کتاب هنوز یک نفر باقی مانده

کتاب هنوز یک نفر باقی مانده نوشته مهدی میرکیایی و تصویرگری مریم فاضلی، در فضای روزهای آغازین جنگ ایران و عراق می‌گذرد و ماجرای پسری نوجوان را دنبال می‌کند که میان بدهی خانوادگی، غیبت پدر و التهاب دریا، ناخواسته به دل یکی از مهم‌ترین نبردهای دریایی کشیده می‌شود. روایت، همزمان از زندگی مردم ساحل‌نشین و عملیات مروارید تصویری ملموس می‌سازد و نشان می‌دهد جنگ چطور به نان، خانه و تصمیم‌های روزمره گره می‌خورد. انتشارات شکوفه امیرکبیر این داستان را در قالب مجموعه‌ی «روزی روزگاری ایران» منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هنوز یک نفر باقی مانده

کتاب هنوز یک نفر باقی مانده نوشته‌ی مهدی میرکیایی، داستانی تاریخی برای گروه سنی نوجوان است که رخدادهای جنگ را از زاویه‌ای نزدیک و انسانی روایت می‌کند. مرکز ماجرا نه اتاق فرماندهی و نه میدان رسمی نبرد، بلکه زندگی پسری به نام عقیل است؛ نوجوانی از اهالی بندر که با اسارت پدرش، بدهی خانواده و فشار یک تاجر مروارید روبه‌رو شده است. همین موقعیت باعث می‌شود روایت از سطح یک ماجرای جنگی فراتر برود و به ترس، مسئولیت، فقر، امید و انتخاب در لحظه‌های بحرانی برسد.

کتاب در بستر عملیات مروارید شکل گرفته است؛ عملیاتی که در آن درگیری دریایی، سکوی البکر، ناوچه‌ی پیکان و حضور نیروهای ایرانی نقش مهمی دارند. اما متن، این رویداد را فقط به‌ صورت گزارشی بازگو نمی‌کند. مهدی میرکیایی آن را از خلال تجربه‌ی عقیل، صید مروارید، رفت‌وآمد میان ساحل و دریا و گفت‌وگوهای پرتنش با طواش پیش می‌برد. به‌ این‌ ترتیب، تاریخ در دل زندگی روزمره جا می‌گیرد و خواننده همزمان با یک ماجرای پرتعلیق، با بخشی از واقعیت اجتماعی جنوب ایران هم روبه‌رو می‌شود.

کتاب هنوز یک نفر باقی مانده از نظر فضا، آمیخته‌ای از اضطراب، شتاب و دلبستگی به خانه و خانواده است. جزئیات مربوط به غواصی، صدف، مروارید و کار صیادان، حال‌وهوای بندر را زنده می‌کند و در کنار آن، حضور جنگ همه‌چیز را ناپایدار نشان می‌دهد. میرکیایی شخصیت اصلی را در موقعیتی قرار داده که باید میان ترس شخصی و مسئولیت اخلاقی تصمیم بگیرد. همین موضوع، داستان را به روایتی درباره‌ی بلوغ، شجاعت و بهای نجات‌دادن دیگران تبدیل کرده است؛ روایتی که حادثه را با احساس و تاریخ را با زندگی پیوند می‌زند.

خلاصه داستان هنوز یک نفر باقی مانده

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

عقیل، نوجوانی از یک بندر جنوبی، بعد از اسارت پدرش ناچار است برای نجات خانه و خانواده، به صید مروارید در آب‌های خطرناک نزدیک سکوی البکر برود. طواش عرب که طلبکار خانواده است، حرف‌های او را باور نمی‌کند و می‌خواهد سفته‌ها را به اجرا بگذارد. عقیل در یکی از همین رفتن‌ها، درست در میانه‌ی درگیری بزرگ دریایی، شاهد نبرد ناوچه‌ی پیکان و نیروهای عراقی می‌شود. او در شرایطی که جان خودش هم در خطر است، برای نجات یک نظامی ایرانی و سپس فردی دیگر وارد عمل می‌شود. 

داستان هنوز یک نفر باقی مانده از همین نقطه، هم به ماجرای اثبات حقیقت می‌رسد و هم به تصویری از مسئولیت‌پذیری در دل جنگ.

چرا باید کتاب هنوز یک نفر باقی مانده را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هنوز یک نفر باقی مانده را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب عملیات مروارید را از زاویه‌ی زندگی مردم بندر و نه‌فقط از منظر نبرد نظامی نشان می‌دهد.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند پیوند جنگ با معیشت، بدهی، خانواده و ترس‌های روزمره را دقیق‌تر درک کند.
• داستان، تصویری روشن از صید مروارید و زیست ساحل‌نشینان جنوب در کنار فضای پرتنش دریا ارائه می‌دهد.
• شخصیت عقیل، مسئله‌ی مسئولیت‌پذیری در سن کم را در موقعیتی ملموس و پرفشار پیش می‌کشد.
• روایت، حادثه‌های دریایی و جزئیات تاریخی را در دل یک ماجرای پرکشش و شخصیت‌محور قرار می‌دهد.

خواندن کتاب هنوز یک نفر باقی مانده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب هنوز یک نفر باقی مانده به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های تاریخی که به رخدادهای جنگ ایران و عراق از زاویه‌ی زندگی مردم عادی توجه دارند.
• نوجوانانی که از ماجراهای پرتعلیق با محوریت دریا، بندر و موقعیت‌های خطرناک لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور درباره‌ی مسئولیت، خانواده و تصمیم‌گیری در بحران علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند در مورد عملیات مروارید و فضای نبرد دریایی شناختی ملموس‌تر به دست آورند.
• مخاطبانی که از روایت‌هایی درباره‌ی جنوب ایران، صیادان مروارید و زندگی ساحل‌نشینان استقبال می‌کنند.

بخشی از کتاب هنوز یک نفر باقی مانده

«طواش عرب گفت: "دروغ می‌گویی. من را مسخرهٔ خودتان کرده‌اید."

عقیل گفت: "شاهد دارم حاجی... به جان خودم دروغ نمی‌گویم. مجبور شدم همهٔ صدف‌ها را بریزم توی آب."

طواش به قایقی تکیه داده بود که روی شن‌های ساحل به پهلو افتاده بود. ترکه‌ای دستش بود و آن را به شن‌های کنار پایش می‌کوبید. گفت: "من مسخرهٔ تو هستم که دائم از کویت به بندر بیایم و دست‌خالی برگردم؟ بار اول گفتی بابام اسیر شده، خودم به صید می‌روم و پولت را می‌دهم. دست‌به‌سرم کردید و برگشتم. دفعهٔ دوم گفتی صیادها صیدگاه را جارو کرده بودند و چیزی برای من نمانده بود. می‌روم نزدیک سکوی نفتی که کسی جرئت ندارد برود. آنجا پر از صدف است، خیالت راحت باشد. با همین حرف‌ها من را دست‌خالی برگرداندی. حالا هم می‌گویی قایق را پر از صدف کردم اما درگیری شد و مجبور شدم خالی‌اش کنم. تو بودی این همه دروغ را باور می‌کردی؟ دفعهٔ چهارم می‌خواهی چه‌چیزی سرهم کنی؟ خجالت نمی‌کشی؟"

عقیل به بدنهٔ قایق اشاره کرد: "ببین حاجی، ترکش خورده. جنگ بود. دیروز سکوی البکر را منفجر کردند. اخبار را ندیده‌ای؟"

طواش ترکه را به طرف آب انداخت و گفت: "من اخبار را نمی‌خوانم."

بعد انگشتش را به نشانهٔ تهدید تکان داد و گفت: "تو هم بدان که همین امروز می‌روم و سفته‌های پدرت را اجرا می‌گذارم. از بس دروغ شنیدم خسته شده‌ام. حالا یا خودش هست و قایم شده یا راست می‌گویی و اسیر شده. فرقی نمی‌کند. وقتی غایب باشد اموالش را، همین خانه‌ای را که در بندر دارید، به حراج می‌گذارند تا پول من را بدهند. پدر تو مرواریدهای امسال را پیش‌فروش کرده. پول را گرفته‌اید و خورده‌اید و حالا من را سر می‌دوانید."»