کتاب بچه‌های ساختمان بیست

«بچه‌های ساختمان بیست» نوشته سید سعید هاشمی، داستانی درباره یک نوجوان ساکن یک واحد سرایداری است. این واحد سرایداری کنار یک مجتمع آپارتمانی است و صاحب آن که پدر قهرمان داستان است، نگهبان مجتمع است. این پسر، ماجراهایی را که بچه‌های این مجتمع رقم می‌زنند، روایت می‌کند. «اسم این آپارتمان بیست است. خیلی قشنگ است. خیلی قشنگ‌تر از آن خانه‌ی کوچولویی که تا حالا تویش بودیم. آنجا فقط یک اتاق کوچولو توی یک باغ بزرگ بود. همه چیزمان توی همان یک اتاق بود: تلویزیونمان، چراغ خوراکپزی‌مان، جعبه‌ی کتاب و دفترهای من و رختخوابمان، اما خانه‌مان اینجا خیلی بزرگ است. یک اتاق دارد که تویش فرش است. آشپزخانه هم دارد که تویش شیر آب و چراغ و قابلمه و از این چیزهاست. دستشویی دارد. حمام دارد. ما توی آن باغ که بودیم حمام نداشتیم. مامان توی یک بشکه، آب، داغ می‌کرد و ما می‌رفتیم توی آن و خودمان را می‌شستیم، اما اینجا یک حمام دارد که از شیرش آب داغ می‌آید. روز اول که آقامعمار، ما را از باغش آورد اینجا، اول یکی‌یکی رفتیم حمام. بابا هی می‌گفت: «خدا پدر و مادر آقامعمار را بیامرزد. اگر این سرایداری را به ما نمی‌داد، ما هنوز باید توی آن آلونک زندگی می‌کردیم.»