کتاب ناخوانده

کتاب ناخوانده نوشته فریدا مک فادن، ماجرای زنی منزوی است که در آستانه‌ی طوفان، نشانه‌هایی از حضور یک غریبه در اطراف کلبه‌اش می‌بیند. کیسی پس از ازدست‌دادن شغل معلمی، زندگی دور از شهر را انتخاب کرده است؛ اما سکوت جنگل نمی‌تواند گذشته را از ذهنش پاک کند. مریم علیزاده میلانلو این رمان را ترجمه کرده است و نشر کتاب کوله پشتی آن را منتشر کرده است. داستان، نگرانی برای جان یک غریبه را در برابر ترس از اعتمادکردن به او قرار می‌دهد؛ موقعیتی که تصمیمی خیرخواهانه را هم به انتخابی پراضطراب تبدیل می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ناخوانده

کتاب ناخوانده نوشته فریدا مک فادن، رمانی در فضای تعلیق روان‌شناختی است که تهدیدهای بیرونی را کنار نگرانی‌های درونی شخصیت‌ها قرار می‌دهد. کیسی، معلم سابق، در کلبه‌ای فرسوده میان جنگل زندگی می‌کند. او امکانات محدودی دارد و استقلالش را به هر نوع کمک مشکوک ترجیح می‌دهد. سقف آسیب‌دیده، درخت سست کنار خانه و احتمال قطع‌شدن ارتباط تلفنی، امنیت این پناهگاه را زیر سؤال می‌برند. نویسنده جزئیات معمول زندگی، از آماده‌کردن شام تا چیدن شمع‌ها را به موقعیت‌هایی برای انتظار و دلواپسی تبدیل کرده است. روایت اول‌شخص، اتفاق‌ها را از دریچه‌ی ذهن کیسی نشان می‌دهد؛ ذهنی که مدام میان تشخیص خطر و متهم‌کردن خودش به خیال‌پردازی رفت‌وبرگشت دارد. شوخی‌های تلخ او نیز در دل اضطراب جا گرفته‌اند و خشم، تنهایی و نارضایتی‌اش را آشکار می‌کنند. شخصیت‌های پیرامونی هم فقط نقش همراه ندارند. رفتار مزاحم صاحب‌خانه و توجه مداوم همسایه، دو شکل متفاوت از نزدیک‌شدن به حریم شخصی کیسی را پیش می‌کشند. خواننده درباره‌ی انگیزه‌ی دیگران همان‌قدر اطلاعات دارد که راوی حاضر است از مشاهده‌ها و برداشت‌هایش در اختیار بگذارد.
کتاب ناخوانده در کنار ماجرای کیسی، فصل‌هایی با عنوان گذشته دارد که الا روایتشان می‌کند. فضای این فصل‌ها از جنگل به مدرسه و خانه‌ای انباشته از وسایل تغییر می‌کند. الا نوجوانی است که نیازهای ابتدایی‌اش پشت قضاوت دیگران پنهان می‌مانند. گرسنگی، لباس‌های شسته‌نشده، نداشتن جای مناسب برای درس‌خواندن و ترس از واکنش مادر، زندگی روزمره‌ی او را شکل داده‌اند. داستان از خلال همین جزئیات، فاصله‌ی میان ظاهر رفتار یک نوجوان و دلیل پنهان آن رفتار را نشان می‌دهد. مدرسه او را دردسرساز می‌بیند؛ اما روایت خودش تصویری متفاوت از وضعیتش می‌سازد. جابه‌جایی میان دو راوی و دو مقطع، پرسش‌هایی درباره‌ی گذشته، آسیب‌پذیری و اعتماد ایجاد می‌کند، بدون اینکه پاسخ‌ها را یک‌جا در اختیار خواننده بگذارد. خانه نیز در هر دو مسیر معنایی دوگانه دارد: مکانی برای پناه‌گرفتن که می‌تواند احساس گرفتاری بسازد. تجربه‌ی خواندن این رمان بر سنجیدن نشانه‌ها، تردیدکردن در برداشت‌های اولیه و توجه به چیزهایی استوار است که شخصیت‌ها نمی‌گویند.

خلاصه داستان ناخوانده

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کیسی پس از ازدست‌دادن شغلش در بوستون، به کلبه‌ای دورافتاده پناه برده است. طوفانی شدید نزدیک می‌شود و صاحب‌خانه تعمیر سقف را عقب انداخته است. کیسی ابتدا چهره‌ای پشت پنجره می‌بیند و بعد متوجه حرکت و روشنایی در انباری می‌شود. او می‌کوشد برای هر نشانه توضیحی بی‌خطر پیدا کند؛ اما قطع‌شدن تلفن، امکان کمک‌خواستن را از او می‌گیرد. کیسی سرانجام برای بررسی انباری بیرون می‌رود و نوجوانی ترسیده را پیدا می‌کند که چاقویی در دست دارد. میل به محافظت از دختر با نگرانی برای امنیت خودش درگیر می‌شود. روایت گذشته نیز الا را دنبال می‌کند؛ دانش‌آموزی که برای غذا، لباس تمیز و اندکی آرامش تقلا می‌کند. کتاب ناخوانده این دو مسیر را در فضایی از سکوت، پنهان‌کاری و ترس از نزدیک‌شدن به دیگران پیش می‌برد.

چرا باید کتاب ناخوانده را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ناخوانده را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان مشاهده‌ی خطر و برداشت ذهنی از آن را برجسته می‌کند.
• فصل‌های مدرسه، زمینه‌های پنهان رفتار نوجوانی طردشده را نشان می‌دهند.
• داستان، تعارض میان کمک‌کردن به غریبه و مراقبت از خود را پیش می‌کشد.
• جزئیات کلبه و طوفان، نقش محیط را در تشدید احساس ناامنی آشکار می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب ناخوانده به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های پرتعلیق با فضای بسته و دورافتاده.
• خوانندگانی که روایت‌های متناوب میان گذشته و حال را دنبال می‌کنند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی بی‌اعتمادی، انزوا و آسیب‌های دوران نوجوانی.

بخشی از کتاب ناخوانده

«دست‌کم پنجاه درصد احتمال دارد در بیست‌وچهار ساعت آینده سقف کلبه‌ای که اجاره کرده‌ام پایین بریزد و من را بکشد.
این تمثیل مناسبی برای کل زندگی‌ام است.
برای زندگی ازهم‌پاشیده‌ام کار زیادی از دستم برنمی‌آید، اما مشکل سقف حل‌شدنی‌تر است. در یک ماه اخیر با رودی، صاحب‌خانه‌ام، بارها تماس گرفته‌ام و تلاش کرده‌ام بپذیرد که آن را تعمیر کند. هر روز، چند بام‌پوش جدید روی زمین کنار کلبه‌ام پیدا می‌کنم و کاملاً مطمئنم یک روز که روی کاناپهٔ اتاق نشیمنم نشسته‌ام، مستقیم که به بالا نگاه کنم، می‌توانم ماه را ببینم.
در نهایت از چند روز پیش، تماس‌هایم مصرّانه‌تر شدند. طوفانی در راه است و اگر سقف در اسرع وقت تعمیر نشود،‌ امکان دارد بمیرم. به همین دلیل به رودی گفتم باید همین حالا تن لشش را به اینجا بیاورد. رفتار خوبی نداشتم، اما آنچه را لازم بود به او گفتم.
حالا بعد از کلی پیامک،‌ رودی حی‌وحاضر اینجاست.
همان‌طور که هر دویمان کنار هم بیرون کلبه ایستاده‌ایم، رودی با دقت و با چشم‌های آبی نیمه‌بازش به سقف کلبه‌ام نگاه می‌کند. او مردی در اواخر ششمین دههٔ زندگی‌اش است و به‌قدری لاغر است که انگار هر روز فقط یکی‌دو وعده غذای غیرمایع می‌خورد. او ته‌ریش خاکستری چانه‌اش را می‌خاراند و کلاه بیسبال خاکستری‌رنگ همیشگی‌اش را روی سرش مرتب می‌کند. مثل همیشه هم بوی سیگار می‌دهد.»