کتاب ملیکه‌ی بطحاء

پیامبر بزرگوار ما حضرت محمد (ص) پدر امت اسلامی است و جمعیت مومنان و خداجویان تحت تکفل اویند اما در کنار این پدر رحمت و معرفت و ولی آگاه، تکیه‌گاهی قرار دارد تا تسکین و آرامش باشد، مادری که زخم ها را ببندد و درد‌ها را درمان کند. این تکیه‌گاه کسی جز خدیجه کبری (س) نیست که ریشه‌ای برای این درخت تنومند است. مؤمن عاشقِ خداخواه و رسول‌دوست، برای تغذیه و کسب رزق معرفت و محبّت، در کنار صلابت پدرانهٔ رسول، به لطافت مادرانهٔ خدیجه، محتاج است. خدیجه‌ای که سال‌ها در جستجوی رسول، و در تلاش برای کسب کفویت و همتایی او بوده. و آن‌گونه زیسته که افق نگاه رسول را پر کرده و تنهای تنها، در قلب مهربان محمّد (ص)، خانه‌ای برای ابد ساخته و در هیاهوی تکذیب‌ها و سنگباران کفرها و شرک‌ها، پا بر غرور زنانهٔ خویش گذاشته و همهٔ ثروت و شوکت و جوانی و آمال زنانه‌اش را به تار گیسوی نگین خلقت، فدا و فنا کرده؛ بی گلایه، بی شکوه، و حتی خاضع و معترف به کوتاهی و تقصیر! «ملیکهٔ بطحا: سلوک محمّدی امّ المؤمنین خدیجه کبری ( س)» به قلم مقداد تابش کتابی است برای خدیجه و درباره او تا ما را با مادر مومنان آشناتر کند و شیوه و سلوک خداگونه و پیامبرگونه او را به مشتاقان معرفت بشناساند: خدیجه دختر خویلد، نخستین همسر پیامبر، به نقل برخی مورخین، ۵۶ سال پیش از هجرت، از پدر و مادری قریشی زاده شد. پدرش خویلد بن‌اسد بن‌عبدالعزی بن‌قصی بن‌کلاب بن‌مرة ابن کعب بن‌لؤی بن‌غالب، از طایفه بنی اسد قریش، از بزرگان و شخصیت‌های برجسته قوم و پیرو آیین ابراهیم (ع) بود. سه پسر به نام‌های عوام و حِزام و نوفل داشت و علاوه بر خدیجه (س)، دو دختر دیگر به نام‌های رفیقه (أمّ میمونه) و هاله. اسد، جدّ خدیجه و پدر خویلد نیز از نام‌داران عصر خود بود و به همراه گروهی از دوستان و هم‌فکران خود در مکه و در کنار خانه خدا انجمن معروف «حلف الفضول» (پیمان جوانمردان) را بنا نهاد که بعدها نیز پیامبر عضویت در آن را از افتخارات خود بر می‌شمردند. طبق این پیمان اگر در مکه و اطراف آن ستم‌دیده‌ای دادخواهی می‌کرد، با همه قدرت و امکان به یاری او شتافته و او را پناه می‌دادند.