کتاب آوای پهلوانی

آوای پهلوانی اثری از دکتر اسماعیل آذر است.

این کتاب را انتشارات سخن منتشر کرده و در اختیار علاقه‌مندان قرار داده است.

درباره‌ی کتاب آوای پهلوانی

آوای پهلوانی کتابی است که مروری بر تاریخ عیاری و جوانمردی در ایران دارد. 

اسماعیل آذر در این کتاب در ابتدا مرور سریعی بر تاریخ می‌کند. بعد از آن مطالبی در باب تاریخ مختصر ورزش‌های باستانی و آیین جوانمردی و شعرهایی است که مرشدان زورخانه‌ها در ایران می خوانند، به ما می‌دهد. این شعرها بیشتر در حوزه‌ی اخلاقیات، معرفت، جوانمردی و توصیف‌های مذهبی و از جمله مدایحی درباره‌ی سلطان عاشقان حضرت امام علی (ع) است؛ نیز شعرهایی که جنبه‌ی حماسی و اخلاقی دارند و ویژه‌ی مرشدانی است که خارج از ایران زندگی و کار می کنند.

بعضی شعرها و ترجمه آن‌ها به زبان انگلیسی و آوانویسی آن نیز به خط سیریلیک تاجیکان در کتاب آمده است.

کتاب آوای پهلوانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

آوای پهلوانی برای تمام افرادی که به تاریخ عیاران و جوانمردان و ادبیات فارسی علاقه دارند، کتابی خواندنی و دلچسب است.

درباره‌ی اسماعیل آذر 

دکتر اسماعیل آذر با نام کامل امیراسماعیل آذر در  ۱۸ آذر ۱۳۲۳ در اصفهان متولد شد. او استاد ادبیات فارسی و مدیر گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران و مدیرعامل مؤسسه فرهنگی هنری فرهنگبان است. اسماعیل آذر در تلویزیون نیز به عنوان مجری و کارشناس برنامه‌های ادبی از جمله برنامه «به تماشا سوگند و به آغاز کلام» (مشاعره) فعالیت می‌کند. او همچنین عضو کمیسیون هنر شورای عالی انقلاب فرهنگی، مدیر گروه ادبیات فارسی سازمان فرهنگی اکو، عضو کمیته نامگذاری ثبت احوال، عضو کمیسیون‌های علمی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور و عضو هیئت مدیره انجمن ادبیات تطبیقی است.

اسماعیل آذر آثار بسیاری ترجمه و تالیف کرده است که از میان آن‌ها می‌توان به سعدی شناسی، تاثیر حافظ بر ادبیات غرب و ادبیات ایران در ادبیات جهان اشاره کرد. 

جملاتی از کتاب آوای پهلوانی

جای پای فتوت‌پیشگان را می‌توانیم در بسیاری از سرزمین‌های آسیا بیابیم؛ از جمله در روم شرقی: "اهل فتوت را در دیار روم یعنی آسیای صغیر اخوان می‌گفتند و این طایفه در قرن هشتم هجری، یعنی قبل از آنکه ترکان عثمانی بر این شبه‌جزیره استیلای کامل حاصل کنند در تمام آن بلاد منتشر بودند و جمعیت بسیار داشتند و در زوایای خود از غریبان و مسافران با تلطّف و گشاده‌رویی پذیرایی و مهمان‌نوازی می‌کردند.

کسانی که در حلقه اهل فتوّت وارد می‌شدند، جز پیر باید سه تن دیگر را نیز خدمت می‌کردند. یکی نقیب، که شغل او تفحص احوال و غور امور و حسب و نسب اهل فتوّت بود؛ دوم پدرِ عهد که داوطلب را به عهد خدا می‌آورد و آیه عهد و عهدنامه و خطبه طریقت را بر او می‌خواند؛ سوم استادِ شدّ که میان (= کمر) کسی که داعیه قبول این مسلک و شاگردی چنین استادی را داشت می‌بست  و او را پس از اجرای آدابِ میان بستن، خلف و فرزندِ طریق می‌گفتند.