کتاب روح پدرم در باران صعود ‌می‌کند

کتاب روح پدرم در باران صعود می‌کند داستانی جسورانه به قلم پاتریسیو پرون است که با ترجمه بیتا ابراهیمی منتشر شده است. این کتاب جذاب از اسرار پنهان خانواده‌ای در آرژانتین پرده‌برداری می‌کند.

درباره کتاب روح پدرم در باران صعود می‌کند

یک خانواده طی جنگ‌های داخلی آرژانتین به شدت آسیب دیده‌اند و حالا بیماری پدر خانواده برای فرزندی که سال‌هاست از وطن خود دور بوده فرصتی را به وجود آورده تا با مرور خاطرات و اسناد باقی مانده از پدر، پرده از داستانی عاطفی و مخفی مانده در جریان تسویه حساب‌های مخوف سیاسی در این کشور طی دوران حکومت خوان پرون بردارد.

راوی رمان روح پدرم در باران صعود می‌کند پس از دوره‌ای سرگردانی از آلمان به خانه پدری‌اش در بوینس آیرس باز‌گشته و متوجه می‌شود که پدرش جست‌ و جویی وسواس‌گونه دارد. راوی در پی این جست ‌و جو به واکاوی گذشته سیاسی آرژانتین می‌پردازد و در این راه با گذشته‌ی پدر روبه‌رو می‌شود.

کتاب حاضر و داستان پر تعلیق آن، فساد و مسئولیت، تاریخ و تمام چیزهایی را به تصویر می‌کشد که از ادبیات آمریکای لاتین باید انتظار داشت.

خواندن کتاب روح پدرم در باران صعود می‌کند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی جهان پیشنهاد میکنیم

بخشی از کتاب روح پدرم در باران صعود می‌کند

فکر می‌کردم حافظهٔ بد پدرم بهانه‌ای بود که او را از دست مشکلات کوچک زندگی روزمره راحت کند؛ هرچند از مدت‌ها پیش همهٔ امور را به مادرم سپرده بود: روزهای تولد، سالگردها، خرید خواروبار. فکر می‌کردم اگر پدرم دفترچه‌ای برای ثبت تاریخ‌ها داشته باشد، دفتری خواهد بود که صفحات روزهای آتی‌اش افتاده بودند، دفتری که فردی عاشق آتش زدن، صفحاتش را سوزانده بود.

فکر می‌کردم همه‌اش حقه‌ای است که پدرم سوار کرده، روشی برای دوری از چیزهایی که بنا به دلایلی بار زیادی برایش بودند. من و برادر و خواهرم هم جزئی از آن بودیم و همین‌طور چیزهایی در گذشته‌اش که خیلی درباره‌شان نمی‌دانستم. از بچگی‌اش در شهری کوچک، شغلی سیاسی که رهایش کرده بود، سال‌ها کار در روزنامه‌های مختلف که شبیه کار یک مشت‌زن بود که بیشتر وقتش را به جای ایستادن و مبارزه کردن روی تشک افتاده بود، پیشینه‌ای سیاسی که چیزی از آن نمی‌دانم و احتمالاً نمی‌خواهم بدانم. این چیزها باعث کنجکاوی‌ام نمی‌شد که بدانم پدرم در واقع که بود، فردی در لبهٔ مغاکی که به‌سختی از آن جان سالم به در برده بود. البته وقتی در بیمارستان با خواهرم صحبت کردم، متوجه شدم که پدرم همیشه مشکلی داشت و شاید این بی‌حافظه بودن ساختگی نبود، فهمیدم که خیلی دیر این موضوع را کشف کرده‌ام، و همیشه همین‌طور است حتی اگر ناراحت‌کننده باشد.