نامش نام او و کنیه اش کنیه او و خصالش خصال او و برنامه اش برنامه اوست. پرچم های لا الله الا الله و محمد رسول الله(ص) را بر قلل رفیع جهان به اهتزاز در خواهد آورد….. او خود عبد خدا بود و آنقدر در پیشگاه خدا عبادت می کرد که نزدیک بود جان دهد، پیام آسمانی آمد که “مَا أَنْزَلْنَا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَیٰ”.

آئین بندگی، اولین نمازها، وقت نماز، قبله، وضو کلید نماز، اذان نغمه آسمانی، نماز در میدان جنگ، نمازی در آستانه سفر آخرت و همچنین خاطراتی از سیره عبادی پیامبر  برخی از عناوین این کتاب ارزشمند است.

 خواندن کتاب عبد شکور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر دوست دارید پیامبر عظیم‌ الشان اسلام، حضرت محمد مصطفی (ص) را بیشتر بشناسید و با سیره عبادی ایشان آشنا شوید، این کتاب را بخوانید.

 بخشی از کتاب عبد شکور

وَاعْبُدْ رَبَّک حَتَّی یأْتِیک الْیقِینُ

و پروردگارت را پیوست تا لحظه مرگت فرا رسد. (حجر، ۱۱)

از جوانی شیفته خلوت با خدا و راز و نیاز با او بود سالی یک ماه در غار حراء با خدای خویش خلوت داشت و بر اساس آئین ابراهیمی نماز می‌گزارد.

روزی که به پیامبری رسید جبرئیل وضو گرفتن و نمازگزاردن را به او آموخت و او دعوت به اسلام را با دعوت به نماز آغاز کرد از همان آغاز به نیایش دسته جمعی و نماز جماعت مامور شد. اولین نمازها را با حضور دو نفر یعنی علی (ع) و حضرت خدیجه (س) برگزار می‌کرد و آرام آرام بر تعداد نمازگزاران افزوده شد.

او از جوانی رابطه با خلق را در کنار رابطه با خالق در زندگی خود توصیف کرد. هنگامی که از سفر تجاری شام برگشت سود سفر تجاری خود را بین مستمندان تقسیم کرده خود راهی نماز حراء شد هر روز به کوه حراء می‌رفت و از بالای کوه به آثار رحمت خدا می‌نگریست و دربارهٔ شگفتی‌های رحمت و حکمت الهی می‌اندیشید آن حضرت به اطراف آسمان نگاه می‌کرد و کرانه‌های زمین و دریاها، دره‌ها و دشت‌ها و بیابان‌ها را از نظر می‌گذراند و ازمشاهده آن همه عظمت به یاد عظمت آفرینندهٔ آن‌ها می‌افتاد و در پیشگاه او به عبادت می‌پرداخت.

او در جوانی بر آئین حضرت ابراهیم عبادت می‌کرد و گاهی از مردم کناره گرفته و به دنبال جای خلوت می‌گشت و با به غار حراء می‌رفت و علی (ع) مثل شاگردی با او بود.