کتاب وصله‌های شلوار من

وصله‌های شلوار من نوشته عباس غریبی مجموعه‌ای از خاطرات این نویسنده از دوره‌های مختلف زندگی‌اش را در بر دارد.

درباره کتاب وصله‌های شلوار من

غریبی این خاطرات را ابتدا در فضای مجازی برای به اشتراک‌گذاری با دوستانش نوشت اما بعد به درخواست همان دوستان آنها را به صورت داستان‌هایی در این کتاب منتشر کرد که خواندنشان لذت بخش است به خصوص برای متولدان دهه‌های ۵۰ و ۶۰

خواندن کتاب وصله‌های شلوار من را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم؟

اگر اهل خاطره‌بازی هستید و دوست دارید در نوشته‌های نوستالژیک عباس غریبی خاطرات خود را جستجو کنید. داستان‌های این کتاب را بخوانید.

جملاتی از کتاب وصله‌های شلوار من

در ایام کودکی علاقه وصف‌ناشدنی به موسیقی داشتم و فکر می‌کردم آن‌هایی که موسیقی خلق می‌کنند به‌نوعی فرشته هستن و تمام تلاشم رو برای نزدیک‌تر شدن به علم موسیقی  به کار می‌بردم.

یادم میاد ساعت‌ها در مقابل موتور سازی می‌ایستادم تا سیم کلاچ یا گاز موتوری را که پاره شده بود را دور بیندازند چون  من این سیم‌ها را رشته‌رشته می‌کردم و هر نخ سیم را با پیچ روی تخته‌ای نصب می‌کردم (تقریباً شکل سنتور) و با دو قطعه کوچک چوب مضراب درست کرده و ساز می‌زدم البته من مدام این پیچ‌ها رو شل و سفت می‌کردم تا صدای موردنظر من ایجاد شود و هرگز نمی‌دانستم در حال  کوک‌کردن هستم و معمولاً قبل از غروب آفتاب یا سازم رو منهدم می‌کردم و یا درجایی امن پنهان می‌کردم تا اولیا متوجه این مقوله نشوند  (خوشمون باشه بچمون داره مطربی هم یاد میگیره) چون همانطورکه مستحضرید مدام تقصیرات معقول و غیره زیاد داشتم و دلم نمی‌خواست این مورد هم افزون گردد و این آرزو همواره با من بود و در زمان تأهل هم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که هزینه کردن برای دل خودم با عنایت به هزینه معیشت منطقی باشه تا اینکه این آرزو با من رشد کرد و من به سن چهل‌سالگی نزدیک شدم، روزی در نمایشگاه بین‌المللی تهران در غرفه ویتنام متوجه ویولنی شدم که در معرض نمایش گذاشته بودند، حالا که مدیر تشکیلات صنعتی بودم به‌خوبی می‌توانستم با تجار رابطه ایجاد کرده و ویلن رو به قیمت پنج دلار به‌عنوان نمونه خریداری کنم.