کتاب سیمای سپید اسطوره

کتاب سیمای سپید اسطوره اثر فاطمه مشهدی باقر پژوهشی است در باب آیین‌های اسطوره‌ای ایران در حوزه رسومی که در ابتدا ریشه در نیایش و مذهب و معاش داشتند و بعد از چند صده کم‌کم  به شکل رفتاری همه‌گیر در دین نو تبدیل شده‌اند.

درباره کتاب سیمای سپید اسطوره

گستره‌ی شگفت ایران که کهن‌ترین سرگذشت تاریخ جهان را دارد و در آن حتی دوره‌های زمین‌شناسی از جمله یخبندان‌های جهان یادآور شده و به رشد و دگردیسی جانداران نیز اشاره می‌کند جز از آن است که در تاریخ‌های اروپایی با نام اسطوره از آن یاد می‌شود و برای شناوری در این دریای شگفت می‌باید که با یاری فرهنگ دور کرانه‌ی آن به رویدادهای آن نگریستن و ژرف‌ترین اشارت را در آن با ساده‌ترین گفتارها و گاه با ضروری‌ترین اما روشن‌ترین واژه‌های زبان‌های کهن ایران شکافتن و و روشن کردن. برای نمونه کهن‌ترین نام ایرانی در شاهنامه کیومرث است که در زبان‌های پهلوی به‌گونه‌ی گایوکمرت و در کهن‌ترین زبان آریایی که اوستایی می‌باشد به گونه َی گ َ ی َ - م ِرت خوانده می‌شود. بخش نخست این واژه همان است که در زبان پارسی جان خوانده می‌شود و خوشبختانه در زبان کرد به گونه‌ی گیان بر زبان می‌رود. بخش پایانی آن مرت برابر است با میرا و بر روی هم جان میرا یا جان میرنده را میرساند. این مهم اشاره به پیدایی جان در جهان است که پایان آن نیز مرگ است و چون با چنین دید به رویدادهای شاهنامه بنگریم، روشنی‌های شگفت بر تاریخ گسترده‌ی ایران افکنده می‌شود که آن را بر دیگر تاریخ‌های جهان برتری می‌بخشد.

جملاتی از کتاب سیمای سپید اسطوره

سطوره بنیادیترین عنصر زیستی نیاکان ما و آفریننده‌ی مناسبات انسانی است. اساطیر توسط انسان آفریده شد اما سپس این اساطیر بودند که در ادامه به زایش انسان پرداختند. انسان‌های پیشین با وضع کردن تعریف و تفسیر جهان به تعریف و تفسیر خود رسیدند. اساطیر چون آینه‌ای به انعکاس انسان، جال و یا ضالم و تیرگی داد. انسان بر طبق جغرافیای زیستی خود به وضع باورهایی با کسب تجربه‌ی نفس به نفس از جهان پرداخت که او را بازتاب داد. در اساطیر، انسان به خود می‌نگرد اما با پرتویی از آسمان. انسان با دستیابی به دلیل و چرایی رخدادهای طبیعی و با انگارهایی از نواهایی از آسمان به پردازش خود پرداخت. در این پردازش انسان میرفت تا جانی بگیرد در برابر زندگی میرا که او را از دستیابی به نامیرایی محروم می‌کرد.