کتاب پسر سناتور

«پسر سناتو» رمانی عاشقانه، نوشته نویسنده معاصر، حیدر حبیبی است. آرمان پسری از یک خانواده ثروتمند است که در یک روز بارانی دختری زیبا توجه او را جلب می‌کند. دختر که در باران خیس شده، ناچار سوار ماشین آرمان می‌شود؛ غافل از این که او قصد دوستی و ادامه رابطه با دختر را دارد. هنگام پیاده شدن دختر آرمان با اصرار قراری دوباره می‌گذارد و دختر را با خود به میهمانی‌ای می‌برد که تا به حال تجربه‌اش را نداشته است: «مینا گیلاس مشروب را روی بار کنار دستش گذاشت و سیگاری از پاکت بیرون کشید و به طرف دخترک گرفت: - بگیر ... سیگار که می‌کشی ... نکنه اینم ازت برنمی‌آد. - ممنون. - نکنه اومدی اینجا فقط در و دیوارو نگاه کنی؟! آرمان که نگران شده بود گفت: - سر به سرش نذار. مینا با خندهٔ مستانه‌ای گفت: - اینو دیگه از کجا آوُردی؟! بعد دست به روسری دختر برد و آن را از سرش کَند، متعاقبش قهقههٔ مستانه‌ای سر داد و در همان حال گفت: - اینو که می‌تونی از سرت برداری! نشانهٔ بی‌فرهنگی و تحجّر رو! دخترک که خود را بی‌سلاح یافته بود، زیر نگاه پر تمسخر مدعوین که مست و لایعقل به او می‌خندیدند و به حرکات مشمئزکنندهٔ مینا زل زده بودند، احساس حقارت و ناتوانی کرد. او که هیچ‌گاه با چنین وضعی روبه رو نشده بود و تجربهٔ چنین خفتی را نداشت تنها اسلحهٔ خود را گریه یافت و ناخودآگاه دست برد و روسری را از دست مینا قاپید. بعد درحالی‌که روسری را با هر دو دست روی سرش نگه داشته بود، شتابان از آن جمع دور شد و گریان خود را به آسانسور رساند. آرمان سراسیمه، قبل از آنکه دختر وارد آسانسور شود، خود را به او رساند. گریهٔ دخترک یک آن قطع نمی‌شد. سیلاب اشک بود که بر گونه‌هایش می‌ریخت و رخ گلگونش را خیس و مرطوب می‌ساخت. هق‌هق‌کنان به خود لعنت و نفرین می‌فرستاد که چرا پا به آن مکان ناشناخته نهاده است؟»