کتاب تصور مجسم

«تصوّرِ مجسّم» نمایش‌نامه‌ای از محمود ناظری، کارشناس ارشد ادبیات نمایشی دانشکده هنرهای زیبا تهران است. این اثر تنها دو شخصیت زن و مرد دارد. صحنه نیز آزاد است و به تناسب اپیزودها تغییر می‌کند. زن و مردی که در روابط خود مشکل دارند، زندگی و دوره آشنایی‌شان را مرور می‌کنند و باهم گذشته را بازسازی می‌کنند، پس از عبور از عدم شناخت به سوء تفاهم، سوء ظن، تهمت و ناسزاگویی، قضاوت و خشم و پیش از فرا رسیدن مرحله نهایی رابطه‌شان، که آن را فقط بازی کرده‌اند، می‌توانند آن را در عمل و زندگی واقعی هم متوقف کنند. ناظری در اغلب آثارش به شیوه مدرن می‌نویسد و از آنجا که این نمایش‌نامه هم به همین سبک نگاشته شده‌است، دیالوگ و شخصیت، مهم‌ترین عناصر آنند: زن: اغلب زن و شوهرا دوست دارن از چیِ گذشته‌ی هم حرف بزنن؟! مرد: عاشق کس دیگه‌ای بودن یا نه! زن: من می‌گم همیشه تو زندگی هرکسی یه جورایی بِلَخَره یه نفر بوده. مرد: بله مشکل نبود وقتی باهات آشنا می‌شدم اینو بفهم‌م! زن: شاید طبیعی بود. ولی منَ‌م همین‌جور، برای منَ‌م مشکل نبود! مرد: برای تو هم همین‌جور؟! این‌و که فکر کنم فقط برای شبیه‌سازی گفتی. زن: یعنی خودت خیال می‌کنی اون‌قدر جذابیت نداشتی که تو زندگی‌ت بلخره یه جورایی یا موقعیتش پیش اومده باشه که یه نفر دیگه هم...