کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه

کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه نمایشنامه‌ای نوشته سروش سپهر است که دیدار دو دوست قدیمی در جنگلی تاریک را به گفت‌وگویی درباره‌ی غرور، آرزوی شاعری و ترس از فراموشی تبدیل می‌کند. سپهر این نمایشنامه را از داستان کوتاه یادداشت‌های کوه و ماه اثر ناکاجیما آتسوشی اقتباس کرده است. لی چنگ، مردی دانشور که رؤیای شهرت ادبی داشته، اکنون از پشت بیشه با دوستش سخن می‌گوید و از نشان‌دادن چهره‌اش شرم دارد. انتشارات باغ رویا این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه

کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه نوشته سروش سپهر، نمایشی با فضایی وهمناک و اندوهگین است که پرسش اصلی‌اش از ظاهر هراس‌آور یک جانور فراتر می‌رود: چه چیزی انسان را انسان نگه می‌دارد؟ صحنه، جنگلی انبوه در روشنایی کم‌رنگ مهتاب است. صدای باد، خش‌خش برگ‌ها، سم اسب‌ها و غرش ببر، محیطی می‌سازد که هم جای خطری بیرونی است و هم بازتاب آشفتگی درونی شخصیت اصلی. لی چنگ و یوان تسان دو سوی گفت‌وگوی نمایش‌اند؛ یکی از زندگی معمول انسانی دور افتاده و دیگری هنوز صاحب منصب و جایگاهی اجتماعی است. شش پاسدار نیز در صحنه حضور دارند. واکنش‌های جمعی، پرسش‌ها و هم‌خوانی‌های آنان، شنیدن اعتراف‌های لی چنگ را از تجربه‌ای خصوصی به مواجهه‌ای جمعی تبدیل کرده است. نمایشنامه از دستورهای صحنه، موسیقی و حرکت سایه‌ی ببر برای نشان‌دادن فاصله‌ی میان صدای انسانی و پیکر جانوری استفاده می‌کند. سخن‌گفتن یوان تسان رو به تماشاگران نیز گذشته‌ی دوستش را وارد موقعیت نمایشی می‌کند.
کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه، کشمکش میان میل به بزرگی و هراس از سنجیده‌شدن را در مرکز شخصیت‌پردازی قرار داده است. لی چنگ تنها آرزومندی ناکام نیست؛ او باید نسبت خود را با استعداد، معاش خانواده، داوری دیگران و مسئولیت انتخاب‌هایش بررسی کند. نمایشنامه، غرور و احساس حقارت را دو وضعیت کاملاً جدا نمی‌بیند؛ هر دو می‌توانند پشت کناره‌گیری از دیگران پنهان شوند. شعرها و سخنان برگرفته از ادب و حکمت چین، بخشی از همین کشمکش‌اند و صرفاً نقش تزئینی ندارند. شخصیت‌ها از خلال این یادآوری‌ها درباره‌ی حافظه، شناخت خویشتن و رنج آگاهانه سخن می‌گویند. نوشتار نیز موضوعی دووجهی است: هم سرچشمه‌ی پرسش و اندوه به نظر می‌رسد و هم وسیله‌ای برای حفظ خاطره و پیوند انسانی. پیوست نمایشنامه‌نویس، توضیحی درباره‌ی مفهوم اقتباس و سه شیوه‌ی آزاد، وفادارانه و لفظ‌به‌لفظ ارائه می‌دهد. سپهر شیوه‌ی خود را اقتباس وفادارانه معرفی کرده و توضیح داده است که داستان آتسوشی نیز به حکایتی کهن درباره‌ی مردی دگرگون‌شده به ببر بازمی‌گردد. این توضیحات، مسیر تبدیل حکایت به داستان کوتاه و سپس نمایشنامه را روشن می‌کنند، بی‌آنکه پرسش‌های نمایش به یک پاسخ قطعی محدود شوند.

خلاصه کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
یوان تسان، مأمور فغفور، همراه پاسدارانش از جنگلی تاریک می‌گذرد. ببری ناگهان به او حمله می‌کند اما عقب می‌نشیند و میان بوته‌ها پنهان می‌شود. یوان از پشت بیشه صدایی آشنا می‌شنود: لی چنگ، دوست دانشورش، هنوز می‌تواند سخن بگوید اما دیگر پیکری انسانی ندارد. کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه از همین دیدار، سرگذشت مردی را بازگو می‌کند که خدمت دولتی را برای شاعرشدن کنار گذاشته بود. او از تنگدستی، بازگشت ناخواسته به کار اداری و تلخی فرمان‌بردن از همکاران پیشین سخن می‌گوید. گفت‌وگو به‌تدریج از شرح دگرگونی جسم او به ترس عمیق‌تری می‌رسد: ازدست‌دادن خاطرات و توان اندیشیدن. لی چنگ می‌کوشد در برابر دوستی که هنوز حاضر است صدایش را بشنود، گذشته و آرزوهایش را مرور کند. یوان نیز باید میان هراس از ببر و شناختی که از دوست قدیمی‌اش دارد، راهی برای ادامه‌ی گفت‌وگو بیابد.

چرا باید کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نمایشنامه پیوند غرور، احساس حقارت و ترس از آشکارشدن محدودیت استعداد را بررسی می‌کند.
• گفت‌وگوی دو دوست، پرسش‌هایی درباره‌ی نقش خاطره و شنیده‌شدن در حفظ هویت انسانی پیش می‌کشد.
• دستورهای صحنه امکان تصور اجرای نمایشی مبتنی بر صدا، سایه و موسیقی را فراهم می‌کنند.
• پیوست نویسنده، شیوه‌ی اقتباس و نسبت نمایش با داستان مبنا را توضیح می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب تنهاتر از کوه، همدم ماه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه‌های وهمناک و گفت‌وگومحور.
• خوانندگان دغدغه‌مند درباره‌ی تنهایی، حافظه و هویت انسانی.
• هنرجویان نمایش که به تبدیل داستان کوتاه به متن نمایشی علاقه دارند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی آرزوی هنری و تعارض غرور با مسئولیت.