کتاب طلبه‌ی موفق

کتاب طلبه‌ی موفق نوشته عباس رحیمی کتابی برای طلاب علوم دینی است که در نشر جمال به چا رسیده است.

 طلبگی راه پر پیچ و خمی است که بدون استاد و راهنما با موفقیت طی نخواهد شد. در این کتاب، مرحوم عباس رحیمی تجربیات خود را در اختیار طلاب جوان گذاشته است تا با کمک این کتاب بتوانند این مسیر را به خوبی طی کنند. در پایان کتاب نیز، میراث ماندگار امام خمینی خطاب به حوزه های علمیه نگاشته شده است.

 خواندن کتاب طلبه موفق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه طلاب جوان علوم دینی که در ابتدای مسیر طلبگی قرار دارند.

 بخشی از کتاب طلبه موفق

به دلیل سیاست اندیشیده‌شده از سوی امامان معصوم (ع) برای پرشدن خلأ غیبت، این دوره عصر درخشش فقهای بزرگ شیعه بود؛ مانند کلینی صاحب کتاب کافی، صدوقین و شیخ مفید که در عصر غیبت صغری می‌زیستند و سیدین رضی و مرتضی، شیخ طوسی و... که پایه‌های حوزه‌های علمیه و حفظ مکتب اهل بیت (ع) و احیای اسلام از تحریف و بدعت‌ها را محکم نمودند که همه از افتخارات اسلام و مکتب تشیع محسوب می‌شوند. همان‌گونه که امام باقر (ع) و امام صادق (ع) مروّج فقه و مکتب شیعی بودند، علمای بزرگ پس از اهل بیت (ع) و در عصر غیبت تلاش کردند همان راه امامان معصوم (ع) را طی کنند.

بنابراین می‌توان گفت حوزه‌های علمیهٔ امروز، تکامل‌یافتهٔ همان حوزه‌های عصر امامان است و اگر حوزه‌های علمیه در طول این چهارده قرن نبود، چیزی از اسلام باقی نمی‌ماند. بر همین اساس معصومین (ع) از علمای بزرگ تشیع، به عنوان جانشینان انبیاء و حافظان دین و مکتب نام برده‌اند. امام صادق (ع) فرمود: «عُلَماءُ شیعَتِنا مُرابِطونَ فِی الثَّغرِ الّذی یلی إبلیسَ و عَفاریتَهُ، یمنَعونَهُم عَنِ الخُروجِ عَلی ضُعَفاءِ شیعَتِنا، و عَن أن یتَسَلَّطَ عَلَیهِم إبلیسُ و شیعَتُهُ»: علمای شیعهٔ ما، نگهبانان مرزی هستند که در آن‌سویش ابلیس و دیوهایش قرار دارند و (این علماء) جلوی یورش آنها به شیعیان ناتوان ما و تسلّط‌یافتن ابلیس و پیروان او بر ایشان را می‌گیرند.

امام هادی (ع) نیز فرمود: «لَولا مَن یَبقی بَعدَ غَیبَةِ قائمِنا علیه السلام مِنَ العُلَماءِ الدّاعینَ إلَیهِ، و الدالّینَ عَلَیهِ، و الذابّینَ عَن دینِهِ بِحُجَجِ اللّه‌ِ، و المُنقِذینَ لِضُعَفاءِ عِبادِ اللّه‌ِ مِن شِباکِ إبلیسَ و مَرَدَتِهِ، و مِن فِخاخِ النَّواصِبِ، لَما بَقِیَ أحَدٌ إلاّ ارتَدَّ عَن دینِ اللّهِ»:۹ اگر بعد از غیبت قائم ما (ع) نبود وجود علمایی که به سوی او می‌خوانند و به وجود او رهنمون می‌شوند و با حجت‌های الهی از دین او دفاع می‌کنند و بندگان ناتوان خدا را از دام‌های ابلیس و پیروان او می‌رهانند و از دام‌های ناصبی‌ها نجات بخشند، کسی در دین خدا پابرجا نمی‌ماند و همه مرتد می‌شدند.