کتاب هیوکا (جلد دوم)

کتاب هیوکا (جلد دوم) نوشته هونوبو یونیزاوا، ماجرای اعضای باشگاه ادبیات کلاسیک دبیرستان کامیاما را درگیر معمای یک فیلم دانش‌آموزی می‌کند. هوتارو اورکی ترجیح می‌دهد انرژی‌اش را صرف کارهای ضروری کند، اما دعوت به تماشای یک پیش‌نمایش، برنامه‌اش را به هم می‌زند. فیلم درست در نقطه‌ای حساس قطع می‌شود و سازندگان برای ادامه‌دادن داستان به کمک احتیاج دارند. حورا نقی زاده مترجم این رمان معمایی است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. مسئله فقط پیداکردن قاتل نیست؛ انتظار دیگران از توانایی هوتارو نیز بخشی از ماجراست. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هیوکا (جلد دوم)

کتاب هیوکا (جلد دوم) از مجموعه‌ی باشگاه ادبیات کلاسیک، فضای پرجنب‌وجوش مدرسه را به بستری برای پرسش درباره‌ی استعداد، مسئولیت و استدلال تبدیل کرده است. هونوبو یونیزاوا داستان را از نگاه هوتارو اورکی تعریف می‌کند؛ نوجوانی که از فعالیت‌های غیرضروری فاصله می‌گیرد و موفقیت‌های قبلی‌اش در حل معما را بیشتر حاصل خوش‌اقبالی می‌داند. روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان برداشت هوتارو از خودش و تصویری را که دوستانش از او دارند، آشکار می‌کند. او رفتار اطرافیانش را زیر نظر دارد، گاهی در ذهنش به آن‌ها طعنه می‌زند و اغلب پیش از پذیرفتن هر درخواست، هزینه‌ی دردسرهای احتمالی را می‌سنجد. طنز داستان از همین حسابگری‌ها و برخوردشان با شور دیگران شکل می‌گیرد. ساتوشی فوکوبه اطلاعات گوناگون جمع می‌کند و از کشف جزئیات لذت می‌برد. مایاکا ایبارا سخت‌گیر است و نسبت به وظایف باشگاه حساسیت دارد. ارو چیتاندا نیز کنجکاوی را به نیروی محرک جمع تبدیل می‌کند. تفاوت این چهار شخصیت باعث می‌شود بحث‌هایشان فقط تبادل سرنخ نباشد؛ هر گفت‌وگو بخشی از دوستی‌ها، حساسیت‌ها و انتظارات متقابل آن‌ها را هم نشان می‌دهد.
کتاب هیوکا (جلد دوم) دو فضای متفاوت را کنار هم قرار می‌دهد: مدرسه‌ای که برای جشنواره‌ی فرهنگی آماده می‌شود و روستای متروکه‌ای که محل وقوع داستان یک فیلم است. تصویر تماشاخانه‌ی تاریک، کلیدها، راهروها و مسیر حرکت شخصیت‌های فیلم، توجه را به جزئیاتی جلب می‌کند که ممکن است در استدلال اهمیت داشته باشند. اعضای باشگاه هنگام تماشای فیلم درباره‌ی قراردادهای داستان‌های کارآگاهی هم بحث می‌کنند؛ از ضرورت وجود سرنخ تا فرصت بیننده برای رسیدن به پاسخ. درنتیجه، مسئله‌ی ساختن یک معمای منصفانه در کنار مسئله‌ی حل‌کردن معما قرار می‌گیرد. فویومی آیریسو، دانش‌آموزی خونسرد و بانفوذ، وجه دیگری به روابط جمع اضافه می‌کند. درخواست حساب‌شده‌ی او هوتارو را مقابل پرسشی قرار می‌دهد که صرفاً منطقی نیست: توانایی یک نفر تا چه اندازه برای پذیرفتن مسئولیت در برابر دیگران کافی است؟ فضای نوجوانانه‌ی رمان از دل همین کشمکش‌ها شکل می‌گیرد، نه فقط از سن شخصیت‌ها یا حضورشان در کلاس و باشگاه.

خلاصه کتاب هیوکا (جلد دوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
اعضای باشگاه کلاسیک برای رسیدگی به گلچین باشگاه در مدرسه جمع شده‌اند که چیتاندا پیشنهاد تماشای فیلمی دانش‌آموزی را مطرح می‌کند. بچه‌های یکی از کلاس‌ها برای جشنواره‌ی فرهنگی فیلمی رازآلود ساخته‌اند: شش نوجوان به روستایی متروکه می‌روند و در تماشاخانه‌ای قدیمی با حادثه‌ای روبه‌رو می‌شوند. نمایش ناگهان قطع می‌شود. فویومی آیریسو توضیح می‌دهد که نویسنده‌ی فیلم‌نامه بیمار شده و ادامه‌ی کار ممکن نیست. او از مهمانان می‌خواهد باتکیه‌بر صحنه‌های موجود، هویت قاتل را حدس بزنند. هوتارو که از پذیرفتن نقش کارآگاه و پاسخ‌گویی در برابر سازندگان فیلم خوشش نمی‌آید، مقاومت می‌کند. کنجکاوی دوستانش سرانجام او را به پذیرفتن مسئولیتی محدودتر می‌کشاند: شنیدن فرضیه‌های دیگران و سنجیدن سازگاری استدلال‌هایشان با شواهد.

چرا باید کتاب هیوکا (جلد دوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هیوکا (جلد دوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• معمای فیلم، فرصتی برای دنبال‌کردن سرنخ‌های تصویری و سنجیدن فرضیه‌ها فراهم می‌کند.
• گفت‌وگوهای شخصیت‌ها، قواعد داستان کارآگاهی و مسئله‌ی انصاف در طراحی معما را مطرح می‌کنند.
• کشمکش هوتارو، تفاوت میان شناخت توانایی خود و پذیرفتن انتظار دیگران را پیش می‌کشد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب هیوکا (جلد دوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانانی که به معماهای مدرسه‌ای علاقه دارند.
• خوانندگانی که از بحث بر سر سرنخ‌ها و فرضیه‌های رقیب لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی دوستی، استعداد و فشار انتظارات دیگران.

بخشی از کتاب هیوکا (جلد دوم)

«یک ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید همهٔ انسان‌ها در خلقت باهم برابراند. ولی یک ضرب‌المثل دیگر هم هست که می‌گوید هیچ‌کس بی‌نقص نیست. اگر هردوی این ضرب‌المثل‌ها درست باشند، خب حساب‌وکتاب دنیا به‌هم می‌ریزد. چون ارزش فردی آدم‌ها با توجه به جبر جغرافیایی کم و زیاد می‌شود و کسی نمی‌تواند به‌کل منکر ارزش‌هایش شود. خیلی‌ها از بدو تولد بی‌استعداد به دنیا می‌آیند، دیگر بی‌نقصی پیشکش. حالا شاید مردم عادی به این نابغه‌های دور و بَرشان غبطه بخورند یا حسادت کنند، ولی به نظرم استعداد این آدم‌ها فقط بخشی از زندگی روزمرهٔ ماست. برای همین نمی‌دانم چرا این‌قدر الکی شلوغش می‌کنند.
اواخر تعطیلات تابستان بود. داشتم در همین مورد با رفیق قدیمی‌ام ساتوشی فوکوبه حرف می‌زدم. ساتوشی هم نظرم را با تکان سرش تأیید کرد.
«دقیقاً. من که توی این پونزده‌سال استعدادی توی خودم ندیدم. می‌گن استعداد بعضیا توی بزرگسالی شکوفا می‌شه، ولی به نظرم تلاش زیاده که یه استعداد رو شکوفا می‌کنه. هیچی خدادادی نیست.»
«آخه الکی که بهشون نمی‌گن نابغه. اگه ما آدمای عادی هم استعدادای اونا رو داشتیم، دیگه دلیلی نداشت بهشون غبطه بخوریم.»
ساتوشی مزه ریخت. «چه حرفا. چی شده هوتارو؟ دلت می‌خواد معمولی باشی؟ تو رو بخوایم بگیم... به نظرم حسابی آدم بااستعدادی هستی.»
متوجه منظورش نشدم. هاج و واج نگاهش کردم و ساتوشی نخودی خندید و گفت: «حالا باز من رو بگی یه چیزی. ولی هوتارو به آدمی مثل تو نمی‌شه گفت بی‌استعداد.»
«هان؟»
چون معمولاً با شوخی و خنده حرف‌هایش را می‌زند، نتوانستم نیمهٔ پر لیوان را ببینم و بی‌چون و چرا حرفش را قبول کنم.»