کتاب سفر به قلعه خورشید

کتاب سفر به قلعه خورشید نوشته رقیه بابایی است. این کتاب یک رمان برای نوجوانان است. کتاب سفر به قلعه خورشید را انتشارات کتاب جمکران منتشر کرده است.

مسجد مقدس جمکران به عنوان پایگاه بزرگ تشیّع و نماد فرهنگ مهدویت از اواخر دهه ۶۰ شمسی شروع به عرضه کتاب و محصولات فرهنگی کرد. با همین هدف انتشارات کتاب جمکران، از سال ۱۳۷۳ با هدف نشر و گسترش معارف دینی و مهدوی و خدمت به دلدادگان حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه با عنوان «انتشارات مسجد مقدس جمکران» تأسیس شد. انتشارات تا اوایل دهه هشتاد فعالیت جدی نداشت ولی به تدریج، با رشد چشمگیر تیراژ و عنوان، به یکی از انتشارات مطرح در حوزه معارفی تبدیل شد. احیاء تراثی و پاسخگویی به شبهات مهمترین اهداف انتشارات در دوره اول به شمار می‌رود.

در اوایل دهه ۹۰، با تغییر مدیریت و سیاست‌ها، این نشر توسعه پیدا کرد و نامش به انتشارات کتاب جمکران تغییر کرد. این نشر مسیر گذشته را تکمیل کرد و به حوزه ادبیات داستانی و همچنین کودک و نوجوان وارد شد.

انتشارات کتاب جمکران از ابتدا تا کنون بیش از ۸۰۰ عنوان کتاب (در حوزه‌های مهدویت، معارف اسلامی، داستانی، کودک و نوجوان و… ) منتشر کرده است.

هم‌چنین این نشر موفق به کسب عنوان «ناشر برگزیده سال ۱۳۹۶ جمهوری اسلامی ایران» شده است.

دربار کتاب سفر به قلعه خورشید

سفر به قلعه خورشید رمان تاریخی مذهبی برای گروه سنی نوجوان است. این رمان داستان پرفراز و نشیب برده‌ای است به نام سحاب که آرزوی کاتب شدن را در سر دارد؛ او که قبلا تعریف هزاران کاتب نیشابوری را شنیده، حالا با آمدن کاروان حکومتی مامون از مدینه به سمت مرو پنهانی با آن‌ها همراه می‌شود تا خودش را به نیشابور، شهر هزاران کاتب، برساند اما در مسیر سفر با اتفاقاتی روبرو می‌شود که مسیر زندگی اش را تغییر می دهد.

اتفاقاتی که در مسیر این سفر رخ می‌دهد، مخاطب را با شخصیت مجذوب، سبک زندگی و تاریخ سیاسی حضرت آشنا می‌کند و در نهایت خواننده به لزوم وجود امام در هر زمان برای راهنمایی و سعادت انسان‌ها پی می‌برد.

خواندن کتاب سفر به قلعه خورشید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب سفر به قلعه خورشید

“می‌خواهم سفر کنم به آن سرزمین دور، به سیر کردن در دشت و کوه و چشمه های بزرگ و کوچک، به دیدن آدم ها و خانه های عجیب و غریب. تا وقتی به شهر هزار کاتب، شهر نیشابور برسم. آنجا استادی بیابم و شاگردش شوم. قلمی واقعی به دست بگیرم و در جوهری سیاه فرو کنم. آن‌وقت قلم را روی صفحه بالا و پایین ببرم و تمام کلمات دنیا را بنویسم…”